Το κράτος πρόνοιας απουσιάζει, τα προβλήματα οξύνονται
Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του όρου “ανθρωπιστική κρίση”, ωστόσο οι κοινωνιολόγοι την ορίζουν ως μια κατάσταση στην οποία υποπίπτει μια χώρα όταν πλήττονται τα δικαιώματα στη ζωή, την υγεία και τη στέγαση. Οι παράγοντες που προσμετρώνται είναι τα ποσοστά της φτώχειας, της ανισότητας και της στέρησης πρόσβασης στις πρωτοβάθμιες υπηρεσίες και αίτια της ανθρωπιστικής κρίσης θεωρούνται μια φυσική καταστροφή ή ο πόλεμος. Όμως, ανεξάρτητα από θεωρητικά σχήματα η φτώχεια σήμερα στη χώρα μας είναι μια πραγματικότητα. Το αφιέρωμα που ακολουθεί αυτό επιχειρεί ν’ αναδείξει και τον τρόπο που θα οργανωθούμε για να την αποκρούσουμε.
Επιμέλεια αφιερώματος: Ιωάννα Δρόσου,
Μαρίνα Καλλέργη, Αφροδίτη Μπαμπάση
ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Οι «προσκεκλημένοι» ήταν αφάνταστα πολλοί
Ρεπορτάζ
Μαρίνα Καλλέργη
Τα πλοκάμια της κρίσης έχουν τυλίξει περισσότερους ανθρώπους από αυτούς που φανταζόμαστε! Αυτή ήταν η επίγευση που άφησε η γιορτή της Αλληλεγγύης που διοργάνωσε η «Ανοιχτή Πόλη» στις 5 Γενάρη στην πλατεία Κοτζιά. Κανείς, ούτε η διοργάνωση ούτε εμείς που παρευρεθήκαμε, δεν είχε προβλέψει την «ζήτηση» ,κανείς μας δεν είχε φανταστεί πόσοι συνάνθρωποι μας είχαν ανάγκη από ένα πιάτο φαΐ και δύο ρουχαλάκια.
Οι ουρές που δημιουργήθηκαν και ο συνωστισμός, λόγω του ότι ούτε οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις δεν είχαν μαντέψει τον μεγάλο αριθμό ανθρώπων που ζητούν φαγητό και ρούχα, αντιμετωπίστηκαν άμεσα χάρη στο μεράκι των εθελοντών που έρεαν συνέχεια. Σε αυτό βοήθησαν οι συνεχείς εκκλήσεις από το ραδιοσταθμό Κόκκινο 105.5 που ζητούσε τρόφιμα λόγο της μεγάλης ζήτησης από τον κόσμο. Παρόλα αυτά δεν έλειψαν οι μικροί τσακωμοί και οι μικροεντάσεις στις ουρές φυσικές απόρροιες της φτώχειας και της κρίσης, που όμως λύθηκαν γρήγορα πάλι χάρη στου εθελοντές.
Άλλωστε το ζεστό κλίμα που δημιουργήθηκε και το φρεσκομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό δημιούργησαν μία ατμόσφαιρα που κανείς δεν ήθελε να χαλάσει. Βέβαια όπως τόνισαν δύο από τις «προσκεκλημένες», Γιάννα και Γιώτα, «μπορεί να τρώμε από συσσίτια αλλά δεν θα χάσουμε και το κέφι μας. Έχουμε μάθει να γελάμε και να χορεύουμε και νηστικές είμαστε καλύτερες από τις αρκούδες...».
Χορούς και τραγούδια πρόσφεραν και οι μετανάστες, αυτό της κουρδικής κοινότητας. Οι περισσότεροι φίλοι δήλωναν ότι τώρα προσπαθούν να φύγουν από τη χώρα αλλά δεν μπορούν. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι αυτό εξαμελούς οικογένειας από το Αφγανιστάν που άνεργοι και οι δύο γονείς τρέφονται εξ ολοκλήρου από συσσίτια. Μένουν σε ένα διαμέρισμα μαζί με άλλες τέσσερις οικογένειες όπου το νοίκι το πληρώνουν οι συγγενείς τους από το Αφγανιστάν.
