* Σύσσωμη η αριστερά καταδικάζει τις καταστροφές και την κυβέρνηση
Μετά από τα βίαια επεισόδια της 15ης Οκτωβρίου, στη μεγαλειώδη διαδήλωση της Ρώμης, ο υπουργός εσωτερικών Μαρόνι, σε ομιλία του στη Γερουσία, ζήτησε ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής και περισσότερα εργαλεία για την αστυνομία. Προέβλεψε ένα νέο «καυτό φθινόπωρο» και κατασυκοφάντησε το κίνημα της Κοιλάδας της Σούζα κατά του σιδηροδρόμου υψηλής ταχύτητας. Το κίνημα έχει διοργανώσει μεγάλη κινητοποίηση για σήμερα, Κυριακή, που ο υπουργός υποστηρίζει πως θα είναι βίαιη, ενώ ηγετικά στελέχη του κινήματος απαντούν: «Θα φάμε ξύλο όπως συνήθως από την αστυνομία».
Ο υπουργός στην ομιλία του μίλησε ακόμη για «πρωτόγνωρη βία και τρομοκρατία», για απαγόρευση συμμετοχής σε διαδηλώσεις ατόμων που θεωρούνται επικίνδυνα, ακόμη και για χρηματικές εγγυήσεις των διοργανωτών διαδηλώσεων.
Ο δήμαρχος της Ρώμης, από την πλευρά του, απαγορεύει για ένα μήνα τις πορείες στην πόλη, μεταξύ αυτών και την πορεία των εργατών μετάλλου (21 Οκτωβρίου), για λόγους ασφαλείας, παρόλο που οι συνδικαλιστές ισχυρίζονται ότι είναι σε θέση να την περιφρουρήσουν.
Ο επικεφαλής της Ιταλίας των Αξιών, Αντόνιο ντι Πιέτρο, που ανήκει στην αντιπολίτευση, προτείνει ένα νέο νόμο Ρεάλε για να αντιμετωπιστούν «εγκληματικές πράξεις», σαν αυτές που έλαβαν χώρα το περασμένο Σάββατο στη διαδήλωση της Ρώμης.
Οι Cobas συγκρούστηκαν
με όσους έσπαγαν βιτρίνες
Ο νόμος Ρεάλε να θυμίσουμε, ψηφίστηκε στις 22 Μαΐου 1975, σε μια περίοδο μεγάλης βίας, τόσο των εξτρεμιστών της αριστεράς όσο και της δεξιάς, και πήρε το όνομα του τότε υπουργού δικαιοσύνης Ορόντσο Ρεάλε. Οι διατάξεις αυτού του νόμου αυξάνουν την ασυλία των αστυνομικών δυνάμεων. Το άρθρο 14 διευρύνει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δυνάμεις καταστολής μπορούν να κάνουν χρήση όπλων. Πάντως, ακόμη και χωρίς τον νόμο Ρεάλε, η καταστολή άρχισε ήδη σε όλη την Ιταλία. Έρευνες σε σπίτια αναρχικών και κινηματικών, κυρίως μελών των Κοινωνικών Κέντρων, συχνά με γελοία ευρήματα, όπως σφεντόνες ή μαύρα ρούχα. Από τους δώδεκα συλληφθέντες των επεισοδίων, οι οποίοι δεν παραδέχονται την ενοχή τους, εννέα παραμένουν στη φυλακή, δύο σε κατ’ οίκον περιορισμό και ένας αφέθηκε ελεύθερος.
Οι διοργανωτές της διαδήλωσης και σύσσωμη η αριστερά καταδίκασαν τα επεισόδια. Μάλιστα, οι Cobas σε ορισμένα σημεία συγκρούστηκαν με τα άτομα που έσπαζαν βιτρίνες και έθεταν σε κίνδυνο το μεγάλο όγκο των διαδηλωτών. Στην περιφρούρηση υπήρχε επίσης το συνδικάτο εργατών μετάλλου Fiom, οι Ενωμένοι για την Εναλλαγή και οι Νέοι Κομμουνιστές. Όμως, ανάμεσα σ’ αυτά τα οργανωμένα τμήματα εισχώρησαν χιλιάδες άτομα, κι έτσι δεν ήταν δυνατός ένας πλήρης έλεγχος της πορείας.
Σύμφωνα με το στέλεχος των Cobas Πιέρο Μπερνόκι, έλειψε η σύνδεση των οργανωμένων τμημάτων με το πλήθος των ατόμων που δεν ήθελαν να ανήκουν σε κανένα συγκεκριμένο χώρο. Αυτό, όμως, γεννά σύγχυση και η διαχείριση είναι πολύ πιο δύσκολη. Και ο Μπερνόκι συνεχίζει: «Τα υπόλοιπα τα έκανε η αστυνομία. Δεν επενέβη για 7 χιλιόμετρα, αλλά το έκανε στο μοναδικό σημείο όπου είχαν συγκεντρωθεί οι ειρηνικοί διαδηλωτές. Επαναλήφθηκε το μοντέλο Γένοβα».
