Να ενωθούμε αντιστεκόμενοι στη λιτότητα
Με τις ψήφους των κυβερνητικών εταίρων Φίνε Γκέιλ και Εργατικών, καθώς και του κεντροδεξιού Φιάνα Φέιλ, θα ψηφιστεί ο σκληρότερος προϋπολογισμός στην ιστορία της Ιρλανδίας. Πριν την κατάθεσή του, ο πρωθυπουργός Έντα Κένι σε ένα μελοδραματικό τηλεοπτικό μήνυμα αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα των νέων επώδυνων μέτρων (περικοπές κρατικών δαπανών, 6.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, επιβολή νέων φόρων, κλπ) προκειμένου να διασωθεί η ιρλανδική οικονομία, ενώ η αριστερά απάντησε ότι αυτό που γίνεται είναι η περαιτέρω διάσωση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Για τις εξελίξεις, μιλήσαμε με τον σύντροφο Τζο Χίγκινς, βουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Τη συνέντευξη πήρε
ο Δημήτρης Γκιβίσης
Στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, αναφέρθηκες στην εγκληματική πολιτική που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Ποια είναι η κατάσταση;
Πολύ επισφαλής. Η ανεργία είναι στο 14,4%, με 430.000 ανθρώπους να παίρνουν επιδόματα ανεργίας. Οι περικοπές έχουν γίνει σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία και η πρόνοια. Τα δημοτικά σχολεία έχουν το δεύτερο υψηλότερο μέσο όρο μαθητών ανά τάξη στην Ε.Ε. ενώ πολλά από τα νοσοκομεία έχουν κλείσει, και το ιατρικό προσωπικό αναφέρει ότι οι συνθήκες είναι απειλητικές για τη ζωή των ασθενών λόγω των περικοπών. Δεν έχουμε δει σχεδόν καμία επένδυση στη δημιουργία θέσεων εργασίας, αντίθετα οι διαδοχικές κυβερνήσεις έδωσαν 70 δις ευρώ στις τράπεζες. Το κατεστημένο και τα δεξιά ΜΜΕ προσπαθούν να υποδείξουν την Ιρλανδία ως το μοντέλο για λιτότητα, αλλά αυτό είναι μια πλήρης αλλοίωση της πραγματικότητας.
Τα στοιχεία τι δείχνουν;
Οι προβλέψεις αύξησης του ΑΕΠ είναι 1,1% για το 2011, όμως αυτό οφείλεται κυρίως στις εξαγωγές των πολυεθνικών που πληρώνουν ελάχιστους φόρους, ενώ στη συνέχεια δεν επενδύουν ξανά το συσσωρεμένο πλούτο. Οι πολιτικές της λιτότητας έχουν αποδειχτεί εντελώς αναποτελεσματικές και δεν επιφέρουν ανάπτυξη στην ευρωζώνη, το μόνο που εξυπηρετούν είναι να παίρνουν χρήματα από τις τσέπες των ανθρώπων, αυτό μειώνει την καταναλωτική ζήτηση και δημιουργεί περισσότερη ανεργία. Όλα τα στοιχεία, όπως ότι το 8% των ιδιωτικών στεγαστικών δανείων είναι σε καθυστέρηση και ότι 735.000 άνθρωποι έχουν μόνο 70 ευρώ το μήνα για διαθέσιμο εισόδημα, δείχνουν ότι η κρίση επιδεινώνεται. Οι προβλέψεις λένε ότι η ανάπτυξη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις πολυεθνικές που παραμένουν στην Ιρλανδία (πολλές έχουν ήδη χρησιμοποιήσει την ύφεση ως δικαιολογία για να μετεγκατασταθούν σε χώρες με χαμηλότερους μισθούς και πιο δυσμενείς συνθήκες εργασίας), και ότι η εξαγωγική ζήτηση τροφοδοτείται από μια σημαντική ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη την αναταραχή που δημιουργούν οι αγορές στις παγκόσμιες οικονομίες , είναι αδύνατο να δούμε πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί.
