Αρχείο



Πολιτική

Του
Γιάννη Μακριδάκη


Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες για την εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλές αναλύσεις για το ποιόν των ψηφοφόρων που τον προτίμησαν και πολλές εύκολες αναγωγές και συγκρίσεις, κυρίως της ηγεσίας του, με πρόσωπα του παρελθόντος, π.χ. τον αλήστου μνήμης Α. Παπανδρέου.
Προσωπικά, και ως άνθρωπος που αγωνιά για το μέλλον που επιφυλάσσουν στη χώρα μας οι ντήλερς των πολυεθνικών, έχω να παρατηρήσω το εξής:
Δεν αμφιβάλλω ότι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά ένα μέρος άνθρωποι που τον ψήφισαν με “δεξιά” κριτήρια, ήτοι το πρσωπικό τους μικροσυμφέρον, δηλαδή το να μην απολυθούν ή το να μην πληρώσουν άλλους φόρους ή άλλα χαράτσια. Δεν αμφιβάλλω ότι ψηφοφόροι και στελέχη του παλαιού ΠΑΣΟΚ μετατοπίστηκαν, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, προς τον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε κατά μια άποψη φαίνεται να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως μέσα από το κόμμα αυτό της Αριστεράς γεννιέται ίσως από την αρχή ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάμε όμως το σημαντικότερο. Δεν βρισκόμαστε στο 1980. Η κοινωνία έχει δείξει ήδη σε πολλές περιπτώσεις μεγάλη ωριμότητα και τεράστια αλλαγή πολιτικής στάσης, κυρίως σε ό,τι αφορά στο θέμα του ξεπουλήματος των φυσικών πόρων και της καταστροφής του τοπίου της χώρας.
Η Κρήτη ήτανε κάποτε πράσινο νησί, αλλά σήμερα το αριστερό της άκρο δεν είναι πια πράσινο. Έχει πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και είναι βαμμένο στο χρώμα του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι προφανές ότι ο λόγος δεν είναι το ατομικό συμφέρον του καθενός, αλλά η αντίσταση που αναπτύσσεται στο Νομό Χανίων, με κέντρο το Αποπηγάδι, ενάντια στις βιομηχανικές ΑΠΕ που εκπορνεύουν τον τόπο. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και όπου αλλού έχουν αυξηθεί τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΚΚΕ.
Το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της Αριστεράς ψήφισαν με αριστερά κριτήρια, ήτοι με το μυαλό στον αγώνα τους για την προστασία των τόπων τους και όχι στο προσωπικό τους μικροσυμφέρον. Στη Χίο, στην Ικαρία, στη Χαλκιδική, στην Κρήτη, στην Κερατέα και σε χίλιες δυο ακόμη μικροκοινωνίες που κινδυνεύουν να καταστραφούν τελείως από την πολιτική του μεσίτη Παπακωνσταντίνου, μεγάλο ποσοστό πολιτών ψήφισαν συνειδητότατα την Αριστερά και αυτοί οι πολίτες θα έχουν και το ρόλο του θεματοφύλακά της όταν θα γίνει κυβέρνηση.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια μόνο οι μεταλλαγμένοι συμφεροντολόγοι idiots που κατασκεύασε το ΠΑΣΟΚ. Στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο κίνημα αντίστασης αριστερών ιδεών με παντιέρα τη σωτηρία του φυσικού και περιβαλλοντικού πλούτου της χώρας από τα νύχια των πολυεθνικών, που ως όρνεα πετούν από πάνω της περιμένοντας τους ντόπιους μεσίτες τους να την ξεκάνουν, για να βουτήξουν αυτοί στο πτώμα.
Στην Ελλάδα υπάρχει πλέον παρελθόν με πολλά χρόνια αγώνων κάποιων πρωτοπόρων αγωνιστών και θεματοφυλάκων της υγιούς ανάπτυξης, του περιβάλλοντος, της ευημερίας. Η εποχή που αυτοί οι άνθρωποι χλευάζονταν και δεχόταν επιθέσεις χαρακτηριζόμενοι από τους εκπροσώπους της αμορφωσιάς ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη, μηδενιστές και αρνητές κάθε επένδυσης, πέρασε ανεπιστρεπτί. Λίγα σταγονίδια οσφυοκαμπτών ναινέδων, δίχως αξιοπρέπεια, που θεωρούν τη χώρα προνομιούχο οικόπεδο για επενδύσεις, έχουν απομείνει πια στην πολιτική και κοινωνική ζωή, σε λίγο καιρό όμως θα εξαφανιστούν από την κυβέρνηση.
Αυτό είναι μια μεγάλη ελπίδα λοιπόν. Το ότι μια νέα γενιά Ελλήνων φαίνεται να έχει ωριμάσει και να είναι έτοιμοι (και αριθμητικά) να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Μια νέα γενιά πολιτών που έχουν τα χαρακτηριστικά του Πολίτη και όχι του υπηκόου πελάτη των πολιτικάντηδων.
Κι αυτοί οι Πολίτες θα προστατέψουν και τη χώρα και την Αριστερά.
ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ, ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ

Ο πανικός εμφανής. Εγχώριο σύστημα και ξένοι εκπρόσωποι των αγορών πιέζουν προς δύο κατευθύνσεις: είτε δημιουργίας μιας “νόθας” κυβέρνησης του δικομματισμού είτε να “διορθώσουν”, προς οφελός τους, τα αποτελέσματα των πιθανών επαναληπτικών εκλογών. Και γίνονται αστείοι παίζοντας με τις λέξεις.
Η ΝΔ μιλά για... ισοδύναμη επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων του μνημονίου, το ΠαΣοΚ για απεμπλοκή σε τρία χρόνια και η ΔημΑρ για σταδιακή απαγκίστρωση [χρησιμοποιώντας και τον όρο ισοδύναμα]. Ουσιαστικά, δηλαδή, αν συγκυβερνήσουν θα εφαρμόσουν τα μέτρα του Ιουνίου [μείωση κατώτατου μισθού, περικοπές συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων ύψους 11,2 δισ. ευρώ, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων], όπως τους υπενθύμισε ο Λ. Παπαδήμος πριν τις εκλογές, ενώ θα συνεχίσουν και την πολιτική που απορρέει από το μνημόνιο, παρόλο που οι πολίτες, με τους αγώνες και την ψήφο τους, το καταδίκασαν, το απονομιμοποίησαν και το ακύρωσαν.

