«Έχει εξαντληθεί κάθε όριο αντοχής»
ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Τη συνέντευξη πήρε
η Ιωάννα Δρόσου
Τα υπουργεία βρίσκονται για 4η μέρα υπό κατάληψη. Ποιος είναι ο στόχος των καταλήψεων;
Ενόψει της απεργίας της 5ης Οκτώβρη και της γενικής απεργίας της 19ης αναπτύσσεται μια διαφορετική δυναμική από την ίδια την ένταση των προβλημάτων (ανεργία, ενιαίο μισθολόγιο και περικοπές) και έτσι οδηγούμαστε σε μια κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Η ΑΔΕΔΥ στηρίζει τη συνέχιση των κινητοποιήσεων και στο πλαίσιο αυτό οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι επιλέγουν και άλλες μορφές πάλης, τις οποίες μπορούν οργανωμένα να εφαρμόσουν.
Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να στοχοποιήσει τους δημοσίους υπαλλήλους στην προσπάθειά της να απονομιμοποιήσει τις κινητοποιήσεις τους.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, ήδη πριν την υπογραφή του μνημονίου, είχαν αρχίσει να τρώνε ξύλο. Έχουν ενοχοποιηθεί δια πάσα νόσον αυτής της χώρας, όταν οι ίδιες οι μελέτες της κυβέρνησης, με τελευταία αυτή που αφορά το ενιαίο μισθολόγιο, λένε ότι στον όγκο απασχόλησης και στο μέσο όρο αμοιβών είμαστε κάτω από το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Η κυβέρνηση εξαντλείται σε οριζόντιες πολιτικές, χωρίς να θίγει τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων στη λειτουργία του πολίτη. Είναι ένα ζήτημα που δεν οφείλεται στο συνδικαλιστικό κίνημα, που διαχρονικά κάνει απόπειρες να κινηθούν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά στην έλλειψη πολιτικής βούλησης να αντιμετωπιστούν με ορθό τρόπο τα προβλήματα στη δημόσια διοίκηση. Αν τώρα οι κινητοποιήσεις ενοχλούν, δεν είναι κάτι καινούριο. Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην ενοχλείται ή να μην παρουσιάζει την πολιτική της ως μονόδρομο. Αλλά από αυτούς τους μονόδρομους οδηγηθήκαμε στα σημερινά προβλήματα. Η μετατόπιση, λοιπόν, ευθυνών είναι κάτι που πρέπει να τελειώσει, γιατί αυτή τη στιγμή ανατρέπεται το όποιο κοινωνικό κράτος, υποβαθμίζεται το βιοτικό επίπεδο από τις φορολογικές πολιτικές και τις περικοπές στα εισοδήματα.
Η κυβέρνηση διαμηνύει ότι τα μέτρα που παίρνει είναι ο μοναδικός τρόπος εξόδου από την κρίση. Ποια η γνώμη σας;
Έξοδος από την κρίση χωρίς ανάκαμψη της απασχόλησης και της αγοραστικής δύναμης δεν αποτυπώνεται σε πρακτικό και πραγματικό επίπεδο ως επιτυχής πολιτική. Είναι υποχρέωση των συνδικάτων να συνεχίσουν να προστατεύουν τις θέσεις απασχόλησης. Είναι αδιανόητο η κυβέρνηση να λέει ότι προσπαθεί να βρει διέξοδο από την κρίση και οι προτάσεις της να είναι καταστροφή θέσεων εργασίας είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Δεν νοείται πολιτική χωρίς προστασία των μισθών, των συντάξεων, της αγοραστικής δύναμης και του εισοδήματος. Προφανώς, εδώ είναι ριζικά διαφορετική η προσέγγιση και η κατεύθυνση που υπάρχει μεταξύ συνδικάτων και κυβέρνησης.
Ο κόσμος αντέχει άλλα μέτρα;
Έχει εξαντληθεί προ πολλού. Είναι εκτός ορίων κάθε έννοιας αντοχής οποιοδήποτε νέο μέτρο, μη εξαιρουμένων και της τελευταίας χρονιάς. Ήδη η ανατροπή του σχεδίου επιβίωσης κάθε οικογένειας έχει συντελεστεί. Ειδικά οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπερχρεωμένοι στις τράπεζες για δάνεια που έγινα με βάση τη λογική ότι υπάρχει ένα σταθερό εισόδημα και θα μπορέσει να καλύψει τις δόσεις.