Δεν έλειψαν και οι πλάγιες ματιές στο φαγητό αυτών που η «ντροπή» ήταν μεγαλύτερη από την φτώχεια και δίσταζαν να πλησιάσουν. Άλλα επειδή η αλληλεγγύη είναι η λύση ας ακούσουμε την συγκινητική φωνή της 9χρόνης Ειρήνης που έφερε, μαζί με την αδελφούλα τους, και έδωσε ρούχα, βιβλία και παιχνίδια :«δεν στεναχωριέμαι που δίνω τα πράγματα μου, γιατί ξέρω ότι τα άλλα παιδιά τα χρειάζονται παραπάνω από εμένα ,άρα χαίρομαι που μπορώ και βοηθάω».
Αλληλεγγύη με έργα, όχι με λόγια
Η Γιορτή Αλληλεγγύης της Ανοιχτής Πόλης, που πραγματοποιήθηκε στη πλατεία Εθνικής Αντίστασης την περασμένη Πέμπτη, εντάσσεται στην τρίτη πτυχή της πολιτικής τής δημοτικής μας κίνησης.
1. Παίρνουμε πρωτοβουλίες και συμμετέχουμε στους αγώνες κατά της υποβάθμισης και συρρίκνωσης των κοινωνικών υπηρεσιών του δήμου και κατά των απολύσεων ή εφεδρείας εργαζομένων σ’ αυτές. Ταυτόχρονα, αντιστεκόμαστε στις συγχωνεύσεις και την υποχρηματοδότηση σχολείων και νοσοκομείων.
2. Μετέχουμε στα κινήματα ανυπακοής στις γειτονιές (χαράτσια, κ.λπ.).
3. Αγωνιζόμαστε για να πολλαπλασιαστεί το έργο του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) και να αναληφθούν από το δήμο μαζικά προγράμματα σίτισης και στέγασης, όπως αυτό για τη σίτιση μαθητών στα σχολεία. Παράλληλα, οικοδομούμε αυτόνομα δίκτυα αλληλεγγύης της Ανοιχτής Πόλης και μορφές αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας (συνεταιρισμοί, τράπεζα τροφίμων, κλπ.).
Ο δήμαρχος κ. Καμίνης, παρ’ ότι εφαρμόζει κατά γράμμα την κυβερνητική πολιτική, που οδηγεί σε κατάρρευση την αυτοδιοίκηση και την κοινωνία, θυμήθηκε παραμονές εορτών και υπό την πίεση της Ανοιχτής Πόλης και των γεγονότων, τις υποχρεώσεις του. Όμως, η τηλεοπτική και άλλη προβολή ενός ανθρωπιστικού προφίλ δεν σώζει ούτε τον πρωθυπουργό ούτε τον δήμαρχο. Τα έργα μετρούν. Και, όσον αφορά τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες των συμπολιτών μας, αυτά τα έργα μπορούν να προχωρήσουν μόνο με τους δικούς μας αγώνες, που φέρνουν ήδη αποτελέσματα.
Ελένη Πορτάλιου
δημοτική σύμβουλος δήμου Αθηναίων, επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Η «ημέρα των φτωχών» και η καθημερινότητα της φτώχειας
Την πρωτοχρονιά Πρωθυπουργός και Δήμαρχος Αθήνας με τη συνοδεία δημοσιογράφων και καμερών επισκέφθηκαν το κλειστό γήπεδο του Ρουφ στο καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο γεύμα του Δήμου για τους φτωχούς της πόλης. Ο πρωθυπουργός δήλωσε, «ήταν μία όμορφη, πιστεύω, και ζεστή ατμόσφαιρα» ενώ ο Δήμαρχος τον ευχαρίστησε «για τη συμβολική αυτή επίσκεψη» και κοινοποίησε μεγαλοφώνως το συμπέρασμά του ότι αυτή «δείχνει ότι η πολιτεία είναι κοντά στους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη»!