Πιέσεις και παρεμβάσεις

Παράλληλα, έχουμε συνεχείς πιέσεις και παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Ελλάδας με στόχο τη δημιουργία κλίματος φόβου για έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, αν δεν υλοποιηθεί το μνημόνιο. Από τους Β. Σόιμπλε [“η ευρωζώνη θα μπορούσε ενδεχομένως να αντέξει μια έξοδο της Ελλάδας (...) Πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της”], Γκ. Βεστερβέλε [“το μέλλον της Ελλάδος είναι στα χέρια των των Ελλήνων”], Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο [“αν ένα μέλος της ομάδας, δεν θέλει να σεβαστεί τους κανόνες της, καλύτερα θα είναι να την εγκαταλείψει”], τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε [“Δεν είναι αλήθεια ότι η ευρωζώνη θα διαλυθεί χωρίς την Ελλάδα”], την Κρ. Λαγκάρντ [“δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία από την εφαρμογή των οικονομικών τους προγραμμάτων”], και πολλούς άλλους...
Η απεγνωσμένη προσπάθεια να σχηματισθεί κυβέρνηση αποσκοπεί στη συνέχιση της λιτότητας, μια και οι προτάσεις των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη κινούνται στην ίδια κατεύθυνση: η παραμονή της Ελλάδας στη ευρωζώνη προϋποθέτει [γι’ αυτούς] την, κατά οποιοδήποτε τρόπο, υλοποίηση του μνημονίου, ενώ η πρόταση του ΣυΡιζΑ, αναφέρεται σε ακύρωση του μνημονίου, και γι’ αυτό θα οδηγήσει σε ακαριαία έξοδο από την ευρωζώνη...
Δεν αρκούνται, όμως, σε απειλές για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αν το μνημόνιο περάσει στην ιστορία.

Μνημονιακές προτάσεις

Ο Α. Σαμαράς, που ωρυόταν ότι αν δεν έχει αυτοδυναμία θα προχωρούσε σε εκλογές κάθε μήνα, μέχρι να κατακτήσει τον πολυπόθητο στόχο, καταγγέλλει τον ΣυΡιζΑ ότι οδηγεί τη χώρα σε νέα εκλογική αναμέτρηση, προκειμένου να αποφύγει τη συμμετοχή σε κυβέρνηση με τη... ΝΔ! Οποιοσδήποτε, βέβαια, αρχηγός έθετε ως στόχο την αυτοδυναμία και έπαιρνε κάτω από 20%, θα είχε πάει ήδη σπίτι του. Παράλληλα, την ίδια στιγμή που δηλώνει έτοιμος να στηρίξει κυβέρνηση της αριστεράς, καλεί σε κεντροδεξιό (υποτίθεται φιλοευρωπαϊκό) μέτωπο. Και σ’ αυτή, όμως, την κίνηση αδυνατεί να παίξει πρωτεύοντα ρόλο, γι’ αυτό και αναζητείται νέος αρχηγός, ενώ έγιναν προσπάθειες να πειστεί ο “εξόριστος” της Ραφήνας να παίξει ουσιαστικό ρόλο...
Ο Ευ. Βενιζέλος που καταγγέλλει τον ΣυΡιζΑ ότι θα οδηγήσει τη χώρα στο χάος, δηλώνει έτοιμος να στηρίξει κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣυΡιζΑ! Παράλληλα προτείνει απεμπλοκή από το μνημόνιο σε τρία χρόνια, θέση που ουσιαστικά συμπίπτει μ’ αυτή της ΔημΑρ [σταδιακή απαγκίστρωση]. Και οι τρεις προτάσεις, όμως, προϋποθέτουν την εφαρμογή του κύριου όγκου των μέτρων του μνημονίου, ειδικότερα αυτών που προβλέπονται για τον Ιούνιο. Ακόμα η ΔημΑρ -για τις άλλες δύο μνημονιακές δυνάμεις δεν χρειάζεται καμιά διευκρίνιση...- θα πρέπει να ξεκαθαρίσει και να εξηγήσει ποια ακριβώς πολιτική θα ακολουθήσει η οικουμενική κυβέρνηση που προτείνει στα δύο χρόνια του βίου της [έως την άνοιξη του 2014]. Και, επίσης, γιατί εξαρτά την συμμετοχή της σ’ αυτήν από τη στάση που θα κρατήσει ο ΣυΡιζΑ.

Τι προτείνει ο ΣυΡιζΑ

Είναι σαφές ότι η θέση της χώρας [και στο ευρώ] επιδεινώνεται από την εφαρμογή του μνημονίου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει [11.05.12] ύφεση 4,7% το 2012, για πέμπτο συνεχή χρόνο, μηδενική ανάπτυξη το 2013, [επίσημη] ανεργία στο 19,7% φέτος και 19,6% το 2013. Εκτιμήσεις που στηρίζονται στην υπόθεση ότι θα εφαρμοστεί το μνημόνιο. Η διάλυση οικονομίας και κοινωνίας, βέβαια, μειώνει με γεωμετρική πρόοδο τις δυνατότητες της χώρας να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν.
Ο ΣυΡιζΑ μιλά για καταγγελία / ακύρωση του μνημονίου και μορατόριουμ / αναστολή πληρωμής με επαναδιαπραγμάτευση του χρέους [που θα περιλαμβάνει ριζική διαγραφή, λογιστικό έλεγχο, κ.ά.]. Είναι καθαρό ότι ένα πράγμα είναι η καταγγελία του μνημονίου -που τροφοδοτεί με λιτότητα και ανεργία που διαλύουν το κοινωνικό κράτος και τις ζωές εργαζομένων και νεολαίας- και άλλο ένα το χρέος. Στην Ελλάδα, βέβαια, Βενιζέλος και Σαμαράς, αφού υπερψήφισαν το μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους, μετά την συντριβή των εκλογών ξαναθυμήθηκαν την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και όχι του χρέους.
 
400 δισ. ευρώ!


