ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Φωτογραφίες: Γιώργος Γεωργούλας
Την περασμένη Τρίτη στο αμφιθέατρο 5 της κατειλημμένης Νομικής πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των νέων της ΑΚΟΑ με θέμα «Σταθμοί του εκπαιδευτικού κινήματος, οι νόμοι που ανατράπηκαν στους δρόμους». Στην αίθουσα συναντήθηκαν μέλη του φοιτητικού και πανεπιστημιακού κινήματος του 1978 και του 1990 με τους νεότερους που πάλεψαν ενάντια στο νόμο της Γιαννάκου και που παλεύουν για την κατάργηση του αντιδημοκρατικού νόμου της Α. Διαμαντοπούλου.
Εισαγωγικά οι νέοι της ΑΚΟΑ είχαν ετοιμάσει βίντεο με υλικό από το αρχείο των ΑΣΚΙ, της ΕΡΤ, της Αυγής, της Εποχής και του ιστότοπου edopolytexneio.gr, προκειμένου να διανύσουμε μέσα σε μισή ώρα τα εκπαιδευτικά κινήματα των τελευταίων τριάντα χρόνων. Στη συνέχεια το λόγο πήραν μέλη των κινημάτων της κάθε περιόδου: ο Άλκης Ρήγος αναφέρθηκε στην απεργία των 100 ημερών των μελών του ΕΔΠ, ως πρόεδρος του Συντονιστικού Οργάνου, ο Σταύρος Κωνσταντακόπουλος ανέπτυξε το κίνημα ενάντια στο νόμό 815, ως μέλος του φοιτητικού κινήματος, ο Σταύρος Κοντονής, πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ, ανέλυσε την περίοδο από το 1987 έως το πολυνομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου, ενώ ο φοιτητής Δημήτρης Κλαυδιανός αναφέρθηκε στις κινητοποιήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και το νόμο Γιαννάκου. Τέλος, ο φοιτητής Τζίμης Αργυρός και η πανεπιστημιακός Θεανώ Φωτίου ανέλυσαν τους στόχους του σημερινού εκπαιδευτικού κινήματος κάνοντας και μια πρώτη αποτίμηση, της μέχρι τώρα πορείας του. Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις των ομιλητών.
Άλκης Ρήγος: Οι δούλοι των πανεπιστημίων και η αριστοκρατία της τηβέννου
Τα 4.500 μέλη του ΕΔΠ ξεκίνησαν την απεργία των 100 ημερών με σύνθημα «ενιαίος διδακτικός φορέας με μόνιμα μέλη όλους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους», δημιουργώντας για πρώτη φορά ένα ενιαίο μπλοκ.
Το σώμα των καθηγητών του πανεπιστημίου τότε ήταν 450 άνθρωποι, που είχαν αποκτήσει ένα ειδικό κύρος στην κοινωνία, αλλά και στο σύστημα. Ένα κύρος, όχι μόνο του ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους, που θα λέγαμε με τον παραδοσιακό λόγο, αλλά και ένα κύρος που υπερέβαινε και τους ίδιους τους συστημικούς φορείς. Αυτό το σώμα, όμως, που ονόμασε ο Γκράμσι στην Ιταλία «αριστοκρατία της τηβέννου», ήταν ανίκανο πια να διεκπεραιώσει στοιχειωδώς τις λειτουργίες που απαιτούνται, διότι οι φοιτητές είναι πάνω από 10.000. Μεγαλώνει, λοιπόν, απότομα το σώμα των «δούλων» των πανεπιστημίων, των περίφημων βοηθών και επιμελητών, οι οποίοι βρίσκονται μπροστά στην αντίφαση να πρέπει να εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους χωρίς να τους αναγνωρίζεται η ύπαρξη της δουλειάς τους.
