Του
Δημήτρη Σμυρναίου
Οι γερμανικοί Financial Times σημείωναν με αρκετό σαρκασμό στα μέσα της περασμένης εβδομάδας κάτι που μέσα στην αναστάτωσή τους για την κρίση χρέους δείχνουν να αγνοούν πολλοί και εδώ στην Ελλάδα. “Ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας παραδοσιακά έχει λίγα να πει για ζητήματα οικονομικής πολιτικής”. Πολύ περισσότερο μάλλον όταν μιλάμε για έναν άπειρο πολιτικό, που προσπαθεί να σώσει το κόμμα του από την εξαφάνιση με βερμπαλισμούς. Οι Φιλελεύθεροι του Φίλιπ Ρόσλερ μπορεί να συγκυβερνούν εδώ και δύο χρόνια με τους Χριστιανοδημοκράτες της Ανγκέλα Μέρκελ, αλλά καμιά δημοσκόπηση δεν τους δίνει ελπίδες να ξαναμπούν στη Βουλή, ξεπερνώντας το 5%. Και επειδή θεωρητικά έχουν δύο χρόνια καιρό να αναστρέψουν αυτή την τάση αποφάσισαν να τα βάλουν με τον πιο εύκολο στόχο: την Ελλάδα. Αυτό δεν φαίνεται πάντως να τους αποδίδει. Και στην επόμενη δοκιμασία στο έτσι κι αλλιώς παραδοσιακά “κόκκινο Βερολίνο”, στις τοπικές εκλογές που γίνονται σήμερα, φαίνεται ότι θα κολλήσουν κάπου στο 3 τοις εκατό. Εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα.
Ουσιαστικά δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους η πολιτική αντιπαράθεση στη Γερμανία συνεχίζει να δηλητηριάζεται με “κυνήγια μαγισσών”, που βρίσκονται στο Νότο και αφορισμούς, που στερούνται κάθε τεκμηρίωσης. Για τους Φιλελεύθερους αλλά και για την ίδια την κα Μέρκελ πέρασε προφανώς απαρατήρητο, ότι κόμματα που τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της βοήθειας προς την Ελλάδα αλλά και υπέρ ριζικών αλλαγών στον τρόπο λειτουργίας των αγορών, όπως “η Αριστερά” και κυρίως οι Πράσινοι εμφανίζονται σταθερά ενδυναμωμένα.
Αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί και ως απόδειξη μιας μεγαλύτερης πόλωσης στη γερμανική κοινωνία. Εχεις από τη μια, δηλαδή, τους λαϊκιστές με σημαιοφόρο την “Bild Zeitung” και κάποιους μαϊντανούς-οικονομολόγους-τηλεπερσόνες, που ρίχνουν όλο το φταίξιμο στην “τεμπελιά” των Νοτίων και ζητούν τον εξοστρακισμό των χρεωκοπημένων από την ΟΝΕ και οι οποίοι έχουν στρέψει ουσιαστικά μεγάλο μέρος της συζήτησης σε αντιευρωπαϊκές κατευθύνσεις. Εχεις, όμως, και τις δυνάμεις, που επιμένουν ότι η ασφυκτική νεοφιλελεύθερη λιτότητα που στραγγαλίζει τους Ελληνες εργαζόμενους, δεν είναι παρά αυτό που θα ονειρεύονταν τραπεζίτες και στελέχη πολυεθνικών να εφαρμόσουν σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο όνομα της “αγίας” ανταγωνιστικότητας.
Στο μεταξύ και σοβαροί και “αχρωμάτιστοι” οικονομολόγοι παραδέχονται ότι η συνταγή που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα δεν βγαίνει με τίποτε, αφού βυθίζει την οικονομία της σε ύφεση και σπρώχνει τους πολίτες της στην εξαθλίωση.
Τις φωνές αυτές φυσικά και δεν αγνοεί και ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Χθες βγήκε και δημόσια “άδειασε” τον υπερφίαλο Φίλιπ Ρόσλερ δηλώνοντας ότι “υπεύθυνος για το ευρώ είμαι εγώ”. Επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά εκείνους που από καιρό λένε ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός ξεκίνησε σαν σχέση έρωτα, εξελίχτηκε σε γάμο από ανάγκη και κατέληξε απλά σε μια συμβίωση, που το μόνο που της γνώρισμα είναι η κρεβατομουρμούρα. Οι εκλογές στο Βερολίνο μπορεί να επιδεινώσουν ακόμα περισσότερο το κλίμα μεταξύ των δύο εταίρων, ενώ η ψηφοφορία στη Βουλή για το Μόνιμο Μηχανισμό Σταθερότητας, στις 27 Σεπτεμβρίου, μπορεί και να αποδειχτούν καταλύτης για εκρηκτικές εξελίξεις, που θα οδηγήσουν στο διαζύγιο.
Αν ένας “μεγάλος συνασπισμός” Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών θα μπορούσε να έχει λάβει περισσότερο υπόψιν τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης είναι ένα ερώτημα καθαρά υποθετικό. Ισως όμως σε μερικούς μήνες να χρειαστεί να απαντηθεί και στην πράξη.
•
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