Πόσο εύκολη, όμως, είναι η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη; Το Bloomberg εκτιμά ότι το ελληνικό δημόσιο χρωστά, συνολικά, πάνω από 400 δισ. ευρώ. Σε ΔΝΤ, ΕΚΤ [172 δισ. από τα οποία 50 δισ. από ελληνικά ομόλογα, 104 δισ. σε κεντρικές τράπεζες και 18 δισ. “αέρα” που έχει παράσχει η Τράπεζα της Ελλάδος], κράτη της ευρωζώνης [80 δισ.] και ιδιώτες [143 δισ.], γεγονός που, κατά τον καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, Τζον Γουιτάκερ, θεωρείται “ισχυρό χαρτί διαπραγμάτευσης για να πείσει τους δανειστές της να χαλαρώσει η λιτότητα, καθώς όλοι φοβούνται ότι η έξοδός της από την Ευρωζώνη θα τους στοιχίσει σε χρήματα και πολιτικό κεφάλαιο”.
Το Bloomberg υποστηρίζει, ακόμα, ότι στο ποσό αυτό δεν περιλαμβάνονται τα κεφάλαια που έχουν δανειστεί οι ελληνικές τράπεζες από την ΕΚΤ, τα οποία στις αρχές του έτους ξεπερνούσαν τα 73 δισ. ευρώ. Με αφετηρία αυτή την έκθεση, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι ανέφικτη.
Βερολίνο και Βρυξέλλες προβληματίζονται για τη στάση που πρέπει να κρατήσουν. Αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση -να οδηγηθεί το σύστημα στα άκρα- εκτιμώντας ότι έτσι θα βρεθεί λύση. Ωστόσο, υπάρχουν και οι φωνές που λένε ότι μια τέτοια στρατηγική μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ενίσχυση των δυνάμεων που τοποθετούνται κατά του μνημονίου. Και, βέβαια, διαρρέουν “ειδήσεις” ότι οι τράπεζες είναι έτοιμες να λειτουργήσουν συναλλαγές με τη δραχμή ως ελληνικό νόμισμα. Η Τhe Telegraph [10 Μαΐου], πάντως, υποστηρίζει ότι “παρά τις καθυστερημένες χειρονομίες του Βερολίνου, το ενιαίο νόμισμα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει αν η Ελλάδα το εγκαταλείψει”.
Θάλεια Μ.


Την οξύτατη αντίδραση του ΣυΡιζΑ προκάλεσαν οι δηλώσεις του προέδρου του ΠαΣοΚ Ευ. Βενιζέλου ενώπιον του Κ. Παπούλια ότι “η ΝΔ, το ΠαΣοΚ και η ΔημΑρ συμφωνούν στην ανάγκη και τη δυνατότητα σχηματισμού οικουμενικής κυβέρνησης φιλευρωπαϊκών δυνάμεων με διετή εντολή, με όριο την παραμονή της χώρας στο ευρώ [...] Βεβαίως”, πρόσθεσε ο Ευ. Βενιζέλος, “όρος και προϋπόθεση είναι και η συμμετοχή του ΣυΡιζΑ στην κυβέρνηση αυτή”.
“Υπάρχουν ψήγματα αισιοδοξίας απ’ ό,τι βλέπω. Ελπίζω να συμβάλω στο να υπάρξει μια κυβέρνηση, γιατί τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα”, απάντησε ο Κ. Παπούλιας, προσθέτοντας ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, τη Δευτέρα το ECOFIN, στη συνέχεια το ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ.
Ο ΣυΡιζΑ με ανακονωσή του τονίζει ότι “έγινε σαφές πως υπάρχει προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στην ΝΔ το ΠαΣοΚ και τη ΔημΑρ για τη συγκρότηση κυβέρνησης. Εκτιμούμε πως πρόκειται για μια προσπάθεια συνέχισης της μνημονιακής πολιτικής. Είναι όμως αδιανόητο και πρωτάκουστο να θέτουν ως προϋπόθεση για τη συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης, τη συμμετοχή του ΣυΡιζΑ, που ως γνωστόν αντιμάχεται την άδικη και καταστροφική πολιτική του μνημονίου και κατέθεσε με σαφήνεια πριν και μετά τις εκλογές τη δική του εναλλακτική προγραμματική πρόταση. Ας αναλάβουν λοιπόν τις ευθύνες τους απέναντι στο λαό και ας προχωρήσουν. Τα αριθμητικά δεδομένα τούς το επιτρέπουν. Θα κριθούν και αυτοί και εμείς”.
** Μετά το “ο λαός να διορθώσει την ψήφο του” της Αλ. Παπαρήγα, το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του ζητά “να μπει τώρα τέλος στη συνεχιζόμενη υποκρισία στην οποία πρωταγωνιστούν ΝΔ - ΣυΡιζΑ - ΠαΣοΚ - ΔημΑρ που επιχειρούν να εγκλωβίσουν το λαό μέσα στον «ευρωμονόδρομο» που φέρνει τα μνημόνια και το σφαγείο των εργατικών δικαιωμάτων. Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα σε αγωνιστική συσπείρωση και δράση για να χαλάσουμε τα σχέδια εκφοβισμού και παγίδευσης του λαού”. Οι υπεύθυνοι του Περισσού δεν έχουν καταλάβει ότι με τη στάση τους, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, έχουν οδηγήσει το ΚΚΕ έξω από την ιστορική κίνηση που γράφεται σήμερα στη χώρα. Κρίμα...


Oσοι και όσες, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, εκπροσωπούν τον ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ, βρίσκονται σχεδόν πάντα αντιμέτωποι με το ίδιο πολεμικό σκηνικό. Λυσσαλέες επιθέσεις απ’ όλα τα υπόλοιπα κόμματα και συνήθως αρνητικοί έως απροκάλυπτα εχθρικοί συντονιστές στις συζητήσεις. Σε αυτή την ατμόσφαιρα, δεν θα αποτελούσε μεταφυσικό παράδοξο, αφηνιασμένα μικρόφωνα, τηλεοπτικές κάμερες και καρέκλες κατάλληλα εκπαιδευμένες να σηκώνονται μόνες τους και να αρχίσουν να κτυπούν κατακέφαλα, τον Χουντή, τη Δούρου, τον Σκουρλέτη και τον Βαρεμένο.