Την ίδια ώρα δημιουργείται μια μεγάλη συμμαχία ανάμεσα στο οργανωμένο φοιτητικό κίνημα της εποχής, το Επιστημονικό Διδακτικό Προσωπικό (ΕΔΠ) και μια μικρή μερίδα καθηγητών, τον Πανεπιστημιακό Όμιλο. Για πρώτη φορά, εμφανίζεται ένα μέτωπο στο πανεπιστήμιο που εμπεριέχει και ένα σώμα, το οποίο αμφισβητεί ριζικά όλη του τη δομή. Είναι τα 11 σημεία του Κεντρικού Συμβουλίου του ΕΔΠ, της ΕΦΕΕ και του Πανεπιστημιακού Ομίλου, που μιλούν για κατάργηση του φεουδαρχικού θεσμού της έδρας και για δημιουργία τμημάτων και τομέων ως βασικών συλλογικών ακαδημαϊκών αντικειμένων –αυτά που καταργούνται σήμερα με το νέο νόμο.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να ελιχθεί στην αρχή με απειλές και μετέπειτα με ένα σχέδιο νόμου που απορρίπτει το κίνημα. Έδωσε, λοιπόν, στοιχειωδώς το δικαίωμα της μονιμότητας στους βοηθούς και επιμελητές και από την άλλη δημιούργησε το πλέγμα του Ν. 815 που χτύπαγε τους φοιτητές με στόχο να σπάσει το μέτωπο. Αποδείχτηκε ιστορικά ότι το μέτωπο από κάτω δεν έσπασε, αφού οι πολέμιοί του δεν μπόρεσαν κομματικά να ελέγξουν και να σπάσουν τις κινητοποιήσεις.
Σταύρος Κωνσταντακόπουλος: Ο ελληνικός Μάης και η μνήμη του Ν. 815
Εν αρχή είναι ο νόμος. Τον Αύγουστο του 1978 ψηφίζεται ο Ν. 815. Θα επικεντρωθώ σε ορισμένα σημεία του: Το πρώτο αφορά –προσέξτε την πρωτοτυπία- τον περιορισμό του πανεπιστημιακού ασύλου και ταυτόχρονα τον κυβερνητικό έλεγχο του φοιτητικού συνδικαλισμού και τον αποκλεισμό των φοιτητών από τα όργανα. Δεύτερο ζήτημα του νόμου ήταν η συμμόρφωση των φοιτητών με την κατάργηση της τρίτης εξεταστικής, μεταφοράς μαθημάτων και τη θέσπιση του ν+2. Τρίτο ζήτημα οι βοηθοί θα ασχολούνται με την επιστήμη μόνο «εφόσον οι δραστηριότητές τους δεν είναι απαγορευτικές στο να υποβοηθούν» τους μανδαρίνους καθηγητές.
Συγκρότησαν τότε η ΠΠΣΠ, η ΑΣΠΕ, οι αυτόνομοι και οι πανελλαδικάριοι ένα κίνημα -αφού οι επίσημες ηγεσίες της ΠΣΚ, της ΠΑΣΠ και του κομματικού Ρήγα ακόμα φιλολογούσαν για τη μη εφαρμογή του νόμου- παίρνοντας τη μια σχολή πίσω από την άλλη. Έτσι, τα Χριστούγεννα η κυβέρνηση αποφασίζει λοκ άουτ στις σχολές για 10 μέρες. Τότε το μπλοκ των καταλήψεων παίρνει το πάνω χέρι και επιβάλλει την πολιτική του στην ΕΦΕΕ και έτσι αρχίζει το τέλος του νόμου. Στις 3 Γενάρη θα βγει ο Καραμανλής και θα έχουμε την πρώτη περίπτωση κατάργησης ενός ψηφισμένου νόμου –ελπίζουμε να τις κάνουμε δύο αυτή τη φορά.