Η κυβέρνηση έχει τη νομιμοποίηση να συνεχίσει την πολιτική της;
Η απονομιμοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής είναι δεδομένη. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς στη χώρα που να θεωρεί ότι υπάρχει από την κοινωνία νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών και των μέτρων. Την πολιτική λύση, ωστόσο, δεν μπορούν να την δώσουν τα συνδικάτα, αλλά πρέπει να δοθεί από όλο τον κόσμο.
Ένας από τους κεντρικούς πυρήνες της συνδικαλιστικής δράσης του ΠΑΣΟΚ ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Θεωρείτε ότι έχει χάσει την επιρροή του;
Η ΠΑΣΚ δημοσίων υπαλλήλων συμμετέχει στις κινητοποιήσεις με την ίδια δυναμική. Το γεγονός ότι στάθηκε με αυτοτέλεια και αυτονομία απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, είναι ένα στοιχείο που τη διατηρεί ακόμα. Νομίζω ότι, πέρα από τις εξελίξεις που θα υπάρξουν στο ΠΑΣΟΚ ως κόμμα, η ΠΑΣΚ θα συνεχίσει τη δράση της. Έχει σημασία να πολιτεύεται κανείς με βάση τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων στα συνδικάτα και όχι με βάση προτιμήσεις ή σκοπιμότητες που αφορούν το κεντρικό πολιτικό και κομματικό σκηνικό.
Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων έχουν πάρει την κατηφόρα και παράλληλα εξαγγέλλονται απεργίες. Η ΑΔΕΔΥ πώς θα στηρίξει τους δημόσιους υπαλλήλους να συνεχίσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Υπάρχει πρόβλεψη, για παράδειγμα, ενός απεργιακού ταμείου;
Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να οργανωθεί σε επίπεδο πρωτοβάθμιων σωματείων. Δεν μπορεί να οργανωθεί στο επίπεδο της ΑΔΕΔΥ. Τέτοια ζητήματα ήδη συζητιούνται. Πιθανόν το επόμενο χρονικό διάστημα να έχουμε μια διαφορετική συνειδητοποίηση της κατάστασης και αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων. Προς αυτή την κατεύθυνση η ΑΔΕΔΥ ενισχύει τον προβληματισμό και τη δουλειά που πρέπει να γίνει στις ομοσπονδίες και τα πρωτοβάθμια σωματεία.
Τι απαντάτε στην κριτική που ασκείται στην καθυστέρηση αντίδρασης της ΑΔΕΔΥ ενάντια στην κυβερνητική πολιτική;
Δεν νομίζω ότι αυτό έχει αντικειμενική υπόσταση. Η ΑΔΕΔΥ από τον Δεκέμβρη του 2009 ξεκίνησε τις κινητοποιήσεις της. Ταυτόχρονα με τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις ακολούθησε και νομικούς δρόμους –προσφυγή για την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου και προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Από την αρχή επισημάναμε την ανάγκη ενός ευρύτερου κοινωνικού κινήματος και παλέψαμε προς αυτή την κατεύθυνση προκειμένου να φύγουμε από το μνημόνιο και την πολιτική λιτότητας. Μπορεί να έχει κάποια βάση η κριτική, γιατί πέρα από τις απεργιακές κινητοποιήσεις δεν εμπλουτίστηκε η δράση μας και με άλλες παρεμβάσεις, αλλά οι αγώνες δεν αποφασίζονται και δεν διατάσσονται.
Γιατί αποχωρήσατε από την προεδρία της ΑΔΕΔΥ;
Ήταν μια προσωπική μου επιθυμία από το 2009. Ωστόσο, τότε εκτιμήθηκε ότι δεν πρέπει να αποσταθεροποιηθεί με κανέναν τρόπο η ΑΔΕΔΥ. Ύστερα στο τελευταίο συνέδριο θεωρήθηκε ότι εφόσον παίρνονται νέα μέτρα δεν πρέπει να υπάρξει αντικατάσταση. Θεωρώ ότι ήταν ώριμες οι συνθήκες να υπάρξει ανανέωση στην ΑΔΕΔΥ. Πέρα από τις προσωπικές αρχές για το πόσο χρόνο εκτιμά κανείς ότι μπορεί να παραμείνει σε έναν τέτοιο ρόλο, και νομίζω ότι είχα υπερβεί τα όρια, θεώρησα ότι μια τέτοια αλλαγή δίνει τη δυνατότητα να ξαναδεί μια συλλογικότητα τα πράγματα πιο σφαιρικά. Αυτή τη στιγμή, όμως, προέχει ο αγώνας των συνδικάτων και αυτόν έχω υποχρέωση να στηρίξω.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