Για δύο υπογραφές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται ότι καβάλησε το καλάμι. Είναι άλλωστε η πιο εύκολη συκοφαντία. Η απάντησή μας είναι σαφής. Καμιά οίηση - καμιά αλαζονεία. Κανείς δεν θέλησε να ταπεινώσει κανέναν προτείνοντας σε Βενιζέλο και Σαμαρά την αναίρεση των υπογραφών τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαίτησε, κάτι απολύτως αναγκαίο και λογικό. Είτε για να υπάρξει ουσιαστική δέσμευση, είτε για να αποκαλυφθεί, όπως και αποκαλύφθηκε, η υποκρισία. Ο ΣΥΡΙΖΑ (η μέχρι τις 5 Μαΐου δύναμη του χάους, της δραχμής και της εξόδου της χώρας απ’ την Ευρώπη, η δύναμη της ανευθυνότητας και της βίας) μπήκε ξαφνικά από το πρωί της Δευτέρας στις δυνάμεις του ευρωπαϊκού τόξου, και ΝΔ - ΠΑΣΟΚ προθυμοποιήθηκαν να τον «στηρίξουν».
Η ψήφος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, είτε ως ψήφος ανοχής είτε πολύ περισσότερο ως ψήφος εμπιστοσύνης, δεν θα ήταν όμως μια ψήφος συμβολική. Σ’ αυτή θα στηριζόταν ή απ’ αυτή ακριβώς θα κλονιζόταν και θα κατέρρεε, ανά πάσα στιγμή, αυτή η κυβέρνηση. Σ’ αυτό το ιστορικό παράδοξο, η κυβέρνηση της αριστεράς θα στηριζόταν σε μια πλειοψηφία, όπου την απόλυτη πλειοψηφία θα είχαν οι μνημονιακές δυνάμεις!

Λάθος ή υποκρισία

Τι θα ίσχυε λοιπόν; Η υπογραφή και η συμμετοχή τους στα μέτρα διάλυσης του κοινωνικού ιστού, στους εφαρμοστικούς νόμους της εξόντωσης των λαϊκών στρωμάτων ή η στήριξη στην προσπάθεια να αμφισβητηθούν οι συμφωνίες, να επιστρέψουν οι συλλογικές συμβάσεις, να σταματήσουν τα χαράτσια, να επιστραφούν και να μην πληρωθούν ποτέ τα έτσι κι αλλιώς άχρηστα υποβρύχια;
Μα ούτε καν μια οικουμενική (για δύο έστω χρονάκια, με τη συμμετοχή ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ); Η κοινή πρόταση Βενιζέλου ΔΗΜΑΡ (καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις Βενιζέλου) γεννά, ωστόσο, ερωτηματικά για τις προθέσεις της ΔΗΜΑΡ. Πρόκειται για λάθος και μάλιστα πολύ μεγάλο ή για υποκρισία; Η ΔΗΜΑΡ επιθυμεί αποφυγή των εκλογών, για να μην ανέβει ο δικομματισμός. Παρότι από το κλίμα στην κοινωνία αλλά και από τις πρώτες δημοσκοπήσεις μάλλον συντριβή παρά ανάνηψη του δικομματισμού προκύπτει, ας δεχτούμε ότι υπάρχει και μια τέτοια πιθανότητα. Δεν είναι όμως εντελώς παράδοξο αυτό που προτείνει; Όποιος αριστερός δεν θέλει να αναθερμάνει τον δικομματισμό, πάει σε κυβέρνηση με το δικομματισμό! Μια οικουμενική ως το 2014, στηριγμένη σε απόλυτη πλειοψηφία των μνημονιακών κομμάτων... Αυτών που οι δανειστές τους ζητάνε δέκα και πράττουν έντεκα. Κι έτσι θα απαγκιστρωθούμε απ’ το μνημόνιο. Με μια κυβέρνηση «απαγκίστρωσης» στηριγμένη στην ψήφο αυτών που θεωρούν τις συλλογικές συμβάσεις εξτρεμισμό και τους μισθούς των 500 ευρώ τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει το σχόλιο της «Αυγής», σε δύο χρόνια το αγκιστρωμένο ψαράκι θα έχει εξαφανιστεί και θα έχουν απομείνει για να απαγκιστρωθούν μόνο τα ψαροκόκαλα.

Εσείς τα λέτε διαφορετικά
από  τον κ. Τσίπρα...


Και η αδίστακτη προπαγάνδα συνεχίζεται. «Επαναδιαπραγμάτευση ή καταγγελία; Δύο γλώσσες ο ΣΥΡΙΖΑ, μία για το λαό και μία για τις επίσημες συσκέψεις». Ξεκάθαρη απάντηση. Το μνημόνιο, οι εφαρμοστικοί νόμοι της ντροπής και της χρεοκοπίας που το συνοδεύουν, για το λαό και την κυβέρνηση της αριστεράς είναι άκυροι, δεν υφίστανται, απονομιμοποιήθηκαν, όπως αναφέρει στην επιστολή του στους διεθνείς παράγοντες ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι παράνομα και ο λαός τα κατήγγειλε ήδη.
Η επαναδιαπραγμάτευση αφορά το δανεισμό της χώρας, τη διατύπωση της απαίτησής μας για τη διακοπή των πληρωμών μέχρι η χώρα να μπει σε τροχιά ανάπτυξης, για μείωση των υψηλών επιτοκίων, για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με απόλυτη σαφήνεια, όπως συλλογικά έχουμε αποφασίσει. Χωρίς κανέναν δισταγμό οφείλουμε να σταματούμε αμέσως οποιεσδήποτε προσπάθειες να εμφανίσουν μεταξύ μας διαφοροποιήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο διάλογος που είναι απαραίτητος για όλα τα κρίσιμα ζητήματα – δύσκολα και πρωτόγνωρα πολλά από αυτά – ένας διάλογος χωρίς περιορισμούς, που πρέπει δημοκρατικά να διεξάγεται μεταξύ μας, κι άλλο πράγμα η εντελώς απαραίτητη ενιαία έκφραση των συλλογικών μας αποφάσεων δημόσια.