Το κίνημα του 815 είναι ο «ελληνικός Μάης» γιατί σχετίζεται και αυτός με την αντιγραφειοκρατική και ελευθεριακή ανάδειξη του φοιτητικού κινήματος. Τι γίνεται στον 815 που δεν γίνεται μέχρι τώρα και που πιστεύω, εκτιμώ, ότι θα γίνει από εδώ και πέρα: συνεργαζόμαστε. Το προλεταριάτο των διδασκόντων, το ΕΔΠ, συνεργάστηκε με τους φοιτητές. Στο Μάη του ’68 έγινε το αντίστοιχο. Τότε η αντιελίτ, οι βοηθοί και οι επιμελητές, είναι δίπλα στους φοιτητές προκειμένου να σπάσει η ελίτ των 450 πανεπιστημιακών. Αυτό δεν θα το ξαναέχουμε μέχρι σήμερα. Η μνήμη του 815 μπορεί να μας χρησιμεύσει για το σήμερα. Η πρώτη διάσταση ήταν η αντιαυταρχικότητα των φοιτητών. Υπήρχε μια φράση εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά. Ας κρατήσουμε την ιστορική αυτή φράση και να πούμε το ανάποδο: εκτός από τη μοναξιά υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός.
Σταύρος Κοντονής: Η ανάγκη ενιαίας αριστερής φοιτητικής παράταξης
Το 1986 ξεκίνησαν από αυτή τη σχολή, τη Νομική, οι πρώτες κινητοποιήσεις για το εξεταστικό (το ν+3) που μας οδήγησαν στις καταλήψεις του 1987 αρχικά και κατόπιν του 1990. Εκείνη την περίοδο που σημαδεύεται από τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού, συγκροτήθηκε από το Ρήγα Φεραίο και τις αριστερές συσπειρώσεις μια αριστερά που πήρε πάνω της την υπόθεση του κινήματος και εναντιώθηκε στους νόμους του Τρίτση.
Οι κινητοποιήσεις έθεσαν δύο ζητήματα: αντίσταση στις συντηρητικές επιλογές και αυτονομία του φοιτητικού κινήματος. Το 1987 έγιναν μεγάλες καταλήψεις σε όλες τις σχολές ενάντια στο νόμο 1674, ο οποίος επίσης καταργήθηκε στο δρόμο. Για πρώτη φορά τέθηκε ζήτημα διάσπασης του ενιαίου πτυχίου δια των πολλαπλών εξειδικεύσεων, μείωσης εισακτέων, εντατικοποίησης των σπουδών και βαθμοθηρίας –αφού ο βαθμός του πτυχίου συνδυάζεται άμεσα με την εύρεση εργασίας, ενώ προσπάθησαν να τοποθετήσουν την έρευνα εκτός πανεπιστημίου. Αυτά αντιπαλεύουν οι καταλήψεις του ’87, που προσπάθησαν να σπάσουν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ.
Το 1990 ο στόχος που βάζει η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν διπλός: ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου τομέα και των πανεπιστημίων. Τότε ξέσπασε και το κίνημα των καταλήψεων του 1990, που συνδυάζεται άμεσα με τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα και το θάνατο 4 ανθρώπων ύστερα από εμπρησμό του ΚΑΠΑ Μαρούση στην Ομόνοια σε μια πορεία των φοιτητικών συλλόγων και της ΕΦΕΕ.
Έτσι, το πολυνομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου αποσύρθηκε πριν ακόμα περάσει από τη Βουλή και έχουμε μια φοβερή νίκη της αριστεράς του φοιτητικού κινήματος, του Ρήγα, των Συσπειρώσεων και της ΚΝΕ Γράψα. Τότε καταλάβαμε ότι η αριστερά του φοιτητικού κινήματος, για να είναι πειστική, φερέγγυα και να μπορεί να συσπειρώνει τους αριστερούς φοιτητές, έπρεπε να κάνει την υπέρβαση και να δημιουργήσει μια ενιαία παράταξη. Δημιουργήθηκαν τα ΑΑΣ, τα οποία εξελίχθηκαν αργότερα σε ΕΑΑΚ, που ήταν πολυτασικά, ανοιχτά, ακηδεμόνευτα και ενωτικά σχήματα που θα υπερβαίνουν τις μέχρι τότε τακτικές και πρακτικές. Αυτό που ελπίζω σήμερα, είναι η αριστερά του φοιτητικού κινήματος να βρει νέους δρόμους για την ενότητά της και να συγκροτήσει ένα ενιαίο συνδικαλιστικό χώρο, προκειμένου να παλέψει την πλημμυρίδα των νέων μέτρων.