Μια άλλη φορά δεν νομίζω ότι η είδηση θα άξιζε ένα σοβαρό σχολιασμό, πλην ίσως ότι και οι φτωχοί έχουν την προσωπικότητά τους και την ιδιωτικότητά τους και καλό είναι για τις ανάγκες της δημοσιότητας, να μην παραβιάζονται, με την «επικοινωνιακή ευαισθησία» των Αρχών, τα δικαιώματά τους. Άλλοτε και συντηρητικές – όπως με απρονοησία τότε λέγαμε – Διοικήσεις, το πρόσεχαν αυτό.
Καθώς βρισκόμαστε, όμως, στα πρόθυρα μιας ανθρωπιστικής κρίσης στην Αθήνα εκδηλώσεις και δηλώσεις που ανάγουν το φαινόμενο της φτώχειας και την αβάσταχτη καθημερινότητά της σε μία «ημέρα για τη φτώχεια» προκαλούν τους συμπολίτες μας. Δεν είναι χειρονομία επισήμανσης αλλά απόκρυψης του φαινόμενου.
Την ίδια μέρα, αν αυτοί οι «αναγκεμένοι» συμπολίτες μας είχαν τη δυνατότητα να διαβάσουν τον Τύπο, θα έβλεπαν την πραγματική αποστολή των επισκεπτών τους. Ο Πρωθυπουργός στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του δεν παρέλειψε να τρομοκρατήσει τον κόσμο λέγοντας ότι το 2012 θα είναι «πολύ δύσκολη χρονιά» - ο προηγούμενος πρωθυπουργός «πολύ δύσκολη» είχε πει το 2011, και ο επόμενος θα πει το 2013 … - και ότι «οι επόμενοι τρεις μήνες θα είναι κρίσιμοι». Ο Δήμαρχος, πάλι, σε συνέντευξή του στο «Βήμα» έσπευδε να ζητήσει από τους πολίτες να στηρίξουν την πολιτική της κυβέρνησης, της παραγωγού, δηλαδή, της φτώχειας και της δικής τους δεινής θέσης. Με το αυταρχικό – γνώριμο πια – ύφος των λεγομένων του δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι «όλους αυτούς τους κολασμένους της πόλης του» θα τους εξαφανίσει διότι οι επενδυτές πρέπει να φθάσουν σ’ αυτήν. «Οι τιμές πέφτουν στο κέντρο. Υπάρχει χώρος για ιδιωτικές επενδύσεις …. Εγώ πάντως θα επένδυα στην Αθήνα», τόνισε.
Προχτές, στην Πλατεία Κοτζιά, στη διοργάνωση της «Ανοιχτής Πόλης» είδαμε ακόμη πιο καθαρά την «καθημερινότητα της φτώχειας» και την έμπρακτη αλληλεγγύη των πολιτών. Δεν ήταν «ημέρα για τη φτώχεια», αλλά ένα παράδειγμα πώς οι αριστερές και αριστεροί σκέφτονται να οργανώσουν – το κάνουν ήδη – την αντιμετώπιση των αναγκών των θυμάτων της πολιτικής της κυβέρνησης και του Δημάρχου.
Π. Κ.
ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Από τα ακριτικά νησιά στη... γειτονιά μας
Ρεπορτάζ
Ιωάννα Δρόσου
Γεμάτοι από κόσμο που περιμένει να εξεταστεί είναι καθημερινά οι διάδρομοι του πολυιατρείου των Γιατρών του Κόσμου στο κέντρο της Αθήνας. Οικογένειες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες που έχουν την ανάγκη πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ένα δικαίωμα που το κράτος πρόνοιας τους έχει στερήσει στο όνομα της λιτότητας και της “διάσωσης της χώρας”. Εθελοντές γιατροί όλων των ειδικοτήτων, διερμηνείς, άνθρωποι πρόθυμοι να βοηθήσουν με όποιον τρόπο όσους έχουν ανάγκη.