Από την ΤV στη ζωή

Ο δημόσιος λόγος του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπέμπεται φυσικά μόνο από τις τηλεοράσεις. Προέχει και συμφέρει η ζωντανή επαφή μας με την κοινωνία. Οι μεγάλες ανοιχτές συνελεύσεις που με τριπλάσιο και τετραπλάσιο κόσμο διεξάγονται αυτές τις μέρες παντού, πρέπει να αποτελέσουν την αφετηρία μιας μεγάλης εξόρμησης του ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες. Προέχει και συμφέρει, γιατί εκεί το κλίμα δεν είναι το κλίμα των τηλεοπτικών στούντιο,  είναι εντελώς διαφορετικό. Στέλνω αυτές τις γραμμές διακόπτοντας ένα διήμερο συνελεύσεων, συνεντεύξεων στα τοπικά μέσα, οργανωμένων και ανοργάνωτων περιοδειών. Η δύναμη που παίρνομε από τον κόσμο είναι κάτι εκπληκτικό.
Χρειάζονται όμως και απαντήσεις, υπάρχει πολύ θετικό κλίμα αλλά υπάρχει και αγωνία και σύγχυση. Υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι να αναπαράγουν στις γειτονιές, στους δρόμους και τα καταστήματα τις επιθέσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι επέλεξαν ΣΥΡΙΖΑ, αντιστέκονται και προσέρχονται κι άλλοι. Είναι όμως απαραίτητη η δική μας παρουσία. Είναι η πιο κρίσιμη ώρα. Τώρα που το εμπόριο των ελπίδων και των ψήφων από τις μέχρι χθες κυρίαρχες δυνάμεις τελείωσε τους έμεινε μόνο το εμπόριο του φόβου. Εμείς πρέπει να σπάσουμε τον φόβο και να στείλουμε παντού ηχηρό αλλά και γλυκό το μήνυμα της ελπίδας.
Ένας άλλος ΣΥΡΙΖΑ, οργανωτικά ικανός να φθάσει αυτό το μήνυμα παντού, να κάνει πράξη το σύνθημα «μαζί σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα», χρειάζεται να δημιουργηθεί. Και να τον δημιουργήσουμε εμείς άμεσα.
Έφυγα απ’ τα Χανιά στις 30 Απριλίου με τον ΣΥΡΙΖΑ πέμπτο κόμμα. Επέστρεψα στις 11 Μαΐου με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο, με διαφορά, με βουλευτή και κύριο θέμα συζήτησης απ’ όλους. Οι ώρες είναι ιστορικές. Μπορούμε να γράψουμε την ιστορία αλλιώς.       

Νίκος Τσιγώνιας


Ειρήνη Αγαθοπούλου, φαρμακοποιός, Κιλκίς, Νάσος Αθανασίου, δημοσιογράφος, Αττική , Γιάννη Αμανατίδης, εκπαιδευτικός, Α΄ Θεσσαλονίκης, Λίτσα Αμμανατίδου, φαρμακοποιός, Β΄ Θεσσαλονίκης, Βαγγέλης Αποστόλου, δασολόγος, Εύβοια, Σταύρος Αραχωβίτης, γεωπόνος, Λακωνία, Νάντια Βαλαβάνη, συγγραφέας, Β΄ Αθηνών, Τζένη Βαμβακά, ψυχολόγος, Β΄ Πειραιά , Γιώργος Βαρεμένος, δημοσιογράφος, Αιτωλοακαρνανία, Νίκος Βούτσης, πολιτικός μηχανικός, Α΄ Αθηνών, Ιωάννα Γαϊτάνη, έμπορος, Α΄ Θεσσαλονίκης, Όλγα Γεροβασίλη, γιατρός, Άρτα, Μανόλης Γλέζος, δημοσιογράφος, Επικράτεια, Ηρώ Διώτη, οικονομολόγος, Λάρισα, Ρένα Δούρου, διεθνολόγος, Β΄ Αθηνών, Γιάννης Δραγασάκης, οικονομολόγος, Β΄ Αθηνών, Θοδωρής Δρίτσας, έμπορος φαρμάκων, Α΄ Πειραιά, Δημήτρης Εμμανουηλίδης, επίκουρος καθηγητής φιλολογίας, Καβάλα, Κώστας Ζαχαριάς, γιατρός, Αρκαδία, Γιάννης Ζερδέλης, γιατρός, Λέσβος, Μαρία Θελερίτη, εργαζόμενη στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ), Κορινθία, Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, δημόσιος υπάλληλος, Κεφαλληνίας – Ιθάκης, Κατερίνα Ιγγλέζη, άνεργη, Χαλκιδική, Μαρία Κανελλοπούλου, ηθοποιός, Αχαΐα, Αϊχάν Καραγιουσούφ, γιατρός, Ροδόπη, Ξανθούλα Καρανίκα, ιδιωτική υπάλληλος, Ημαθία, Δημήτρης Κοδέλας, γεωπόνος, Αργολίδα, Τάσος Κουράκης, γιατρός, Α΄ Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Κουρουμπλής, δικηγόρος, Β΄ Αθηνών , Μιχάλης Κριτσωτάκης, εκπαιδευτικός, Ηράκλειο, Βασίλης Κυριακάκης, γιατρός, Φθιώτιδα , Ζωή Κωνσταντοπούλου, δικηγόρος, Α΄ Αθηνών , Παναγιώτης Λαφαζάνης, μαθηματικός, Β΄ Πειραιά , Χρήστος Μαντάς, ψυχίατρος, Γιάννενα, Αλέξης Μητρόπουλος, δικηγόρος, Αττική, Νίκος Μιχαλάκης, Καρδίτσα, Ανδρέας Ξανθός, γιατρός, Ρέθυμνο, Δημήτρης Παπαδημούλης, πολιτικός μηχανικός, Β΄ Αθηνών , Θανάσης Πετράκος, μαθηματικός, Μεσσηνία, Σοφία Σακοράφα, καθηγήτρια φυσικής αγωγής, Β΄ Αθηνών , Έφη Σαλτάρη, εικαστικός, Ηλεία, Στέφανος Σαμοΐλης, αρχιτέκτονας, Κέρκυρα, Γιώργος Σταθάκης, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Χανιά, Γιάννης Σταθάς, Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, Βοιωτία , Δημήτρης Στρατούλης, αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, Β΄ Αθηνών, Νίκος Συρμαλένιος, οικονομολόγος, Κυκλάδες, Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας, Β΄ Αθηνών , Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Β΄ Αθηνών , Αλέξης Τσίπρας, πολιτικός μηχανικός, Α΄ Αθηνών , Θεανώ Φωτίου, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ, Επικράτεια, Βασίλης Χατζηλάμπρου, τεχνολόγος ακτινολόγος, Αχαΐα, Ζεϊμπέκ Χουσεΐν, φαρμακοποιός, Ξάνθη.
Ας μην παίζουν με τις λέξεις

«Ο κ. Βενιζέλος επέμεινε και στη σημερινή δεύτερη συνάντησή μας, στην πρόταση που είχε καταθέσει από το βράδυ των εκλογών για κυβέρνηση και με τη δική μας συμμετοχή, που στην ουσία όμως θα εφαρμόσει το πρόγραμμα του μνημονίου.
Θέλω να επισημάνω ότι την άρνηση σε αυτή την πρόταση, σε αυτό το σχέδιο δεν τη δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, την έχει δώσει από το βράδυ της Κυριακής ο ελληνικός λαός με την ετυμηγορία του.
Και ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς είναι απολύτως συνεπείς στην προεκλογική τους υπογραφή στην εφαρμογή του προγράμματος του μνημονίου.

