Οι Βρυξέλλες προειδοποιούν ότι η Ευρώπη απειλείται από μια «νέα φάση ύφεσης». Η κρίση στην ευρωζώνη εντείνεται, αγγίζει ακόμα και τη Γαλλία. Ο επίτροπος Όλι Ρεν παροτρύνει την ηγεσία της χώρας να πάρει και νέα μέτρα. Αυτή τη στιγμή, που ήδη έχει αρχίσει η προεκλογική περίοδος για την εκλογή του προέδρου, ο Νικολά Σαρκοζί προσπαθεί να εκμεταλλευθεί την κατάσταση για να θέσει το δίλημμα: σιγουριά με αυτόν ή χρεοκοπία; Το Μέτωπο της Αριστεράς βλέπει σ’ όλη αυτή την εξέλιξη ένα «νέο σενάριο αλά ελληνικά, που το τέλος του είναι ήδη γνωστό».
«Η Γαλλία θα πρέπει να πάρει συμπληρωματικά μέτρα, για να μειώσει το υπερβολικό έλλειμμα το 2013». Την προειδοποίηση αυτή απηύθυνε ο γνωστός ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν στη γαλλική ηγεσία στις 10 Νοεμβρίου. Σε περίπτωση που δεν παρθούν νέα μέτρα, το δημόσιο έλλειμμα δεν θα βελτιωθεί σημαντικά, θα παραμείνει στο 5% του ΑΕΠ το 2013, σύμφωνα με προβλέψεις της Κομισιόν. Έτσι, ο στόχος για μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ για το 2013, όπως προβλέπεται στο Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ, δεν επιτυγχάνεται.
Ο ευρωπαίος επίτροπος δεν παρέλειψε, βέβαια, να χαιρετίσει τα πρόσφατα μέτρα «σταθεροποίησης της οικονομίας» που πήρε η κυβέρνηση του Φρανσουά Φιγιόν σαν αρκετά σημαντικά. Με τα μέτρα αυτά προβλέπεται η μείωση κατά 7 δισ. ευρώ του δημόσιου ελλείμματος το 2012 και 16,6 δισ. ευρώ το 2013. Ο βασικός στόχος των μέτρων αυτών είναι να πετύχει η Γαλλία τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού το 2016, όπως προβλέπεται στο «σύμφωνο για ισχυρό ευρώ». Αυτό που ο Σαρκοζί ονόμασε «χρυσό κανόνα» και επιδιώκει να το περάσει στο σύνταγμα της χώρας. Τα νέα μέτρα έρχονται να προστεθούν σ’ αυτά που ανακοίνωσε η γαλλική κυβέρνηση τον περασμένο Αύγουστο με στόχο μείωση κατά 12 δισ. ευρώ του ελλείμματος, την ίδια βέβαια χρονική περίοδο. Από πού θα εξοικονομηθεί αυτό το ποσόν που προβλέπεται από τα «σπουδαία μέτρα της γαλλικής κυβέρνησης» αλλά «όχι επαρκή» όπως τα χαρακτήρισε ο Όλι Ρεν; Από τη μείωση των μισθών, την αύξηση του ΦΠΑ από το 5,5% στο 7% σε μια σειρά προϊόντα και υπηρεσίες.
Με την επίσπευση του μέτρου με το οποίο αυξάνονται τα όρια συνταξιοδότησης στα 62 από τα 60 χρόνια. Από τις περικοπές κατά 1,2 δισ. ευρώ το (2012) των δαπανών για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη μείωση των στεγαστικών και οικογενειακών επιδομάτων… (Η λεπτομερής καταγραφή των μέτρων γίνεται, για να μην ακούμε ή να διαβάζουμε ότι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά…) Σπουδαία λοιπόν τα μέτρα, αλλά θα πρέπει να παρθούν και άλλα «όσο το δυνατό ταχύτερα», παροτρύνει ο ευρωπαίος επίτροπος τη γαλλική ηγεσία.