Πώς μεταφράζεται η κοινωνική αγανάκτηση;
Έχουν δοθεί πολλοί αγώνες. Οι συνταξιούχοι κέρδισαν μια μεγάλη νίκη το 2008, όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να κάνει περικοπές αλλά μετά τους χιλιάδες που διαδήλωσαν στο Κοινοβούλιο οι περικοπές σταμάτησαν, ενώ στον δημόσιο τομέα έγιναν δύο μεγάλες απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις που συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι. Όμως δεν υπάρχει η ίδια ένταση όπως στην Ελλάδα.
Πού οφείλεται αυτό;
Πρώτον, τα ΜΜΕ έχουν περάσει στο λαό τον φόβο ότι αν δεν δεχτεί την λιτότητα τα αποτελέσματα θα είναι πολύ χειρότερα. Δεύτερον, οι ηγέτες των συνδικάτων έχουν ξεπουλήσει εντελώς τα μέλη τους στις διαπραγματεύσεις που κάνουν με τα δεξιά κόμματα, αντί να τα οδηγήσουν στην οργανωμένη πάλη. Τέλος, τα απομεινάρια των ετών της αλματώδους ανάπτυξης και η περαιτέρω διάβρωση της ταξικής συνείδησης έχουν παίξει επίσης ρόλο. Ωστόσο το τελευταίο διάστημα βλέπουμε μια μετατόπιση προς την συνειδητοποίηση ότι ο αγώνας είναι απαραίτητος. Στη εκλογική μου περιφέρεια, του δυτικού Δουβλίνου, δημιουργήθηκαν πέντε νέες εκστρατείες μόνο τον τελευταίο χρόνο. Υπάρχει η αίσθηση ότι πολλά από τα μέτρα του προϋπολογισμού θα συναντήσουν αντιδράσεις από νέα στρώματα της κοινωνίας.
Ο Κένι ισχυρίζεται ότι η Ιρλανδία θα επιστρέψει στις αγορές ως το 2013. Το 2013 όμως το δημόσιο χρέος θα ξεπερνάει το 120% του ΑΕΠ. Συμμερίζεσαι την αισιοδοξία του;
Η κρίση που ζούμε σήμερα, είναι μια συστημική κρίση του καπιταλισμού. Η απορύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, επέτρεψε σε μια μικρή ομάδα να κερδοσκοπεί πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να πληρώσουν για μια κρίση που δεν την δημιούργησαν, και μεγάλο μέρος της λιτότητας νομιμοποιείται από το ευρωπαϊκό κατεστημένο με σκοπό την ικανοποίηση των αγορών. Αλλά είναι οι αγορές που ευθύνονται και στην πραγματικότητα οδηγούν πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες στην πτώχευση. Θα πρέπει να ξεφύγουμε από την πολιτική καταβολής υψηλών επιτοκίων στις αγορές για τη χρηματοδότηση των υπηρεσιών μας. Αντιθέτως, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα πρέπει να λαμβάνονται ως δημόσια ιδιοκτησία και να βρίσκονται υπό τον δημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας.
Τι είδους ανάπτυξη θεωρείς ότι είναι εφικτή για την Ιρλανδία στο πλαίσιο της ευρωζώνης;
Δεν υπάρχει λύση για την κρίση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Είμαστε πλήρως υποδουλωμένοι στις επιβολές των αγορών και των πολιτικών που σε πανευρωπαϊκό επίπεδο προστατεύουν μόνο τα συμφέροντα των πλουσίων. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιρλανδίας και η διεθνής μας οργάνωση CWI, θεωρούμε την σοσιαλιστική Ευρώπη ως την μόνη βιώσιμη λύση, στην οποία ο κοινωνικός πλούτος θα διατίθεται για το κοινό καλό και δεν θα χρησιμοποιείται για να πλουτίζουν οι λίγοι.