“Είμαστε στα όρια ανθρωπιστικής κρίσης”, μας δήλωσε η γενική διευθύντρια των Γιατρών του Κόσμου, Ευγενία Θάνου, και εξηγεί: “Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι όλο και περισσότερος κόσμος προσέρχεται στα ανοιχτά μας πολυιατρεία, που βρίσκονται σε Αθήνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη και Χανιά, μη έχοντας πρόσβαση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Για παράδειγμα πέρυσι μόλις το 5% του κόσμου που ερχόταν στο ιατρείο στην Αθήνα ήταν Έλληνες, ενώ φέτος έχει φτάσει το 30%, ποσοστό που μέρα με τη μέρα αυξάνεται. Από τα στοιχεία που έχουμε μπορούμε να πούμε ότι είμαστε στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης”.
“Αν δεν υπήρχαν οι Γιατροί του Κόσμου, ίσως και να μη ζούσα”, μας είπε η κ. Ελένη, συνταξιούχος που πάσχει από χρόνιο διαβήτη. “Εδώ παίρνω τα φάρμακά μου. Με φροντίζουν. Δούλεψα 40 χρόνια για να έχω μια σύνταξη των 450 ευρώ. Και τώρα δεν μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου”.
Είναι πολλές οι περιπτώσεις των ηλικιωμένων ανθρώπων, που η σύνταξή τους δεν τους επιτρέπει να πάρουν τα φάρμακά τους. “Πρέπει να δώσουν μια ελάχιστη τιμή για να τα προμηθευτούν από το φαρμακείο τους. Μπορεί σε εμάς να φαίνονται πολύ λίγα τα 2 ευρώ, για εκείνους, όμως, είναι το ψωμί της εβδομάδας”, σημειώνει η Ε. Θάνου.
Ακόμα “πολλές είναι και οι περιπτώσεις νέων ανέργων, που κάποτε είχαν τη δική τους επιχείρηση και λόγω χρεών στο ΤΕΒΕ, σήμερα δεν έχουν καν ασφάλιση”, συμπληρώνει ο γιατρός Γιώργος Παπαδάκης. “Όταν κάποιος είναι φτωχός δεν δίνει προτεραιότητα στην υγεία του, όπως θα έπρεπε. Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τους ασθενείς ολοκληρωμένα και να τους βοηθάμε με όποιο τρόπο μπορούμε”, υπογραμμίζει.
“Καλοδεχούμενοι” νιώθουν οι μετανάστες στα ιατρεία, αφού χωρίς να ζητάνε νομιμοποιητικά έγγραφα οι Γιατροί του Κόσμου παρέχουν τις υπηρεσίες τους. “Είναι πιο οικείο το περιβάλλον γι’ αυτούς. Δεν αισθάνονται άγχος ότι κάποιος θα τους καταγράψει, θα τους καταδιώξει. Έχουμε διερμηνείς και τους εξηγούμε τη θεραπεία τους. Και φυσικά τους παρέχουμε τα φάρμακα δωρεάν”, μας είπε ο Γ. Παπαδάκης. “Πήραμε τη βοήθεια που χρειαζόμασταν. Το παιδί μου έχει τα εμβόλιά του και το γάλα που εγώ δεν μπορούσα να του δώσω”, μας είπε η Νάντε από τη Νιγηρία άνεργη, όπως και ο σύζυγός της, που ήρθαν στην Ελλάδα “για να δώσουμε στα παιδιά μας αυτά που στερηθήκαμε στη χώρα μας”.