Σαρκοζί: Φυγή προς τα μπρος
Έτσι, οι δυο ηγέτες ονειρεύτηκαν τη δόξα του Τσόρτσιλ, όταν ανέλαβε πρωθυπουργός της Βρετανίας στις αρχές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, που είπε στους συμπολίτες του: «Δεν έχω τίποτ’ άλλο να σας υποσχεθώ παρά θυσίες, δάκρυα και αίμα». Αντί για τον Τσόρτσιλ όμως θύμισαν το στρατηγό Γκαμελέν στη γραμμή Μαζινό και τις καταστροφές που ακολούθησαν, αναφέρει με νόημα γάλλος αρθρογράφος. Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, με όσα ανακοίνωσε, προδιέγραψε ένα προϋπολογισμό της Γαλλίας για το 2012 «τον πιο αυστηρό μετά το 1945». Το 2012, όμως, είναι έτος εκλογών (θα γίνουν τον ερχόμενο Απρίλιο). Ο Σαρκοζί, για να ξεφύγει από τη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται και να περάσει στην αντεπίθεση, δραματοποιεί τη χρηματοπιστωτική κρίση και το χρέος της χώρας, επιδιώκοντας έτσι να περιορίσει την προεκλογική συζήτηση και να παγιδεύσει το ΣΚ και η αριστερά στο δίλημμα: μείωση του ελλείμματος ή χρεοκοπία;
Η αναφορά στην κρίση της Ελλάδας λειτουργεί σαν απειλή κατά του συνδικαλιστικού κινήματος και των κοινωνικών κινημάτων και ακόμα θεωρείται ότι έτσι θα αποφευχθεί η καταδίκη του από το εκλογικό σώμα, στο οποίο είχε υποσχεθεί πως θα είναι ο πρόεδρος της ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Αναλυτές θεωρούν ότι οι Σαρκοζί-Φιγιόν βιάζονται να ολοκληρώσουν μια «συντηρητική στροφή». Ο δεύτερος, ανακοινώνοντας τα μέτρα, τόνισε ότι «θα πρέπει να επανοικοδομήσουμε το κοινωνικό μας αναπτυξιακό μοντέλο, που έχει καταστεί ανυπόφορο εδώ και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, γιατί στηρίζεται στην ανάπτυξη με τη μεταφορά κοινωνικών πόρων…» Η ομολογία αυτή οδηγεί έστω και καθυστερημένα, στην καρδιά του θατσερισμού. Το πρόβλημα συνέχισε δεν είναι «να περάσουμε από μια πολιτική άτολμη (σοσιαλδημοκρατική) σε μια πολιτική λιτότητας», αλλά «στη ρήξη με το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο, που είναι καθαρό προϊόν του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης. Ένας συμβιβασμός μεταξύ των ντεγκολικών και των κομμουνιστών».
Ανώτερο στάδιο διάλυσης
του κράτους
Η Γαλλία θα πρέπει να τελειώνει με αυτό το μοντέλο γι’ αυτό είναι αναγκαία μια νέα συναίνεση, που θα πετύχει «να περιορίσει την περίμετρο, το κόστος και το βάρος του κράτους», όπως αναφέρει αρθρογράφος στη συντηρητική «Φιγκαρό». Ο νεοφιλελευθερισμός έχει περάσει σε ένα ανώτερο στάδιο της διάλυσης του κράτους. Και αυτή η διάλυση μπορεί να επιτευχθεί με κυβέρνηση που διαθέτει λαϊκή εντολή. Και όπου δεν είναι δυνατό αυτό, με την ανοιχτή παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων με συμμαχικές κυβερνήσεις ή και κυβερνήσεις έκτακτης ανάγκης με τη συμμετοχή τεχνοκρατών…
Ο στόχος του Σαρκοζί είναι ιδεολογικός, πολιτικός και εκλογικός, επιδιώκει να συσπειρώσει γύρω του τις κεντροδεξιές δυνάμεις, με το επιχείρημα ότι είναι ικανός να διατηρήσει τα ΑΑΑ των οίκων αξιολόγησης «να καθησυχάσει τις αγορές, χωρίς να προκαλέσει την κοινωνική οργή». Ταυτόχρονα, να καλλιεργήσει την αμφιβολία για την ικανότητα του αντιπάλου του Φρανσουά Όλαντ να αντιμετωπίσει την κρίση. Ο υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς επισήμανε ότι σε μια τέτοια μεγάλη κρίση το ευρώ μπορεί να τιναχθεί στον αέρα και να απειληθεί η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να δούμε μια Γαλλία να διχάζεται σε συντηρητικούς και σε όσους επιθυμούν μια νέα, εναλλακτική πολιτική.
Η ύφεση
Το ΣΚ από την πλευρά του απέρριψε τα μέτρα αυτά. Τα θεωρεί αναποτελεσματικά και αντιαναπτυξιακά. Γιατί με τα μέτρα αυτά, για μια φορά ακόμα, εκτός των άλλων θίγεται η οικονομική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα τη μείωση των φορολογικών εσόδων, την αύξηση των ελλειμμάτων και τη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η Εύα Ζολί, υποψήφια των Οικολόγων για την προεδρία, δήλωσε ότι: «υπάρχει και άλλη πολιτική πέρα από τη γενικευμένη κρίση». Το Μέτωπο της Αριστεράς υποστηρίζει ότι θα πρέπει να περάσουν σε δημόσιο έλεγχο οι τράπεζες, να φορολογηθούν τα υψηλά εισοδήματα και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, και πως τα μέτρα αυτά είναι η ελάχιστη προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση. Για την κρίση χρέους είναι αναγκαίο να παρέμβει άμεσα η ΕΚΤ με την αγορά των χρεών και τη χρηματοδότηση των κρατών. Η άποψη αυτή ήδη υποστηρίζεται από ευρύτερους κύκλους στη Γαλλία. Αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία διαφωνίας με τη Γερμανία. Η εξέλιξη όμως της κατάστασης, ιδιαίτερα στην Ιταλία, επαναφέρει τη σχετική συζήτηση στο τραπέζι.