Ο Πιέρο Μπερνόκι ισχυρίζεται, επίσης, ότι αυτοί που προκάλεσαν τα επεισόδια είχαν ένα μοναδικό στόχο: να χτυπήσουν την οργανωτική δομή του συντονισμού της 15ης Οκτωβρίου, για να διαλυθεί η διαδήλωση. Και συνεχίζει χωρίς μισόλογα: «Δεν είναι ούτε πράκτορες ούτε πληρωμένοι από κάποιον, είναι μικρές ομάδες της ανταγωνιστικής - αντικαπιταλιστικής αριστεράς που προωθούν έναν παιδιάστικο και βλαβερό εξτρεμισμό, και η καταστροφική τους πρακτική –δηλαδή το χτύπημα των αληθινών ή υποτιθέμενων συμβόλων των πολυεθνικών, των τραπεζών ή του κεφαλαίου –είναι ο τρόπος τους για να εκφράσουν ριζοσπαστικότητα».
Σύμφωνα με τον Μπερνόκι, έπειτα από αυτά τα γεγονότα διακόπηκε μια διαδικασία που έβλεπε μια πολιτική - κοινωνική - συνδικαλιστική συμμαχία ικανή να φέρει βαθιές αλλαγές στη χώρα. Το ίδιο το συντονιστικό της 15ης Οκτωβρίου κινδυνεύει να κατακερματιστεί λόγω των εσωτερικών διαχωρισμών.
Επίσης, ο Μπερνόκι λέει ότι «δε χρειάζεται να πάει κανείς να εκπαιδευτεί στην Ελλάδα για να βάλει φωτιά σε ένα αυτοκίνητο ή σε έναν κάδο σκουπιδιών… δεν έκαναν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο που να χρειάζεται οδηγίες χρήσης ανταρτοπολέμου, μιλάμε για καμένα αυτοκίνητα, για μολότοφ και για σπασμένες βιτρίνες. Δε χρειάζεται να σου τα διδάξει κανείς αυτά! Όμως, για να αναλύσουμε τα γεγονότα του Σαββάτου πρέπει να κατανοήσουμε την αντιπαράθεση μέσα στο κίνημα που προηγήθηκε της 15ης Οκτωβρίου. Ένα τμήμα της ανταγωνιστικής- ριζοσπαστικής αριστεράς θεώρησε ότι στην τελική ομιλία υπήρχε μια μετριοπαθής επιλογή συμμαχίας με τα κόμματα της κεντροαριστεράς. Είναι παράλογο, οι Cobas ήταν πάντοτε μακριά από την κεντροαριστερά όχι λόγω προκατάληψης αλλά λόγω των πολιτικών που ακολούθησε η κεντροαριστερά τα τελευταία χρόνια. Έτσι, για να αποφευχθεί μια υποτιθέμενη (ή επινοημένη) κίνηση δημιουργίας μιας νέας κεντροαριστεράς θυσιάστηκαν 200/300 χιλιάδες άτομα. Μια τρέλα».
Κατά τον Πιέρο Μπερνόκι και τους Cobas, πριν από την επόμενη διαδήλωση πρέπει να υπάρξει μια ολοκληρωτική πολιτική συνεννόηση μεταξύ των διοργανωτών. Δε γίνεται να υπάρχουν διαφορές για τη διαδρομή ή για τους στόχους. «Είναι ντροπή που αυτά τα γκρουπούσκουλα –αντίθετα με τα μπλακ μπλοκ της Βόρειας Ευρώπης που τινάζουν στον αέρα τις τράπεζες, αλλά όχι σε δέκα μέτρα απόσταση από την πορεία, χρησιμοποιώντας την για να «καλυφθούν»- δρουν με τέτοια ανευθυνότητα, χωρίς να σκέφτονται τις συνέπειες παρόμοιων πράξεων, όπως η έκρηξη του ρεζερβουάρ ενός αυτοκινήτου. Είναι πράξεις που έχουν μορφή παρασιτισμού και ξεκάθαρης δειλίας: δεν τις κάνουν μόνοι τους, αλλά καλυμμένοι από μια πορεία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο κίνδυνος της τραγωδίας είναι πάντα κοντά».
