Όλα αλλάζουν... και όλα ίδια μένουν
Του
Νίκου Σερβετά
Μπορεί οι ξένοι δημοσιογράφοι που επισκέπτονται όλο και πιο τακτικά την Αθήνα – για να καταγράφουν αντιδράσεις καθώς οι αποφάσεις παίρνονται αλλού – να ασχολούνται πλέον με την ψυχολογική κατάσταση των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος (Ναι! Έγινε και απόψε θα μεταδοθεί σε ξένο τηλεοπτικό κανάλι, και αυτό!) ο πολιτικός, όμως, στη θέση του οποίου κανένας άνθρωπος δεν θα ’θελε να βρίσκεται αυτή τη στιγμή, ακούει στο όνομα Μαχμούτ Αμπάς.
Υπέρ της αναγνώρισης τα Ηνωμένα Έθνη
Την Παρασκευή, αφού κατέθεσε όπως είχε προγραμματίσει, στον γ.γ. του ΟΗΕ την αίτηση προκειμένου να γίνει η Παλαιστίνη πλήρες και ισότιμο μέλος του Οργανισμού, εκφώνησε, μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών, έναν πύρινο λόγο υπέρ της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του λαού που εκπροσωπεί και λίγο αργότερα άκουσε τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, να τον προσκαλεί σε νέο κύκλο συνομιλιών.
Τελικά, στην κίνηση απελπισίας που έκανε προκειμένου να ακούγεται επίσημα η φωνή των Παλαιστινίων και να εκμεταλλευτεί καταστάσεις στην «υπό διαμόρφωση» Μέση Ανατολή, κέρδισε την συμπάθεια της διεθνούς κοινής γνώμης, που μάλλον τον είχε ξεχάσει, επανέφερε το θέμα της Παλαιστίνης στην διεθνή ατζέντα, συσπείρωσε τους (πλην Χαμάς) Παλαιστίνιους. Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν, αν την τελική απόφαση έπαιρνε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα ήταν άνετη υιοθέτηση του αιτήματος των Παλαιστινίων. Δεν ξέρουμε τη θέση του Έλληνα εκπροσώπου καθώς πρόσφατες δηλώσεις Μπεγλίτη για το θέμα δεν δίνουν ξεκάθαρη εικόνα. Μεγαλύτερη ακόμα είναι η θετική άποψη της διεθνούς κοινής γνώμης περί πλήρους αναγνώρισης Παλαιστινιακού Κράτους, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έκανε το BBC. Αλλά, μέχρι εκεί.
Κρίσιμη η στάση των ΗΠΑ
Αύριο, Δευτέρα, οπότε αναμένεται να έρθει το θέμα προς συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας, θα ξαναβρεθεί στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, καθώς δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το πρώτο βήμα που έκανε θα το ακολουθήσει και δεύτερο. Επί της ουσίας, η κατάσταση για τους Παλαιστίνιους θα παραμείνει για καιρό η ίδια, καθώς αυτό το χρονικό διάστημα οι κινήσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού Κόσμου τους ξεπερνούν, η κυβέρνηση του Ισραήλ εκτός από τα εσωτερικά προβλήματα, έχει να αντιμετωπίσει και νέες αντιπαραθέσεις, που αυτή τη φορά προέρχονται από την Τουρκία, και το κυριότερο: το 2012 είναι έτος εκλογών στις ΗΠΑ και από τον πόλεμο και μετά κανένας υποψήφιος δεν κατέκτησε την θέση του προέδρου της χώρας έχοντας αντίπαλο το εβραϊκό λόμπι. Του είχε γίνει σαφές ακόμα και προσωπικά από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, ότι το Ισραήλ δεν επιθυμεί τέτοια εξέλιξη και ακόμα κι αν καταθέσει την αίτηση αναγνώρισης οι ΗΠΑ θα την μπλοκάρουν με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Ισραήλ: Οι Παλαιστίνιοι είναι οι νέοι εβραίοι
Ο Αχμούτ Αμπάς, επιστρέφει στη Ράμαλα με καλές αναμνήσεις αλλά με άδεια βαλίτσα. Εκεί θα έχει να αντιμετωπίσει, μία πιο επιθετική πλέον Χαμάς, η οποία κατ’ αρχάς θεωρεί ότι με την κίνηση στον ΟΗΕ «κάηκε ένα καλό χαρτί» και κατά δεύτερον θεωρεί ότι οι συνομιλίες με τους Ισραηλινούς δεν φέρουν αποτελέσματα, αλλά έχει πλέον μαζί του έναν νέο σύμμαχο, που θεωρείται βέβαιο ότι στο μέλλον θα του φανεί εξαιρετικά πολύτιμος. Πρόκειται για το λαό του Ισραήλ όπου -και λόγω της εσωτερικής πολιτικής και οικονομικής κρίσης της χώρας- όλο και περισσότερο αναπτύσσεται το κίνημα ειρήνης και συμπάθειας προς τους Παλαιστινίους. Χαρακτηριστικό το δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Χααρέτζ την Πέμπτη: «Οι Παλαιστίνιοι είναι οι νέοι Εβραίοι (...) Οι Παλαιστίνιοι είναι αυτοί που στα μάτια του κόσμου έχουν σήμερα δίκιο. Ο ίδιος κόσμος που κατάλαβε τον Νοέμβριο του 1947 ότι οι Εβραίοι (και οι Παλαιστίνιοι) δικαιούνται ένα κράτος, καταλαβαίνει τον Σεπτέμβριο του 2011 ότι και οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται εν τέλει ένα κράτος. Τότε είχε προηγηθεί το τραύμα του Ολοκαυτώματος, τώρα το τραύμα της κατοχής -χωρίς να κάνουμε συγκρίσεις. Εκπλήσσει το πόσο οι Ισραηλινοί είναι απρόθυμοι να δουν τις ομοιότητες, πώς τυφλώνονται από την πλύση εγκεφάλου και την κινδυνολογία ότι η αναγνώριση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων συνιστά απειλή, υπαρξιακό κίνδυνο και τίποτε άλλο. (...) Οι Παλαιστίνιοι ματώνουν 63 χρόνια τώρα, πληρώνοντας το τίμημα του μοιραίου σφάλματος των ηγετών της αντιπολίτευσής τους τότε στο σχέδιο διχοτόμησης του 1947. Οι Ισραηλινοί δεν θα πρέπει να επιτρέψουν ακόμα 63 χρόνια τύψεων (..) Δείτε εκείνους, δείτε κι εμάς. Είναι ό,τι ήμασταν εμείς κάποτε...»
•
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