Η λαϊκή εντολή

Και οι δύο, όμως, είναι σαν να μη κατάλαβαν το αποτέλεσμα των εκλογών.
Ιδιαίτερα δε ο κος Σαμαράς γίνεται κουραστικός προσπαθώντας να στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού αναμασά τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποιούσε εναντίον του ο κος Παπανδρέου, όσο ακόμα δεν είχε διαβεί το Ρουβίκωνα.
Όσο ακόμα δεν είχε στείλει και αυτός επιστολή υποταγής στην κα Μέρκελ και στην κα Λαγκάρντ.
Ο ελληνικός λαός όμως έχει και μνήμη και κρίση. Το μόνο που θα ήθελα να του υπενθυμίσω, στην τοποθέτησή του περί αντιευρωπαϊκής αριστεράς, είναι ότι δικοί μας συνομιλητές και ομοϊδεάτες στην Ευρώπη στάθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Οι δικοί του ομοϊδεάτες είναι η κα Μέρκελ και ο κος Σαρκοζί. Ας αφήσει λοιπόν αυτή την καραμέλα περί δραχμής, γιατί είναι μια καραμέλα που την έχουν χρησιμοποιήσει άλλοι πριν απ’ αυτόν και έχει ήδη λιώσει.

Χωρίς αριστερό άλλοθι

Αυτό όμως που έχει νόημα να αξιολογήσουμε τώρα, είναι ότι μετά τη χθεσινή μετατόπιση του Φ. Κουβέλη και την ευθυγράμμισή του με την πρόταση Βενιζέλου, είχαμε σήμερα και την ευθυγράμμιση του κου Σαμαρά με την πρόταση Βενιζέλου. Έχουμε έτσι μπροστά μας τώρα, μια κοινή γραμμή τριών κομμάτων που ζητά κυβέρνηση εφαρμογής του μνημονίου με αριστερό άλλοθι.
Στην τοποθέτηση του Φώτη Κουβέλη δεν θα ήθελα να απαντήσω.
Θα πω μόνο ότι ελπίζω να μείνει μέχρι τέλους σταθερός και ειλικρινής στην θέση του ότι δε θα συμμετάσχει, αλλά και δε θα στηρίξει μια τέτοια κυβέρνηση.
Εμείς κοιτάμε το λαό στα μάτια. Με καθαρό βλέμμα. Δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες.
Δεν μιλάμε με δύο γλώσσες. Σεβόμαστε την ξεκάθαρη εντολή που έδωσε ο λαός μας στις 6 Μαΐου. Ούτε παίζουμε ούτε συμμετέχουμε σε παιχνίδια πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού.
Το μνημόνιο το έχει ήδη καταγγείλει ο Ελληνικός λαός με την ψήφο του.
Δεν δικαιούται να το εφαρμόσει καμία κυβέρνηση, ούτε οικουμενική, ούτε ειδικού σκοπού.

Μην παίζετε με τις λέξεις

Και καλούμε με πλήρες αίσθημα ευθύνης, όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου να μιλήσουν επί της ουσίας και να σταματήσουν να παίζουν με τις λέξεις.
Και η ουσία είναι τα μέτρα λιτότητας, που υφίσταται για δυο χρόνια τώρα ο ελληνικός λαός.
Και τους ρωτάμε. Αυτή η κυβέρνηση που μας προτείνουν να συμμετέχουμε:
• Θα επιμείνει, τις επόμενες μέρες, στην άρση της μετενέργειας και στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Ναι ή όχι.
• Θα επιμείνει στις περικοπές μισθών και συντάξεων; Ναι ή όχι;
• Θα επιμείνει, τον Ιούνιο, στην εφαρμογή των 77 νέων μέτρων που εξήγγειλε ο κ. Παπαδήμος; Ναι ή όχι;
• Θα επιμείνει στην απόφαση να ευθυγραμμιστούν τον Ιούλιο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα με τους μισθούς συγκρίσιμων κατά τα λεγόμενά τους χωρών, όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία; Ναι ή όχι;
• Θα επιμείνει στις ιδιωτικοποιήσεις; Στην άμεση ιδιωτικοποίηση του 33% της ΔΕΗ; Ναι ή όχι;
• Θα επιμείνει σε απολύσεις στο δημόσιο τομέα; Ναι ή όχι;
Ας μας δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις σε αυτά τα καίρια ερωτήματα κι ας αφήσουν τα επικοινωνιακά τερτίπια, τα παιχνίδια με τις λέξεις: απαγκίστρωση - χαλάρωση. Ας αφήσουν τα επικοινωνιακά παιχνίδια πριν η φτώχεια, η ύφεση, η ανεργία, τα χαράτσια, τα λουκέτα και οι απολύσεις, καταστρέψουν τελειωτικά το λαό και τον τόπο».

«ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ» Η ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ «ΑΠΟΒΑΛΕΙ» Η ΕΥΡΩΠΗ...

Σε συντονισμό με τις συντηρητικές μνημονιακές δυνάμεις στην Ελλάδα, που επισείουν τον κίνδυνο αποπομπής της χώρας από την ευρωζώνη, τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης αλλά και οι πολιτικές ελίτ της ΕΕ έχουν εξαπολύσει έναν πολιτικό πόλεμο αμέσως μετά το απογοητευτικό για αυτούς αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα.
Αναγνωρίζοντας τη μεγάλη δυσκολία που τους προκαλεί, η γαλλική «Λε Μοντ» μιλάει για την «απελπισμένη προσπάθεια που καταβάλλεται στην Αθήνα για την εξεύρεση μιας πλειοψηφίας ικανής να εφαρμόσει το πρόγραμμα λιτότητας». Την ίδια στιγμή που οι εγχώριες φιλικές τους πολιτικές δυνάμεις διατείνονται επικοινωνιακά ότι είναι διατεθειμένες να... στηρίξουν μια κυβέρνηση της αριστεράς, προκειμένου να μη μείνει ακυβέρνητη η χώρα – κι ας εφαρμόσει το αντιμνημονιακό πρόγραμμά της...
Παράλληλα αναπτύσσουν μια επίθεση κινδυνολογίας με ρεπορτάζ που οι πηγές τους έχουν μια ιδιαιτερότητα: είναι «ένας διπλωμάτης», ένα «σεβάσμιο πρώην διευθυντικό στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ένας «πρώην ανώτερος παράγων της ΕΕ»...
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ αυτού του είδους, εκτιμάται ότι ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας είναι μάλλον απίθανος «και οι νέες εκλογές στα μέσα Ιουνίου φαίνονται αναπόφευκτες». Ωστόσο, η διαπίστωση αυτή δεν είναι, όπως φαίνεται, παρά ένα ακόμη ενισχυτικό στοιχείο για τις εκτιμήσεις που ακολουθούν, έστω και υπό μορφή ερωτήματος: «Πρέπει, άραγε, να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την ΕΕ;»

Το ελληνικό «δηλητήριο»...