Πρόσφατα έγραψες ότι μετά τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων είμαστε μάρτυρες μιας πλήρους μετωπικής επίθεσης στα δημοκρατικά δικαιώματα από τους ευρωπαίους κατόχους ομολόγων, τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους. Η ευρωπαϊκή αριστερά πώς μπορεί να απαντήσει;
Η αριστερά πρέπει να έχει ένα σαφές σοσιαλιστικό πρόγραμμα ως εναλλακτική λύση για τις καταστροφικές πολιτικές του καπιταλισμού - καζίνο. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, και οι σύντροφοι μας στην Ελλάδα, το Ξεκίνημα, θεωρούμε ότι σε όλη την Ευρώπη πρέπει να συγκροτηθούν κόμματα της εργατικής τάξης, για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα έχουν ξεπουλήσει την εργατική τάξη των χωρών τους με την αποδοχή των προσταγών της αγοράς. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, προτείνει η ιδιοκτησία των βασικών τομέων της βιομηχανίας και των τραπεζών να γίνει δημόσια ιδιοκτησία και να διοικείται με δημοκρατικές διαδικασίες από την κοινωνία, ως την μόνη βιώσιμη λύση στην κρίση. Οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και οι άνεργοι σε ολόκληρη την Ευρώπη, πρέπει να ενωθούμε αντιστεκόμενοι στην λιτότητα, και να αγωνιστούμε για να δημιουργηθεί ένα σύστημα που δεν θα βασίζεται στην απληστία, που επιτρέπει στο 1% να εκμεταλλεύεται τη δυστυχία του 99%.
Οι επιπτώσεις της επιστροφής στη λίρα θα πληρώνονται από την εργατική τάξη
Πώς αντιμετωπίζει η ιρλανδική αριστερά τη συζήτηση, τελευταία, σχετικά με τον κίνδυνο κατάρρευσης της ευρωζώνης;
Το ευρωπαϊκό κατεστημένο έχει εκτεθεί επανειλημμένα μη έχοντας αξιόπιστη λύση για την κρίση χρέους της ευρωζώνης. Η τελευταία πρόταση για περαιτέρω δημοσιονομική ενότητα στο εσωτερικό της Ευρώπης, να κρατηθούν ως παρίες τα κράτη - μέλη που υπερβαίνουν τους προϋπολογισμούς τους, είναι παράλογη. Απλά, δεν υπάρχει η δυνατότητα στον καπιταλισμό για έναν τέτοιο κεντρικό έλεγχο, και αυτό χωρίς να λάβει υπόψη το βαθύ χάσμα που θα προκαλούσε σε όλες τις άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Είναι σαφές ότι οι επικεφαλής του ευρωπαϊκού κατεστημένου είναι απολύτως δεσμευμένοι να επιβάλλουν την λιτότητα στους λαούς, δίνοντας τα χρήματα στην περαιτέρω διάσωση των τραπεζών. Η πολιτική αυτή θα αυξήσει το χάσμα μεταξύ των χωρών των PIIGS και των ισχυρότερων ευρωπαϊκών οικονομιών. Υπό αυτές τις συνθήκες όλα είναι πιθανά, και φαίνεται όλο και περισσότερο πιθανό ότι το ευρώ, στην τρέχουσα μορφή του, δεν θα διαρκέσει περισσότερο από ένα χρόνο. Φαίνεται ότι ο Σαρκοζί και η Μέρκελ είναι υπέρ της ευρωζώνης των δύο ταχυτήτων, που θα είναι επιζήμια για τις ασθενέστερες οικονομίες σε ολόκληρη την ήπειρο.
Πώς θα έβλεπες μια ενδεχόμενη επιστροφή της Ιρλανδίας στη λίρα;
Βραχυπρόθεσμα μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν πολύ επιβλαβής για την ιρλανδική εργατική τάξη. Στοιχεία από πρόσφατη μελέτη της UBS Investment Research, δείχνουν ότι το κόστος μιας αδύναμης χώρας που εξέρχεται από το ευρώ είναι τεράστιο. Οι συνέπειες περιλαμβάνουν την χρεοκοπία, την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και την κατάρρευση του διεθνούς εμπορίου. Υπάρχει ελάχιστη πιθανότητα να βοηθήσει η υποτίμηση. Εκτιμούμε ότι μια αδύναμη χώρα που εξέρχεται από το ευρώ, θα επιβαρυνθεί την έξοδο με ένα κόστος της τάξεως των 9.500 με 11.500 ευρώ ανά άτομο κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους. Αυτό ισοδυναμεί με 40% έως 50% του ΑΕΠ κατά το πρώτο έτος. Φυσικά όλες οι αρνητικές επιπτώσεις της επιστροφής στην ιρλανδική λίρα, θα μεταφερόταν άμεσα από τους καπιταλιστές στις πλάτες της ιρλανδικής εργατικής τάξης, έτσι αυτό δεν θα ήταν μια θετική εξέλιξη.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
