Η κυβέρνηση δεν στηρίζεται στο πανεπιστήμιο για να βγει η χώρα από την κρίση, όπως δεν στηρίζεται και στην κοινωνία, παρά την ακατάσχετη ρητορεία ότι εργάζεται για το ... καλό της. Αντιθέτως, χρησιμοποιεί την κρίση για να υπονομεύσει τα δημόσια και συλλογικά αγαθά. Άλλωστε σε μία χώρα υπό επιτροπεία, με διαρκώς συρρικνούμενη παραγωγική βάση, χωρίς μέριμνα για το παρόν και το μέλλον, το πανεπιστήμιο είναι απλώς μία ακόμη δημοσιονομική επιβάρυνση..Επιπλέον, αποτελεί πεδίο παραγωγής γνώσης, που εισάγεται πλέον σε «συσκευασία» συμβούλων και επιτρόπων, αλλά και χώρο αμφισβήτησης που δεν χρειάζεται…
Το υπουργείο δημοσίευσε τα σημαντικά ορόσημα εφαρμογής του νέου νόμου. Παράλληλα, ωστόσο, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μη δημοσιευμένο, πλην όμως ολοφάνερο, σχέδιο με συνοδευτικές δράσεις για την υλοποίηση του project. Στο σχέδιο αυτό περιλαμβάνονται ενέργειες επικοινωνιακής διαχείρισης για την ηθική απαξίωση του πανεπιστημίου και των λειτουργών του, καθώς και λοιπές μεθοδεύσεις όπως απειλές, εκβιαστικά διλήμματα, καταναγκασμοί και άλλα συναφή. Τα παραπάνω συνιστούν μορφές βίας και είναι αποκαλυπτικά για το περιεχόμενο των αλλαγών που επιδιώκονται.
Οικονομικό επίπεδο:
παραβίαση υποχρεώσεων
Η μεθοδευμένη επίθεση στο πανεπιστήμιο έχει καθολικό χαρακτήρα και διεξάγεται σε οικονομικό, θεσμικό, διοικητικό και επικοινωνιακό επίπεδο.
Παρά τους όρκους στον νόμο και την τάξη, παραβιάζονται κατάφωρα και συστηματικά οι συνταγματικές και συμβατικές υποχρεώσεις της πολιτείας.
Για τρίτη συνεχή χρονιά μειώνεται η χρηματοδότηση του τακτικού προϋπολογισμού των ιδρυμάτων, σε ποσοστό 10%, 50% και 65%. Δηλαδή εφαρμόζεται ήδη ο νέος νόμος, από τον οποίο έχει αφαιρεθεί η υποχρέωση της πολιτείας για χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ συγχρόνως κατασκευάζονται οι προϋποθέσεις επιβολής διδάκτρων, που με τη σειρά τους θα ενεργοποιήσουν μία άλλη διάταξη του νέου νόμου που αφορά τον δανεισμό των φοιτητών από τις τράπεζες.
Μειώνεται δραστικά (κατά 65%) ο αριθμός των συμβασιούχων διδασκόντων, χωρίς την αντίστοιχη αύξηση των μελών ΔΕΠ, όπως προβλέπουν οι συμβάσεις ανάμεσα στην πολιτεία και τα πανεπιστήμια για τον τετραετή προγραμματισμό. Συγχρόνως, περιορίζεται η χρονική διάρκεια των συμβάσεων από 12 σε 9, ή από 6 σε 4 μήνες.
Οι ενέργειες περιορισμού του διδακτικού προσωπικού συμπληρώνονται με την εισαγωγή της μνημονιακής ρήτρας 5/1, την επέκτασή της στο 10/1 και τώρα, τις αναφορές και για εργασιακή εφεδρεία.
Οι όρκοι στην αριστεία και την τήρηση των νόμων αποδεικνύονται υποκριτικοί όπως δείχνει μεταξύ άλλων και η καθυστέρηση του διορισμού των οκτακοσίων και πλέον εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, που πλησιάζει πλέον την τριετία.