Σύμφωνα με τις πιο πάνω πηγές «η Ελλάδα είναι ένα δηλητήριο που εξαπλώνεται στην ΕΕ». Και η έξοδος της χώρας από το ευρώ αποτελεί πια «μια υπόθεση που προσεγγίζεται χωρίς σύμπλεγμα από τους πιο ορθόδοξους». Με αποτέλεσμα «να συμπεριληφθεί ντε φάκτο στην ατζέντα της συνόδου κορυφής στις 23 Μαΐου», η οποία «αν και προορίζεται για να συζητήσει τα περί ανάπτυξης, θα ασχοληθεί κατά προτεραιότητα με το μέλλον της Ελλάδας στη νομισματική ένωση»...
Και όλα αυτά παρά τον «κίνδυνο να τροφοδοτηθούν φήμες που θα έχουν ψυχολογικές συνέπειες πιθανότατα καταστροφικές».
Πιο επιφυλακτικός εμφανίζεται ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, πρόεδρος του Γιούρογκρουπ: «Δεν πρέπει να αναμιχθούμε στο ελληνικό δημοκρατικό “παιχνίδι”», δήλωσε, υποστηρίζοντας την ιδέα ότι πρέπει η ΕΕ να περιμένει το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ των ελληνικών κομμάτων και, αν χρειαστεί, το αποτέλεσμα των νέων εκλογών. Εν τω μεταξύ, θα πρέπει «να διατηρηθούν ανοιχτοί οι δίαυλοι διαλόγου ακόμη και με τα ακραία κόμματα, που προεκλογικά υποστήριξαν την απόρριψη του προγράμματος λιτότητας».
Οι απόψεις αυτές, όμως, δεν φαίνεται να υπερισχύουν στο πολιτικό επίπεδο, καθώς θεωρείται ότι «έχει εξαφανιστεί ο κίνδυνος μιας έκρηξης του ευρωπαϊκού συστήματος, αφού έχουν μείνει “μόνο”  70 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους στα χέρια ιδιωτών».

Διάσταση στις απόψεις των ειδικών

Αντίθετα, στο επίπεδο των ειδικών τα συμπεράσματα δεν είναι τόσο απόλυτα. Άλλοι πιστεύουν ότι ο κίνδυνος να μεταδοθεί η μόλυνση σε άλλους «αδύνατους κρίκους» της Ευρώπης (Πορτογαλία, Ιρλανδία...) είναι περιορισμένος (όχι όμως και ανύπαρκτος), γιατί «η περίπτωση της Ελλάδας είναι αρκετά ατυπική».
Άλλοι, πάλι, όπως ο Πολ Ντόνοβαν, οικονομολόγος της τράπεζας UBS στο Λονδίνο, φοβάται «την πρόκληση τραπεζικού πανικού στις αδύναμες χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και -γιατί όχι;- η Ισπανία, αμέσως μετά την αναγγελία της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ».
Υπάρχουν και εκείνοι που προτάσσουν όχι τις οικονομικές συνέπειες μιας εξόδου, αλλά τις γεωπολιτικές. Ο Ζακ Ντελπλά, μέλος του Συμβουλίου Οικονομικής Ανάλυσης επισημαίνει: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία, κοντά στη Συρία, το Λίβανο και το Ισραήλ (...) Αν την εγκαταλείπαμε, θα εξελισσόταν σε “Σομαλία της Ευρώπης”».

Δηλώσεις Κον Μπετίτ

Σε συνέντευξή του στη γαλλική «Λε Μοντ» (11/5) ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ δήλωσε ότι «είναι ηλίθιο να απειλούν τους Έλληνες. Δεν μπορούν να τους λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, εάν δεν ψηφίσουν σωστά».
Στη συνέχεια τόνισε ότι «αν αφήσουμε τους Έλληνες να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, τότε κινδυνεύουμε να γίνει στρατιωτικό πραξικόπημα. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου θα είναι ακόμα πιο δραματική (...) Μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Δεν είναι δυνατή η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ».

Χ.
ΔΕΚΑΔΕΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

*Νέες δημοσκοπήσεις δίνουν σαφή πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ



Oσο το σύνολο του πολιτικού συστήματος στοχοποιεί ανοιχτά τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ο τελευταίος ενισχύει την επιρροή του στα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Οι μετεκλογικές του κινήσεις, κυρίως η συνέπεια που επέδειξε τις κρίσιμες ώρες της διερεύνησης σχηματισμού κυβέρνησης, η απόφασή του να συζητήσει όχι μόνο με τα κοινοβουλευτικά κόμματα, αλλά και με δυνάμεις που έμειναν εκτός κοινοβουλίου λόγω του καλπονοθευτικού νόμου, και η ανοιχτή συζήτηση με κοινωνικούς φορείς, κατέγραψαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως διαφορετική, φερέγγυα δύναμη, που δεν έχει σχέση με όσα έχουν ζήσει οι πολίτες δεκαετίες τώρα. Να σημειώσουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκαν διαδοχικά, κατά τη διάρκεια της διερευνητικής εντολής, με τη ΔΗΜΑΡ, τους Οικολόγους Πράσινους, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την Κοινωνική Συμφωνία, το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Δημοκρατία και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Η ηγεσία του ΚΚΕ, μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας, αρνήθηκε κατηγορηματικά να συναντηθεί με την αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από διήμερη διερεύνηση, που έληξε με την κοινή σύσκεψη της κοινοβουλευτικής ομάδας και της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε την εντολή στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθώς δεν έγινε στη φάση αυτή δυνατή η συγκρότηση κυβέρνησης της αριστεράς.