Το κράτος πρόνοιας ανήκει προφανώς στο παρελθόν -αν ποτέ υπήρξε. Τα Κέντρα Υγείας είναι κτίρια αδειανά, χωρίς προσωπικό, χωρίς εξοπλισμό. “Παλιά μας καλούσαν στα ακριτικά νησιά, όπου υπήρχε μόνο ένας γενικός γιατρός, χωρίς παιδιάτρους, οδοντιάτρους, πνευμονολόγους, ορθοπεδικούς... Τώρα, όμως, ανάλογες ανάγκες εμφανίζονται δίπλα μας, ελλείψει ανθρώπινου δυναμικού. Οι διευθυντές των Κέντρων Υγείας κεντρικών πόλεων μας καλούν να πάμε για λίγες μέρες να εξετάσουμε ασθενείς”, τονίζει η Ε. Θάνου. Στόχος των Γιατρών του Κόσμου δεν ήταν ποτέ να υποκαταστήσουν το κράτος. Δυστυχώς, όμως, το υπό διάλυση ΕΣΥ έχει γυρίσει την πλάτη σε μια μεγάλη μερίδα κόσμου, που δεν έχει να πληρώσει το εισιτήριο στα νοσοκομεία ή τα φάρμακά του. Αυτό και μόνο, ίσως, είναι μια απόδειξη ότι και η Ελλάδα θα προστεθεί στις χώρες που αντιμετωπίζουν ανθρωπιστική κρίση...
Υ.Γ.: Ξεχάσαμε να σημειώσουμε ότι οι Γιατροί του Κόσμου υπάρχουν και συντηρούνται από χορηγίες και δωρεές. Ας τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε. Τηλέφωνο επικοινωνίας 210-3213150.
Κρίση των αστέγων ή κρίση άγχους των φιλανθρώπων;
Είναι ενδιαφέρον ότι στην Ελλάδα το κράτος αφενός δεν ανταποκρίνεται στη χάραξη πολιτικών για την αντιμετώπιση της φτώχειας και αφετέρου αναθέτει δια της απουσίας του την προσφορά προνοιακών υπηρεσιών σε οργανώσεις και φορείς που δεν χρηματοδοτεί. Πρόκειται για μια «ανάθεση» που καταδεικνύει την ανυπαρξία οποιουδήποτε κεντρικού σχεδιασμού αποτελώντας παράλληλα μια συνειδητή, μελετημένη επιλογή και συστηματικά εφαρμοζόμενη «στρατηγική» για τη μη αντιμετώπιση της φτώχειας. Η εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας δείχνει ότι αν υποπέσει όλως κατά λάθος στην αντίληψη μιας δημόσιας υπηρεσίας ένα «κοινωνικό περιστατικό» οριακού τύπου, όπως για παράδειγμα ένας άστεγος στο δρόμο, αυτός θα παραπεμφθεί τελικά, μέσα από τις γραμμές επείγουσας βοήθειας, σε μια άφραγκη ΜΚΟ για να τον στηρίξει και να τον στεγάσει. Αν τώρα η οργάνωση ή ο Δήμος ή κάποιος άλλος κοινωνικός εταίρος συμμετέχει και σε κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αυτομάτως η υπηρεσία που προσφέρθηκε μπορεί να συμπεριληφθεί σε έναν απολογισμό της χρονιάς όσον αφορά στο τι έπραξε για την υποστήριξη των αστέγων η χώρα! Η έλλειψη ικανοποιητικής κατοικίας ή η ανυπαρξία στέγης είναι η πιο ακραία μορφή κοινωνικού αποκλεισμού και δεν συνιστά εισαγόμενο πρόβλημα: Αφορά εξίσου ένα ποσοστό των μεταναστών αλλά και ένα σημαντικό ποσοστό του γενικού πληθυσμού. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ήδη ακραίο ακόμα κι αν η οικονομική κρίση δεν χειροτερέψει. Μια ματιά στις συνθήκες στέγασης των προσφύγων, των τσιγγάνων και των φτωχότερων ομάδων του πληθυσμού αρκεί. Αν η ερώτηση είναι αν αυξάνονται οι άστεγοι, η απάντηση είναι ναι, αλλά είναι πάρα πολλοί αυτοί που ήδη επιβιώνουν οριακά ή που δεν κατέληξαν ακόμα στο δρόμο ενώ πληρούν όλες τις προϋποθέσεις. Η κατάσταση συντηρείται πάνω στο όριο θραύσης, λίγο από την οικογένεια, λίγο από την εκκλησία, λίγο από την ευσυνειδησία κάποιων κοινωνικών λειτουργών και λίγο από τις ταξικές τύψεις των φιλάνθρωπων μεσοστρωμάτων. Δεν έχουμε δει δηλαδή ακόμα τη ραγδαία επιδείνωση του προβλήματος των αστέγων στο δρόμο η οποία θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια.
