Του
Δημήτρη Σμυρναίου, Βερολίνο
Μέχρι τώρα ήταν ο πρώτος τη τάξει τραπεζίτης της Γερμανίας, ο Γιόζεφ Ακερμαν, επικεφαλής της Ντόιτσε Μπανκ, που έδινε τη γραμμή στην κυβέρνηση Μέρκελ. Την περασμένη Παρασκευή, τα χνάρια του αποφάσισε να ακολουθήσει και ο δεύτερος, ο Μάρτιν Μπλέσινγκ της Κόμερτσμπανκ.
Η γλώσσα του ήταν ωμή και ξεκάθαρη: Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ομολογήσει και επίσημα την χρεωκοπία της, να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για το τελικό “κούρεμα” και να γυρίσει επιτέλους σελίδα σε αυτή την τραγωδία που βασανίζει την Ευρωζώνη, εδώ και σχεδόν μια διετία. Μάλιστα ο Μπλέσινγκ πρόσθεσε ότι θα ήταν καλύτερο να μη δοθεί στην ελληνική κυβέρνηση και η πολυθρύλητη έκτη δόση, προκειμένου να το πάρει απόφαση μια ώρα νωρίτερα, ότι αυτό πικρό ποτήρι δεν πρόκειται να το αποφύγει.
Οι δηλώσεις του επικεφαλής μιας τράπεζας, που από τη δίνη του 2009 και μετά έχει πάρει πάνω από 18 δισ. από το γερμανικό δημόσιο για να στηριχθεί, προφανώς και δεν έγιναν σε μια τυχαία χρονική στιγμή και δεν απευθύνονταν τόσο προς την Αθήνα, η οποία μέχρι τώρα έχει αποδείξει ότι δεν είναι του “χαρακτήρα” της να παίρνει τέτοιες αυτόνομες πρωτοβουλίες.
Ο γερμανός τραπεζίτης ήθελε να στείλει ένα μήνυμα προς Παρισίους, την ώρα που οι διαπραγματεύσεις Γαλλίας και Γερμανίας για το ποιός θα αναλάβει τελικά το κόστος του “κουρέματος” έμοιαζαν να είχαν κολλήσει για τα καλά. Οπως και ο ίδιος ο Ακερμαν λίγες μέρες νωρίτερα, ουσιαστικά ο Μπλέσινγκ ήθελε να πει πως οι γερμανικές τράπεζες δεν θα χρειαστούν ευρωπαϊκή ενίσχυση για να μπορέσουν να αντέξουν τους οποιουσδήποτε κραδασμούς μπορεί να προκαλέσει μια μερική διαγραφή ενός κομματιού του ελληνικού ομολογιακού χρέους. Κάτι που δυστυχώς δεν μπορούν να ισχυριστούν οι Γάλλοι για τις δικές τους τράπεζες, που θα χρειαστούν μεγαλύτερη βοήθεια, η οποία όμως θα μπορούσε να χτυπήσει ακόμα και τη συνολική αξιολόγηση της γαλλικής οικονομίας. Συνολικά 90 με 100 δισ. θα χρειαζόντουσαν στη χειρότερη περίπτωση οι ευρωπαϊκές τράπεζες για την ενίσχυσή τους, όπως εκτίμησε και η αυστριακή υπουργός Οικονομικών, με τις γερμανικές να είναι οι μόνες, που επιμένουν ότι δεν θα χρειαστούν ούτε ένα σεντ. Είχαν άλλωστε τον αναγκαίο χρόνο να πάρουν τα μέτρα τους, όπως συνολικά ή γερμανική πλευρά είχε το χρόνο να στρέψει τις συζητήσεις και τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε, με βασικότερη την αυστηρή μελλοντικά “εποπτεία” (τιμωρία) των όποιων ατάκτων της Ευρωζώνης.
Ο καβγάς Βερολίνου-Παρισιού, που δεν έμοιαζε να είχε παραμεριστεί, ούτε όταν ο χρόνος για τη σημερινή σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών είχε αρχίσει να μετρά αντίστροφα, αποδεικνύει περίτρανα δύο πράγματα. Πρώτον ότι η κρίση χρέους της Ελλάδας είναι στην ουσία της μια κρίση των τραπεζών. Και δεύτερον ότι οι Γερμανοί δεν έχουν πλέον διάθεση να “αγοράσουν” άλλο χρόνο για τους Γάλλους, αν αυτοί μέσα στους 18 περίπου μήνες από το πρώτο μνημόνιο “αμέλησαν” να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητές τους.
Το Βερολίνο δείχνει πια να πιστεύει ότι οι συνθήκες για μια οριστική λύση, που δεν θα “πονέσει” τόσο το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, έχουν ωριμάσει, αφού και το κόστος μιας αδυναμίας πληρωμών της Ελλάδας έχουν μετρήσει και εναλλακτικά σενάρια έχουν επεξεργαστεί.
Στα σενάρια υπάρχει και εκείνο της “εθελοντικής” αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν ως πιθανό, αλλά το Βερολίνο εκτιμά ότι είναι κάτι που δεν θα χρειαστεί ποτέ να απαιτήσει το ίδιο, αλλά πιθανώς θα το επιβάλει στην Αθήνα η “φυσική πορεία των πραγμάτων”.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