Δημήτρης Κλαυδιανός: Άρθρο 16, μια σημαντική νίκη
Ανάμεσα στο ’90 και το 2006 έχουν γίνει πολύ σημαντικά πράγματα. Το σημαντικότερο είναι η Σύνοδος της Μπολόνια, όπου, στο όνομα των αγορών, καταστρέφεται η τριτοβάθμια εκπαίδευση, καταρρίπτεται η γνώση ως αξία και αποσυντίθεται το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Την άνοιξη του 2006 -έχει περάσει ήδη η αξιολόγηση, τα ινστιτούτα δια βίου εκπαίδευσης και ο ΔΟΑΤΑΠ- κατατίθεται το προσχέδιου του νόμου Γιαννάκου και η ΠΟΣΔΕΠ εξαγγέλλει κινητοποιήσεις. Σιγά σιγά καταλήγουμε στις αρχές Ιουνίου να έχουμε καταλήψεις παντού, ακόμα και σε ΤΕΙ που δεν υπήρχαν καν φοιτητικοί σύλλογοι. Ταυτόχρονα ξεκινά και το πρώτο κύμα άγριας καταστολής. Τα ΕΑΑΚ, μαζί με το Δίκτυο, τα Αριστερά Σχήματα, την Πορεία και άλλες παρατάξεις της αριστεράς, πρωτοστάτησαν στο κίνημα, ενώ η ΠΚΣ ακόμα δεν συμμετέχει. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις 8 Ιούνη, ενώ καλούμε τον κόσμο όλοι μαζί στα Προπύλαια, η ΠΚΣ πραγματοποίησε δική της πορεία.
Η ψήφιση του νομοσχεδίου αναβλήθηκε για το καλοκαίρι, οι καταλήψεις, όμως, συνεχίστηκαν. Εδώ κάναμε ένα ταχτικό λάθος, αφού αντί να το θεωρήσουμε μια προσωρινή νίκη και να αναστείλουμε τις καταλήψεις συνεχίσαμε, με αποτέλεσμα να σπάνε η μία πίσω από την άλλη. Παρ’ όλα αυτά το Σεπτέμβρη ξεκίνησαν πάλι κινητοποιήσεις και φτάνουμε τον Φλεβάρη με καταλήψεις σε όλες τις σχολές ξανά.
Τότε τέθηκε το ζήτημα της αναθεώρησης του άρθρου 16, μαζί με την αναθεώρηση του άρθρου 23 για τα δάση, και έτσι το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να διευρύνει τις κινητοποιήσεις με τη δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε γειτονιά. Έτσι αναβλήθηκε η αναθεώρηση του άρθρου 16 παρότι το νομοσχέδιο της Γιαννάκου πέρασε. Ωστόσο, ο νόμος αυτός παρέμεινε σχεδόν στο σύνολό του ανεφάρμοστος στα πανεπιστήμια.
Αυτό που θέλω να σημειώσω, όμως, είναι ότι στο κίνημα του άρθρου 16 καταφέραμε να σπάσουμε το δίπολο απόφαση συνέλευσης για κατάληψη και πορεία την Πέμπτη, αφού οι καταλήψεις ήταν ζωντανές με καθημερινές δραστηριότητες. Ακόμα, τότε φτιάξαμε την Αριστερή Ενότητα με μεγάλα κομμάτια της αριστεράς. Εν τέλει, επειδή η γενιά μας συμμετείχε ενεργά στις αντιπολεμικές πορείες, στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, στο φοιτητικό κίνημα και στην εξέγερση του Δεκέμβρη, πιστεύω ότι θα δείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα και μέσα στην κρίση.