Σε ανοδική πορεία

Σε μετεκλογική δημοσκόπηση της εταιρείας Marc ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει στο 27,7% και ακολουθεί η Νέα Δημοκρατία με 20,3%. Τρίτο κόμμα παραμένει το ΠΑΣΟΚ, αλλά με μειωμένα ποσοστά (12,6%). Στην τέταρτη θέση βρίσκονται οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π. Καμένου με 10,2%, ενώ το ΚΚΕ βλέπει τα ποσοστά του να μειώνονται και να φτάνει στο 7%. Μειωμένα είναι τα ποσοστά και των υπολοίπων κομμάτων. Η Χ.Α. Βρίσκεται στο 5,7%, η ΔΗΜΑΡ στο 4,9% και οι Οικολόγοι Πράσινοι στο 1,5%.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, αν και ικανοποιημένοι από τις νέες δημοσκοπήσεις, αποφεύγουν να τις σχολιάσουν. Τα στελέχη του κρατούν χαμηλούς τόνους και τουλάχιστον σε αυτή τη φάση φαίνεται να εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στις τρέχουσες εξελίξεις και όχι στις ενδεχόμενες νέες εκλογές. Ωστόσο, όλος ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε ετοιμότητα, ενώ το τριήμερο Παρασκευή, Σάββατο και σήμερα Κυριακή πραγματοποιούνται δεκάδες ανοιχτές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα, ώστε η συζήτηση για το κυβερνητικό ζήτημα και τη στάση του “χώρου” να μην αφορά αποκλειστικά μια ομάδα “κεντρικών στελεχών”, αλλά το σύνολο των δυνάμεων που τον συγκροτούν.

Οι ανοιχτές συνελεύσεις

Οι συνελεύσεις είναι ιδιαίτερα μαζικές με συμμετοχή ανθρώπων που έρχονται σε επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά. Η συζήτηση είναι ζωηρή, κατατίθενται προτάσεις, εντούτοις, υπάρχει ευρεία αποδοχή των κινήσεων που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, κυρίως της σταθερής θέσης ότι δεν υπάρχει περιθώριο οποιασδήποτε συνεργασίας και συγκρότηση κυβέρνησης με τη συμμετοχή ή την “ανοχή” των κομμάτων του μνημονίου. “Οι πολίτες έδειξαν την πόρτα εξόδου στα κόμματα του μνημονίου. Δεν πρόκειται εμείς να τους διευκολύνουμε να μπουν από το παράθυρο...” λένε μονότονα από τον ΣΥΡΙΖΑ, που δείχνουν να μην ανησυχούν από την ολομέτωπη επικοινωνιακή επίθεση τόσο της Νέας Δημοκρατίας, όσο και των άλλων κομμάτων, που αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν τον υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό.
Αρκετά είναι τα ερωτήματα για τη στάση των άλλων κομμάτων της αριστεράς, για τους κινδύνους εξόδου της χώρας από το ευρώ, για την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει με κάποιο τρόπο σε μεταβατική κυβέρνηση συνεργασίας. Οι εισηγητές, βουλευτές ή μέλη οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνουν με έμφαση ότι δεν υπάρχουν περιθώρια εξορθολογισμού του παραλογισμού. “Οι πολίτες”, σημειώνουν, “έχουν υποστεί συντριπτικά χτυπήματα, η οικονομία έχει υποστεί μια πολεμικού χαρακτήρα καταστροφή. Η απαγκίστρωση δεν σημαίνει αναχαίτιση της πορείας, αλλά συνέχειά της. Η απαγκίστρωση μιλάει για σταδιακή απαλλαγή από τα μνημόνια το 2014, η οποία, όμως, είναι και η επίσημη ημερομηνία λήξης της μνημονιακής πολιτικής, την οποία την εμφανίζουν ξαφνικά ως κάποια παραχώρηση, στην προσπάθειά τους να εκθέσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον εμφανίσουν ακραίο και αδιάλλακτο”.
Ήδη, στο πλαίσιο του “συμβουλίου των αρχηγών” υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, που θα πραγματοποιηθεί τελικά σήμερα στις 12 το μεσημέρι, ασκούνται αφόρητες πιέσεις από διάφορους κύκλους ώστε να συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση συνεργασίας. Μάλιστα ο Ευάγγελος Βενιζέλος ζήτησε από τον Κ. Παπούλια να συνδράμει ώστε να γίνει αυτό δυνατό. Βέβαια, πίσω από τις λέξεις κρύβεται ένα επικοινωνιακό παιχνίδι, που έχει ως στόχο να εμφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ αδιάφορο για τη χώρα. Τόσο ο Ε. Βενιζέλος όσο και ο Φ. Κουβέλης γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε κυβέρνηση που θα ακολουθήσει την ίδια μνημονιακή πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε μπορεί ούτε θέλει να πάρει μέρος. “Δεν είμαστε μέρος ενός πολιτικού συστήματος που άλλα λέει τη μία ημέρα και άλλα την άλλη”, τονίζουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνοντας ότι “εμείς δεν θέλουμε να σώσουμε το μνημόνιο, αλλά τους εργαζόμενους και τους άνεργους από αυτό”.

Ο κόσμος δεν «τσιμπάει»

Αρκετά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που παίρνουν μέρος στις ανοιχτές συνελεύσεις μεταφέρουν κλίμα από τις γειτονιές, σημειώνοντας ότι ο κόσμος δεν “τσιμπάει” στους εκβιασμούς και δεν τρομοκρατείται. Υπήρξαν μάλιστα αρκετοί που δήλωσαν ανοιχτά ότι δεν ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εκτίμησαν τη στάση του σε αντίθεση με την αδικαιολόγητη στάση τόσο του ΚΚΕ όσο και της ΔΗΜΑΡ, που φλέρταρε τις προηγούμενες ημέρες με την ιδέα συγκυβέρνησης με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με στόχο να σωθεί η χώρα! Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ σημείωναν ότι “αν από τις 20 Απριλίου που είχαμε μνημονιακή κυβέρνηση, καταλήξουμε στις 20 Μαΐου με μια νέα μνημονιακή κυβέρνηση, τότε θα έχουμε μια εξέλιξη που παραβιάζει τη βούληση των πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε τόσο στους αγώνες όσο και στην κάλπη”. “Σε μια τέτοια εξέλιξη”, λένε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, “όχι μόνο δεν πρόκειται να συμβάλουμε, αλλά θα είμαστε δυναμικά απέναντι”.­