Το ΝΑΚ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα) τόνισε ότι για μια φορά ακόμα δεν πρόκειται να πληρώσουν οι τράπεζες. Πρότεινε την πραγματοποίηση «συνάντησης των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς, ώστε να δοθεί κοινή απάντηση στα μέτρα της κυβέρνησης».
Στο ίδιο μήκος κύματος βρέθηκαν και τα συνδικάτα. Η CGT και η Εργατική Δύναμη (FO), καθώς και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις κατήγγειλαν τα μέτρα λιτότητας, τα οποία αποτελούν «μια κατά μέτωπο επίθεση ενάντια στον κόσμο της εργασίας». Ο Μπερνάρ Τιμπό γ. γ. της CGT τόνισε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να πάψει να τρέχει πίσω από τους οίκους αξιολόγησης, που μετά τον εκβιασμό σε βάρος της Ελλάδας, της Ιταλίας τώρα στρέφονται προς τη Γαλλία». Αυτό που στοιχίζει ακριβά στη χώρα «δεν είναι το κόστος εργασίας, αλλά τα επιτόκια που απαιτούνται από το κεφάλαιο». Τα συνδικάτα, συνέχισε, θα δώσουν ενωτικά την απάντησή τους. Γι’ αυτό έχουν σχεδιαστεί μια σειρά πρωτοβουλίες για συντονισμό των κινητοποιήσεων.
M. Koβάνης
Οι διαφωνούντες του ΝΑΚ συγκρότησαν νέο μπλοκ
Eξι μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία η κατάσταση παραμένει ρευστή. Αν και έχουν οριστεί οι υποψήφιοι, τα κόμματα συνεχίζουν να έχουν τα προβλήματά τους.Στο Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΑΚ) το περασμένο σαββατοκύριακο 300 περίπου στελέχη, που διαφωνούν με την πολιτική του κόμματος και κατηγορούν την ηγεσία του κόμματος για «απομονωτισμό», αποφάσισαν να συγκροτήσουν το «μπλοκ της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς», όπως ανακοίνωσαν. Στη νέα προσπάθεια παίρνουν μέρος βασικά στελέχη, τα οποία ανήκαν στην ηγετική ομάδα με τον Ολιβιέ Μπεσανζενό, όπως ο Φρανσουά Γκρουντ, Μύριαμ Μαρτέν, Φρεντερίκ Μπορά, Αν Λαγκρέρ. Σύμφωνα με δήλωσή τους «δεν αποτελούν ούτε αντι-κόμμα, ούτε μια νέα οργάνωση στην αριστερά της αριστεράς, είναι ανοικτοί σ’ όλους αυτούς που έφυγαν από το κόμμα και μένουν ανένταχτοι και τους καλούν να πορευθούν μαζί τους. Ταυτόχρονα επιδιώκουν να συνεργαστούν με όλα τα κόμματα της εναλλακτικής αριστεράς εκτός από το ΓΚΚ. Έτσι, δεν αποκλείουν σε περίπτωση νίκης του Φρανσουά Ολάντ στις προεδρικές, να συγκροτήσουν το anticrise-block, ένα μπλοκ «κατά της λιτότητας της δεξιάς ή και της αριστεράς».
Με δεδομένη αυτή τη νέα διάσπαση η εκλογική καμπάνια του υποψηφίου του ΝΑΚ Φιλίπ Πουτού γίνεται αρκετά δύσκολη, ενώ δημοσκοπήσεις, που συνεχίζονται, προβλέπουν γι’ αυτόν ποσοστό που κυμαίνεται γύρω στο 1%.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ο υποψήφιος του ΣΚ Φρανσουά Όλαντ συνεχίζει να προηγείται με 32,5% στην πρόθεση ψήφου ακολουθεί ο Νικολά Σαρκοζί με 25,5%. Ενώ στη Μαρίν Λεπέν δίνουν 19% και τον Φρανσουά Μπαϊρού (κεντροδεξιά) 7%. Ο Ζαν Λικ Μελανσόν, Μέτωπο της Αριστεράς 6% και η Εύα Ζολί οικολόγος 4%. Τέλος τα δυο ψηφοδέλτια της άκρας αριστεράς ΝΑΚ και Εργατική Πάλη παραμένουν στο 1%.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