Θεανώ Φωτίου: Κυρίαρχος στόχος, να μην εκλεγεί το Συμβούλιο
Oλη αυτή η ιστορική αναδρομή δεν έχει νόημα, αν δεν πούμε τι ακριβώς υπήρχε και υπάρχει μέχρι σήμερα και τι ακριβώς χάνεται. Ο νόμος πλαίσιο του ’82 ήταν αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων του ΕΔΠ και κατά του 815.
Ο νόμος αυτός αναφερόταν στο τρίπτυχο εκδημοκρατισμού δομών, περιεχομένου της γνώσης και διδακτικού φορέα, το οποίο σήμερα καταργείται. Τα συλλογικά όργανα, δηλαδή, παύουν πλέον να ελέγχουν σε όλα τα επίπεδα τα μονοπρόσωπα όργανα που εκτελούν, ενώ καταργείται και η διαδικασία συνδιαμόρφωσης του περιεχομένου σπουδών από όλους τους διδάσκοντες χωρίς αποκλεισμούς και με ισονομία. Μέχρι σήμερα, όσοι μεταρρυθμιστικοί νόμοι ψηφίστηκαν, δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν στα πανεπιστήμια, γιατί τα συλλογικά πανεπιστημιακά όργανα αντιδρούσαν. Γι’ αυτό η κυβέρνηση τα καταργεί βάζοντας στη θέση τους μια «παρέα» (8 εσωτερικούς στο Συμβούλιο, που θα διορίζουν 6 εξωτερικούς -εκ των οποίων ο ένας θα είναι ο πρόεδρος του ιδρύματος- οι οποίοι θα ορίζουν τους κοσμήτορες). Να σημειώσουμε δε, ότι ο νέος νόμος δεν έχει μεταβατικές διατάξεις, που σημαίνει ότι οι σημερινοί φοιτητές ή θα πάνε στον πρώτο κύκλο ή θα μπουν κατευθείαν στο δεύτερο κύκλο. Το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να θέσει ένα κυρίαρχο στόχο: να μην εκλεγεί το δεκαπενταμελές Συμβούλιο.
Σήμερα υπάρχουν δύο ειδοποιοί διαφορές σε σχέση με παλιότερες κινητοποιήσεις: Πρώτον, η περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα επισκιάζει τις κινητοποιήσεις στα πανεπιστήμια και, δεύτερον, η ΠΟΣΔΕΠ συμπεριφέρεται σαν κυβερνητικό συνδικάτο που παίρνει γραμμή από το υπουργείο. Τη μάχη ενάντια στο νόμο τη δίνουν σήμερα μόνο οι φοιτητικές καταλήψεις, αφού για πρώτη φορά οι σύλλογοι ΔΕΠ δεν κινητοποιούνται. Το καινούριο, όμως, στοιχείο είναι ότι αυτοί που πρωτοστατούν είναι οι πρυτάνεις, που δεν υπέγραψαν τις διαπιστωτικές πράξεις.
Σε μια γενικευμένη αντίληψη ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι χάλια -απόρροια της προπαγάνδας Διαμαντοπούλου και των ΜΜΕ- οι ελληνικές οικογένειες που φτωχαίνουν καθημερινά, αντιμετωπίζουν με φρίκη την προοπτική να χάσουν τα παιδιά τους το εξάμηνο ή τις εξεταστικές περιόδους. Η κυβέρνηση περιμένει να μειωθούν οι καταλήψεις, για να στήσει τις κάλπες, προκειμένου να συγκροτηθεί το Συμβούλιο. Αν συμβεί αυτό, θα είναι η μεγάλη μας ήττα. Γι’ αυτό το φοιτητικό κίνημα πρέπει να απαιτήσει τώρα από την Πανεπιστημιακή κοινότητα και μέσα από τα συλλογικά όργανα τη ρητή διαβεβαίωση ότι θα αποτρέψει τη θεσμική εκτροπή των εκλογών του Συμβουλίου. Αν καταφέρουμε να έχουμε αυτή τη νίκη, θα κερδίσουμε χρόνο να αποσυρθεί και να καταργηθεί ο νόμος Διαμαντοπούλου και να δημιουργηθεί ένα πανεκπαιδευτικό κίνημα με το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», που σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Τζίμης Αργυρός: Το φοιτητικό κίνημα σε κρίσιμη καμπή
Σήμερα το φοιτητικό κίνημα, παρότι είχαμε πολύ ζωντανές διαδικασίες τις προηγούμενες βδομάδες, βρίσκεται σε μια καμπή. Έχει σημασία να δούμε έναν έναν τους λόγους που μας έχουν οδηγήσει εδώ, αφού ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε είναι ακόμα μακρύς και ο αγώνας μας πρέπει να είναι νικηφόρος.
Μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να χτίσουμε κοινωνικές συμμαχίες, παρότι είναι ένας από τους κυρίαρχους στόχους μας και παρότι πολύ πιο εύκολα το αίτημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία μπορεί να γίνει κοινωνικό σε σύγκριση με την καρτελοποίηση της μεταφοράς πρώτων υλών, για παράδειγμα. Η κοινωνία, δυστυχώς, νιώθει, αδίκως κατά τη γνώμη μου, προδομένη από τους νέους όρους διεκδίκησης των πλατειών, αλλά και από τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, ενώ το φοιτητικό κίνημα δεν έχει δείξει ακόμα την ωριμότητα αναγωγής των αιτημάτων του σε κοινωνικές διεκδικήσεις. Έχουν γίνει, όμως, σημαντικές κινήσεις όπως η κατάληψη της ΝΕΤ και η κατάληψη του υπουργείου Παιδείας.
Άλλος ένας στόχος που μπήκε για πρώτη φορά είναι η συγκρότηση του πανεκπαιδευτικού κινήματος. Παρά το γεγονός ότι οι μαθητικές καταλήψεις αυξάνονται συνεχώς, την ίδια στιγμή που μειώνονται οι καταλήψεις των πανεπιστημίων, πιστεύω ότι αυτός ο στόχος είναι εφικτός αφού πλήττονται όλοι από αυτό το νόμο. Υπάρχει ακόμα μια έλλειψη δυναμικής λόγω ηττοπάθειας των ίδιων των αγωνιζόμενων φοιτητών, αφού ο νόμος είναι ήδη ψηφισμένος. Γι’ αυτό εκδηλώσεις σαν τη σημερινή μπορούν να αναθαρρήσουν το φοιτητικό κίνημα.
Ένα ακόμα ζήτημα είναι οι συμμαχίες. Συχνά είδαμε σχολές να ανοίγουν, παρότι και η ΠΑΣΠ κατέβαζε πλαίσιο κατάληψης. Έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε γιατί σε ορισμένες σχολές δεν συγκροτείται κοινό πλαίσιο. Επιπλέον πρέπει να γίνονται συνεχώς επικλήσεις ενότητας στην ΚΝΕ, παρότι ακολουθεί την κλασική λογική αυτοαπομόνωσης, γιατί έχει φτάσει σε οριακό σημείο η γραμμή του μονόδρομου της ΠΚΣ. Τέλος, τίθεται ένα ζήτημα κεντρικής εκπροσώπησης στα πανεπιστήμια, που είναι αναγκαία αλλά ο τρόπος που ανοίγει η κουβέντα είναι διχαστικός, αφού το κίνημα πρέπει να μάθει σε μια κουλτούρα σύνθεσης.
Μπορεί να ακούγομαι απαισιόδοξος, αλλά πιστεύω ότι η μάχη που δίνουμε είναι ανοιχτή ακόμα και οι μνήμες όλων των πανεπιστημιακών κινημάτων μας ωθούν στο να την κερδίσουμε.
ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ
Η εβδομάδα ξεκινάει με 64 σχολές και 800 σχολεία υπό κατάληψη και την υπουργό Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, σε παροξυσμό να στέλνει μέιλ στους πανεπιστημιακούς προσπαθώντας να βρει τις μαγικές πεντάδες που θα εφαρμόσουν το νόμο της και να απειλεί τους «καταληψίες ότι τα πανεπιστήμια και τα σχολεία είναι δημόσιοι χώροι και μπορεί να υπάρξει παρέμβαση αυτεπαγγέλτως».