Οι προϋποθέσεις υπάρχουν. Ο Δήμος θα δηλώνει ότι δεν μπορεί να ταΐσει άλλους, οι ΜΚΟ ότι ξεπέρασαν προ πολλού τα όριά τους και οι φιλάνθρωποι ότι αδυνατούν να βοηθήσουν περισσότερο. Το κράτος θα είναι και πάλι λαμπερά απόν. Ωστόσο, πριν ακόμα διεκδικήσουμε από την πολιτική εξουσία της ποιότητας που όλοι γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα, καλό είναι να είμαστε πιο ειλικρινείς: Η κλήση για γάλατα και μακαρόνια, κρίνεται ως έμμεση πρόσκληση για ενίσχυση του ταμείου της εκάστοτε ΜΚΟ μη αποτελώντας διέξοδο από τη φτώχεια αλλά επανέκδοση μιας αφελούς φιλανθρωπίας. Έτσι, καταλήγει διαφημιστικό τέχνασμα, μέθοδος πρόσβασης στα μέσα ενημέρωσης, στοιχείο του πολιτικού μάρκετινγκ και καμία υπηρεσία προς στους αστέγους.
Σπύρος Ψύχας
Δίκτυο για το Δικαίωμα
στη Στέγη και την Κατοικία
Εκπρόσωπος στη FEANTSA,
Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία για τους Άστεγους (2003-2009)
Το θέμα της διανυκτέρευσης των αστέγων στο δρόμο φαίνεται να απασχολεί μόνο τα security των μεγάλων δημόσιων νοσοκομείων: Ο άστεγος, ελλείψει ξενώνων και προνοιακών δομών, θα καταλήξει στο χώρο των επειγόντων περιστατικών για να βγάλει το βράδυ κάπου ζεστά. Κατόπιν, η διοίκηση του νοσοκομείου θα φροντίσει ο χθεσινοβραδινός άστεγος να αποβληθεί, αν και κανονικά, θα έπρεπε να νοσηλευτεί αφού πάντα αντιμετωπίζει μεικτά προβλήματα υγείας. Επομένως, ο άστεγος θα πρέπει να γυρίσει στη γνώριμη διαδικασία του συσσιτίου του Δήμου ή της ενορίας που διανέμει γεύματα και ρούχα για να μην πεθάνει.
Το χρώμα της φτώχειας
Tης
Κατερίνας Πούτου*
Oταν το 1981 η Ελλάδα υπέγραφε την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, το χρώμα με το οποίο εντάχθηκε στον ευρωπαϊκό χάρτη ήταν το πορτοκαλί. Το μοιραζόταν με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και μεγάλο κομμάτι της Ισπανίας. Η υποσημείωση στο χάρτη για το πορτοκαλί αφορούσε τις φτωχότερες χώρες και περιοχές της Ευρώπης.
Σήμερα τριάντα χρόνια μετά, και μετά από δυο επιχειρησιακά προγράμματα για την καταπολέμηση της φτώχειας (1981-1990) και τέσσερα πενταετή Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, η Ελλάδα αναζητά το χρώμα της στον ευρωπαϊκό χάρτη, αλλά και στην επικράτεια της σε σχέση με τη φτώχεια και όχι μόνο την οικονομική ή εισοδηματική.
