Του
Νίκου Σερβετά
Σημεία υπαναχώρησης δείχνει το καθεστώς της Συρίας μετά το τελεσίγραφο του Αραβικού Συνδέσμου στην κυβέρνηση της Δαμασκού να σταματήσει τη βία κατά αμάχων διαφορετικά θα έρθει αντιμέτωπη με διεθνείς κυρώσεις.
Μπορεί συνήθως ο Αραβικός Σύνδεσμος να έχει στραμμένο το βλέμμα στην Ουάσιγκτον όταν παίρνει αποφάσεις –πολύ περισσότερο όταν προσπαθεί να τις εφαρμόσει– ο Άσαντ όμως δείχνει να ψάχνει διέξοδο, καθώς τόσο η διεθνής κατακραυγή όσο και οι εσωτερικές αντιδράσεις που από ειρηνική εξέγερση τείνουν να μεταβληθούν σε «εμφύλιο πόλεμο» (σ.σ. φράση από ρωσική ανακοίνωση σχετικά με το θέμα) δεν του αφήνουν πλέον πολλά περιθώρια. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του μεγάλου μουφτή σεΐχη Αχμάντ Αλ Χάσουμ και στενού φίλου του Άσαντ ο οποίος μιλώντας στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» δήλωσε ότι «δεν θα είναι πρόεδρος εσαεί (...) Ο πρώην οφθαλμίατρος Μπάσαρ ελ Άσαντ θέλει να ασκήσει ξανά το επάγγελμά του».
Όσο κι αν ομαδοποιήσαμε τις εξελίξεις στις αραβικές χώρες δίνοντας τους τον τίτλο «Αραβική Άνοιξη», κάθε άλλο παρά κοινή είναι η πορεία των χωρών: Στο Μαρόκο δεν άνοιξε μύτη (σε επόμενο φύλλο θα δούμε το γιατί) στην Τυνησία τα πράγματα δείχνουν να ξεκαθαρίζουν, η Λιβύη γύρισε σελίδα στην ιστορία της, στην Αίγυπτο η εξουσία παραμένει στους στρατιωτικούς οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα του Φαραώ, στη Συρία η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική και δεν έχει κοινά σημεία με άλλη αραβική χώρα.
Καταρχάς λόγω της ιδεολογίας του Μπάαθ. Μπορεί από τον Απρίλιο το κόμμα να άδειασε από στελέχη που παραιτήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις βιαιότητες της κυβέρνησης, όμως ο Άσαντ και οι περί αυτόν λένε ότι λειτουργούν ακόμα εν ονόματι του... αραβικού σοσιαλισμού.
Κατά δεύτερο, και σημαντικότερο, λόγω της απόλυτης ανάμειξης της χώρας στο παλαιστινιακό ζήτημα: αλλαγή καθεστώτος –προσοχή όχι πρόσωπων!– στη Δαμασκό σημαίνει «τελείως διαφορετικά δεδομένα στη Μέση Ανατολή». Με δεδομένη τη θέση της Μόσχας απέναντι στη Δαμασκό –ανάλογη διαμορφώνεται και αυτή του Πεκίνου (εκπρόσωποι και των δύο χωρών δήλωσαν ότι θα ασκήσουν βέτο στον ΟΗΕ αν έρθει το θέμα λήψης στοχευμένων μέτρων κατά της Συρίας)– στο γήπεδο πάνε να πιάσουν καλά πόστα και δύο σχετικά νέοι παίκτες: η Τουρκία και η Γαλλία, φυσικά, ο καθένας για τους δικούς του στόχους και επιδιώξεις. Η μεν θέλει να ηγηθεί χαλαρής ένωσης ισλαμικών χωρών και να γίνει ο συνδετικός κρίκος τους με την Ευρώπη, η δε ονειρεύεται τη Μεσογειακή Ένωση όπου σίγουρα το Μεσανατολικό είναι το μεγαλύτερο πολιτικό αγκάθι.
Όσο κι αν όλοι όσοι έχουν αναμειχθεί στην επίλυση της κρίσης στη Συρία αναφέρονται στο λαό της χώρας, ο καθένας απευθύνεται στο κομμάτι εκείνο των Σύριων που ξέρει καλύτερα: τους μουσουλμάνους, τους χριστιανούς ή τους αλεβίτες. Κι όσο κι αν η αντιπολίτευση δεν έχει κοινό στόχο για την μετά Ασάντ εποχή –οι διάφορες είναι από αμελητέες έως χαοτικές, του τύπου αν επιδίωξη είναι το κοσμικό ή το θρησκευτικό καθεστώς– οι Σύριοι θα αποτελούν πιόνια ενός μικρού κομματιού του παιχνιδιού που ονομάζεται Μέση Ανατολή.
Σήμερα εκπνέει η προθεσμία που έδωσε ο Αραβικός Σύνδεσμος στην κυβέρνηση Άσαντ να δεχθεί παρατηρητές. Αυτός δείχνει να βάζει νερό στο κρασί του λέγοντας «ναι, αλλά με περιορισμένες αρμοδιότητες». Το ζητούμενο είναι όταν φύγει ο Άσαντ, ποιος θα τον αντικαταστήσει και μέσα σε ποια όρια θα κινηθεί. Πάντως να καθίσουν εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης και να βρουν κοινό στόχο και πρόγραμμα, σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν αδύνατον.
•
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