Θεσμικό επίπεδο:
L’ etat, c’ est moi
Με αλαζονική αδιαφορία για τη σχεδόν καθολική αντίθεση της πανεπιστημιακής κοινότητας, τη γνώμη του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής και την άποψη έγκριτων συνταγματολόγων, η κυβέρνηση προχώρησε στην ψήφιση του ν. 4009/2011. Πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι του νέου νόμου, το υπουργείο, καθώς συναντά τη σθεναρή αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας, που δεν συναινεί στην αυτοαναίρεσή της, στο πλαίσιο ενός αυταρχικού και αντισυνταγματικού νόμου, προχωρά σε περαιτέρω ενέργειες κατάφωρης παραβίασης του αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων με τροπολογίες και ερμηνευτικές εγκυκλίους, παρεμβαίνοντας αυταρχικά στη διαδικασία για την ανάδειξη των νέων διοικήσεων στα πανεπιστήμια. Η πρακτική αυτή μεθοδεύεται με την απ’ ευθείας επικοινωνία της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου με μέλη ΔΕΠ και την παράκαμψη των συλλογικών οργάνων διοίκησης του Πανεπιστημίου. Η θεσμική εκτροπή, όπως κατ’ επανάληψη έχει επισημάνει η Σύνοδος των Πρυτάνεων (Λαύριο 23/9, Κομοτηνή 22/10), παίρνει διαστάσεις.
Διοικητικό επίπεδο
Η σχεδιαζόμενη «εφεδρεία» συνιστά ακόμη μία συνοδευτική ενέργεια εφαρμογής του νόμου 4009 και εξυπηρετεί την προετοιμασία των συγχωνεύσεων διοικητικών υπηρεσιών και ακαδημαϊκών μονάδων καθώς και την εκχώρηση έργου στον ιδιωτικό τομέα. Οι προθέσεις για την εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα ήδη διαφαίνονται π.χ. από την παραχώρηση της έκδοσης του «Δελτίου Ειδικού Εισιτηρίου» σε ιδιωτική εταιρεία.
Επικοινωνιακός πόλεμος,
απειλές και εκβιασμοί
Η επιχείρηση ανατροπής αξιών και αρχών που διέπουν το Πανεπιστήμιο καθώς και η θεσμική αποτύπωσή τους, συνδυάζεται με τη στρέβλωση του περιεχομένου των εννοιών, με την υποβάθμιση του έργου και την απαξίωση του κύρους των Πανεπιστημίων και συμπληρώνεται με απειλές, εκβιαστικά διλήμματα αλλά και ανοικτούς εκβιασμούς. Ο κατάλογος αυτών των μεθοδεύσεων είναι μακρύς και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εξάρτηση της προβλεπόμενης από το Σύνταγμα υποχρέωσης του κράτους να χρηματοδοτεί τα ΑΕΙ με την πορεία υλοποίησης του project για την εφαρμογή του νόμου, τις απειλές για συγχώνευση όσων πανεπιστημίων δεν συμμορφωθούν με τις υποδείξεις, τις παρεμβάσεις απαγορευτικού χαρακτήρα στη διεξαγωγή των εξετάσεων και στην απονομή πτυχίων, την άρνηση χορήγησης συγγραμμάτων κ.ά.
Η αξιοποίηση της κρίσης για την εκθεμελίωση του Πανεπιστημίου γίνεται από μία κυβέρνηση στο λυκόφως του βίου της, τον οποίο διάγει χωρίς ίχνος λαϊκής νομιμοποίησης. Η πολιτική του υπουργείου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι τμήμα της γενικότερης αντίληψης για την κοινωνία και την οικονομία που έχει οδηγήσει τη χώρα σε αδιέξοδο. Όμως ο θεσμός του Πανεπιστημίου ξεπερνάει την εμβέλεια των μνημονιακών πολιτικών και του νεοφιλελευθερισμού. Επομένως πρόκειται για μάταιο κόπο εφαρμογής ιδεοληψιών. η ίδια η κοινωνία και η πανεπιστημιακή κοινότητα φροντίζουν για την αποτυχία τους.
Ευάγγελος Νικολαϊδης
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