Όσο για την εισαγωγή νέων διατάξεων ενάντια στη βία, ο Μπερνόκι πιστεύει ότι «αυτού του είδους οι τρέλες βοηθούν αυτές τις ομάδες. Αυτός είναι ο τρόπος για να γιγαντωθούν, για να τους κάνουμε μάρτυρες, για να τρέξει πίσω τους πολύς κόσμος που πιστεύει στην εκτόνωση του πεζοδρομίου, μια φορά το χρόνο. Για να αντιμετωπίσουμε μια παρόμοια κρίση, χρειάζονται σοβαροί και οργανωμένοι αγώνες, κάθε μέρα, όχι μια εκτόνωση κάθε 365 μέρες, και μάλιστα μ’ αυτή τη μορφή».
Τζόρτζιο Κρεμάσκι:
είναι ένα πρόβλημα πολιτικό
Ένας άλλος από τους διοργανωτές, ο Τζόρτζιο Κρεμάσκι, από την Ομοσπονδία Μετάλλου Fiom, θεωρεί ότι η ιταλική διαδήλωση της 15ης Οκτωβρίου, η μεγαλύτερη στον κόσμο, ήταν, τελικά, λόγω των επεισοδίων, αποτυχημένη. Λέει, λοιπόν, τα εξής:
«Εμείς που είμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς που προώθησαν και οργάνωσαν τη διαδήλωση, έχουμε το χρέος να ζητήσουμε συγγνώμη από όλους και όλες που ήρθαν απλά και μόνο για να διαδηλώσουν. Δεν ήμασταν ικανοί να τους εγγυηθούμε την άσκηση αυτού του δικαιώματός τους. Μια μειοψηφία, χρησιμοποίησε τη διαδήλωση και τη μετέτρεψε από στρατιωτικής, επικοινωνιακής και πολιτικής πλευράς, σε κάτι άλλο… Η Ιταλία είναι μια χώρα όπου η δημοκρατία ασθενεί, όπου συμμετέχουν στους θεσμούς άτομα που έχουν κατηγορηθεί για σοβαρότατα αδικήματα, τα οποία θεωρούν το δικαστικό σώμα ανατρεπτική δύναμη. Η ανομία σ’ αυτή τη χώρα αρχίζει από ψηλά και, χωρίς αυτό να δικαιολογεί τίποτα, είναι φανερό ότι έτσι ανοίγει ο δρόμος ακόμη και για βίαιη ρήξη και έλλειψη εμπιστοσύνης. Γι’ αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι η άρνηση της πραγματικότητας. Οι νέοι που κατέστρεφαν τα πάντα, και που επιτέθηκαν πρώτα ενάντια στην πορεία και στη διαδήλωση, πρέπει να αντιμετωπιστούν πρώτα απ’ όλα ως ένα πρόβλημα πολιτικό. Είμαι εντελώς αντίθετος με την πρόταση του Ντι Πιέτρο και του Μαρόνι για νέους νόμους καταστολής, αυτό θα μας έκανε να φθάσουμε σε ρήξεις τύπου δεκαετίας εβδομήντα. Είναι φανερό ότι αυτοί που προκάλεσαν τα επεισόδια είχαν μια παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης στη λειτουργία και στην αποτελεσματικότητα της μεγάλης διαδήλωσης. Αυτό είναι που πρέπει να συζητήσουμε.
Τα κινήματα πρέπει να είναι σε θέση να ισχυροποιήσουν με μια δημοκρατική συζήτηση τις επιλογές τους. Πρέπει να υπάρχουν συνελεύσεις, ανοιχτές και διαφανείς, που να αποφασίζουν ποια είναι τα κριτήρια και οι οργανωμένες μορφές στις διαδηλώσεις, όπου να ξεκαθαρίζεται πως όποιος δεν τις σέβεται είναι ξένος προς αυτές. Αυτό είναι το βασικό ζήτημα, από το οποίο δεν υπάρχουν παρεκκλίσεις. Ή είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση των κινημάτων μας και των αγώνων μας με μια ανοιχτή αντιπαράθεση και με μια πραγματική δημοκρατική πρακτική, ή διαφορετικά κινδυνεύουμε να δούμε τη δύναμή μας και το δίκιο μας να σαρώνεται. Είναι πολύ εύκολο, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της απόγνωσης που δημιουργεί, και με την κρίση της δημοκρατίας μας, να μεγαλώσει ο χώρος των πράξεων απόγνωσης. Αν θέλουμε να το αποφύγουμε πρέπει να ωριμάσουμε γρήγορα και, χωρίς υποκρισίες, να αναλάβουμε την ευθύνη των αποτυχιών. Και η 15η Οκτωβρίου ήταν μια αποτυχία».
Αυτή τη δημοκρατική συζήτηση θα πρέπει ίσως να κάνουμε κι εμείς και να ξεχωρίσουμε επιτέλους ποιος σέβεται τους στόχους που ορίζουμε από κοινού και ποιος όχι.
Τόνια Τσίτσοβιτς
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