Παρά ταύτα την περασμένη Τρίτη οι φοιτητές προχώρησαν σε αποκλεισμό του υπουργείου Παιδείας στην προσπάθειά τους να ακουστούν τα αιτήματά τους. Την ίδια στιγμή οι μαθητές πραγματοποιούσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή βιώνοντας τη βίαιη καταστολή των ΜΑΤ που είχαν εντολή να ανοίξουν το δρόμο -και κανά δυό κεφάλια- ενώ συνέλαβαν και ένα μαθητή. Με πλήρη απαξίωση αντιμετωπίζει η υπουργός Παιδείας τις μαθητικές κινητοποιήσεις κάνοντας επίθεση στα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς ότι είναι υποκινούμενες. Αδυνατεί να χωρέσει το μυαλό της ότι οι μαθητές έχουν ελευθερία της σκέψης και κρίνουν ότι τα σχολεία τους είναι υπό διάλυση. Έτσι η υφυπουργός, Ε. Χριστοφιλοπούλου, απειλεί τους μαθητές «με περικοπή Σαββατοκύριακων και αργιών για να αναπληρωθούν οι χαμένες διδακτικές ώρες».
Την Παρασκευή μαθητές των σχολείων της Νέας Ερυθραίας πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού, ενώ η ΟΛΜΕ απάντησε δυναμικά στις παρεμβάσεις των εισαγγελέων στις καταλήψεις των σχολείων ανακοινώνοντας ότι «σε κάθε σχολείο στο οποίο θα επεμβαίνει η αστυνομία για να σταματήσει η κατάληψη, η ΟΛΜΕ θα καλεί τους εκπαιδευτικούς σε τρίωρη στάση εργασίας για εκείνη τη μερα» βάζοντας φρένο «στη μετατροπή του καθηγητή σε υπάλληλο της εισαγγελίας και των αστυνομικών αρχών». Πορείες έγιναν και σε άλλες γειτονιές της χώρας, οι οποίες είχαν τη θερμή υποδοχή των περαστικών.
Πάντως οι μαθητικές κινητοποιήσεις αναμένονται να ενταθούν, ειδικά τώρα που το υπουργείο ετοιμάζει νέα λίστα συγχωνεύσεων σχολείων, ενώ οι πανεπιστημιακές θα συνεχιστούν με στόχο να μην εκλεγούν τα συμβούλια που θα εφαρμόσουν το νόμο «που δολοφονεί το πανεπιστήμιο μετατρέποντάς το σε Ανώνυμη Εταιρία», όπως σημειώνει ο πανεπιστημιακός Γιώργος Ρούσης σε επιστολή του προς την υπουργό, με την οποία απορρίπτει τη θέση του στο πενταμελές συμβούλιο.
Ι.Δ.
Στις 11 Οκτωβρίου, στις 9 μ.μ., δικάζονται στη Χαλκίδα, οι 12, από τους 61 συνολικά, συλληφθέντες της μεγαλειώδους φοιτητικής πορείας της 8ης Μάρτη του 2007. Οι συλληφθέντες μιας πορείας αποκορύφωμα των τότε φοιτητικών κινητοποιήσεων, μιας πορείας που χτυπήθηκε βάναυσα από την αστυνομική καταστολή, με την άσκηση δολοφονικής βίας από τη μεριά των ΜΑΤ, καθώς και με την εφαρμογή της πάγιας τακτικής των μαζικών συλλήψεων «στο σωρό» και με μόνη βάση, μαρτυρίες των ανδρών των ΜΑΤ. Φοιτητικοί και πανεπιστημιακοί σύλλογοι έχουν εκδώσει ανακοινώσεις που καλούν στο δικαστήριο απαιτώντας «και την νομική δικαίωση όλων των διωκόμενων, ύστερα από 4 χρόνια κατάφωρα άδικης ομηρίας».
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