Θα μπορούσε να είναι το κόκκινο. Όχι για το πάθος, την ένταση και την εντατικοποίηση της εργασίας ενάντια στη φτώχεια, ούτε για την επικράτηση της αριστεράς στη χώρα. Θα μπορούσε να είναι κόκκινη από ντροπή για την ανοχή και την ανεκτικότητα για όσα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια. Σε ότι αφορά τη φτώχεια, την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και την εγγύηση των κοινωνικών δικαιωμάτων η Ελλάδα δικαιούται να διεκδικήσει το κόκκινο σε ότι αφορά τον ορισμό των κόκκινων γραμμών που αποτελούν όριο και βάση για την υπεράσπιση και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των πολιτών της σε ένα πρωτόγνωρο για την χώρα χορό εκμετάλλευσης. Κόκκινη γραμμή είναι ο ορισμός του εισοδήματος που επιτρέπει συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών, είναι ο ορισμός του δικτύου κοινωνικής προστασίας, υγείας, πρόνοιας, παιδικής προστασίας, στέγασης, εργασίας.
Κόκκινη γραμμή είναι η αξιοποίηση των φυσικών, οικονομικών και ανθρώπινων πόρων στην ανάπτυξη και την ευημερία των πολιτών.
Θα μπορούσε να είναι το γκρι. Γκρι για το πένθος. Καθώς η κατάσταση είναι δύσκολη, στενάχωρη και δυναμικά επεκτείνεται και καταλαμβάνει καθημερινά μεγαλύτερο μέρος του χώρου και του πληθυσμού. Από το 19% ή το 21% της διακύμανσης της φτώχειας για μια δεκαετία και πλέον στη χώρα, σήμερα -με στοιχεία της προηγούμενης χρονιάς και σε διάστημα περίπου του χρόνου- έφτασε στο 27,7% του πληθυσμού. Ενός πληθυσμού που αφορά ανήλικα παιδιά, νέους και νέες, γυναίκες, μονογονεικα νοικοκυριά στην πλειοψηφία τους με αρχηγό γυναίκα, άτομα τρίτης ηλικίας, εργαζόμενους και εργαζόμενες. Πληθυσμός ο οποίος καλείται να αντιμετωπίσει την ανεργία, το διαρκώς συρρικνωμένο ή ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, τη φτώχεια της παιδείας, της υγείας, της ψυχικής υγείας, της αναπηρίας, αλλά και των βασικών της διαβίωσης: της τροφής, της στέγασης, της ένδυσης, της θέρμανσης, του ηλεκτρικού. Γκρι για τις γυναίκες που στερούνται το δικαίωμα του επιδόματος παιδικής προστασίας – 40 ευρώ το μήνα για κάθε ανήλικο τέκνο κάτω των 16 χρόνων – αν το μηνιαίο εισόδημα που εμφανίζουν είναι 327 ευρώ.
Γκρι για κάθε ανήλικο αγόρι και κορίτσι - πάνω από 600.000 - που μεγαλώνουν μέσα σε απόλυτη φτώχεια, σε συνθήκες στέρησης και ανισότητας. Γκρι για κάθε πολίτη, κάθε ηλικίας, κάθε φυλής, φύλου, καταγωγής που προσδοκά, στηρίζεται και ελπίζει στις συνταγματικές αρχές και αξίες και στις εγγυήσεις δικαίου της χώρας.
Θα μπορούσε να παραμείνει στο πορτοκαλί. Είναι ένα χρώμα φωτεινό και ζεστό που δίνει προοπτική, έτσι λένε οι εικαστικοί. Που παραπέμπει στον ελληνικό ήλιο -και όχι αναγκαστικά στο Helios, το ενεργειακό πρόγραμμα της Γερμανίας από τον ελληνικό ήλιο- και την αξιοποίηση όλων των φυσικών πόρων που θα μπορούσαν
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
