Την Τετάρτη, το κέντρο της Αθήνας είχε παραλύσει και όλοι οι δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Ήταν σίγουρα η πιο ογκώδης διαδήλωση των τελευταίων ετών με μαζική συμμετοχή απ’ όλα τα εργατικά συνδικάτα, συνταξιούχους, άνεργους, φοιτητές, μαθητές και κάθε κοινωνική-επαγγελματική ομάδα. Ειρωνικά χαμόγελα προκάλεσαν οι επίσημες εκτιμήσεις της ΕΛ.ΑΣ που ήθελε τους διαδηλωτές να φτάνουν μόλις τους 70.000, την ίδια στιγμή που η ΓΣΕΕ κάνει λόγο για 500.000. Η Βουλή βρισκόταν από νωρίς σε αστυνομικό κλοιό με τριπλές ζώνες. Παρά την καταστολή που επιχειρήθηκε από πλευράς αστυνομίας, σε πολλές περιπτώσεις ήταν εμφανής η διάθεση των διαδηλωτών να μην εγκαταλείψουν την πλατεία. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και τάξης, πολλοί εκ των οποίων κατέβαιναν για πρώτη φορά σε συγκέντρωση, δήλωναν αποφασισμένοι να παραμείνουν μέχρι τέλους. Φώναξαν συνθήματα και διατράνωσαν την αντίθεση τους ενάντια στο πολυνομοσχέδιο και τη συνολική κυβερνητική πολιτική.
•
Από νωρίς το πρωινό της Τετάρτης οι σχηματισμοί της ΠΟΕ-ΟΤΑ εκτείνονταν κατά μήκος της Πανεπιστημίου και έκαναν ηχηρή την παρουσία τους με τύμπανα και συνθήματα, όπως «Κάτω τα χέρια απ’ τους ΟΤΑ, μόνοι σας τα φάγατε λαμόγια τα λεφτά» ή «Μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί». Γύρω στη μία το μεσημέρι διασταυρώθηκαν με την παράλληλη πορεία των οδηγών και ιδιοκτητών ταξί στο ύψος της οδού Αμερικής. Στο ίδιο σημείο όπου βρίσκονταν μέχρι και τον τερματισμό της συγκέντρωσης, μικροεπεισόδια σημειώθηκαν μεταξύ διαδηλωτών-εργαζομένων της ΠΟΕ-ΟΤΑ και των γνωστών αγνώστων με τα μαύρα. Πολύ σύντομα και παρά την έντονη αποδοκιμασία των συγκεντρωμένων που τους απομάκρυνε για λίγη ώρα, έκαναν ξανά την εμφάνιση τους βάζοντας φωτιά σε κάδο στο ύψος της Βουκουρεστίου. Ακολούθησαν τα ΜΑΤ και η ρίψη χημικών. Το μπλοκ της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν από εκείνα που ξεχώρισαν και επευφημήθηκαν. Γιατί παρ’ όλη την κατάσταση που επικρατεί με τους τόνους σκουπιδιών στην Αθήνα, οι πολίτες καταλαβαίνουν τις οικογένειες των εργαζομένων που έχουν βγει στους δρόμους και η αγανάκτηση δίνει τη θέση της στην αλληλεγγύη.
Δάσκαλοι καθηγητές στους δρόμους
Αισθητή έκανε την παρουσία της και η εκπαιδευτική κοινότητα. Τα μπλοκ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ ήταν ιδιαίτερα μαζικά και δυναμικά. Χαρακτηριστικό ήταν ότι συμμετείχαν και μαθητές μαζί με τους καθηγητές τους. Τα συνθήματα που επικρατούσαν ήταν «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τέλειωσε το ‘73» και «Οργή λαού, εξέγερση παντού, να διώξουμε κυβέρνηση, Ε.Ε και ΔΝΤ». Τα εκπαιδευτικά μπλοκ σταμάτησαν στην συμβολή των οδών Πατησίων και Χαλκοκονδύλη καθώς εκείνη την ώρα ανέβαιναν τα μπλοκ των οδηγών ταξί τα οποία ήταν πολυπληθέστατα. Το μέγεθος των μπλοκ των καθηγητών και των δάσκαλων ήταν τόσο μεγάλο, που αναγκάστηκε να χωριστεί στα δύο στην αρχή της Πατησίων και να κατευθυνθεί προς Σύνταγμα, από Σταδίου το ένα και Πανεπιστημίου το άλλο. Το παρών έδωσαν και οι φοιτητές με αρκετά μεγάλο μπλοκ, το όποιο πορεύθηκε λίγο πιο μπροστά από τους καθηγητές.
Επίθεση στο μπλοκ των αδιόριστων
Στη μεγαλειώδη πορεία της Τετάρτης το μπλόκ των αδιόριστων εκπαιδευτικών που βρισκόταν στην συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Πατησίων δέχτηκε επίθεση. Λόγω του όγκου της απεργιακής πορείας, κάποια μπλοκ επέλεξαν να πάνε από την οδό Πανεπιστημίου για να φτάσουν στο Σύνταγμα. Εκεί βρισκόταν και το μπλοκ των αδιόριστων εκπαιδευτικών. Ξαφνικά, μια ομάδα περίπου 100 ατόμων που εμφανίστηκε από την οδό Πατησίων χωρίς πανό ή οργανωμένο μπλόκ, άρχισε να περνάει μέσα από τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, με αποτέλεσμα να διαλυθεί το μπλόκ τους. Τότε αποφασίσθηκε να γίνουν αλυσίδες από τους εκπαιδευτικούς για να περιφρουρηθεί το μπλόκ τους και να μην διαλυθούν. Ξεκίνησαν αψιμαχίες με τους «εισβολείς» και μετά από λίγο οι άγνωστοι κουκουλοφόροι έβγαλαν κοντάρια και σιδηρολοστούς με αποτέλεσμα τουλάχιστον τρεις εκπαιδευτικοί να τραυματιστούν στο κεφάλι και να μεταφερθούν στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα.
Ρεπορτάζ: Βερονίκη Ζέρβα,
Κώστας Νικολός, Στράτος Νούρος
Τι έγινε στο Σύνταγμα;
Να το πούμε εξαρχής: οποιαδήποτε προσπάθεια να εξισωθεί το ΠΑΜΕ, δηλαδή το ΚΚΕ, με τις ομάδες που επιτέθηκαν την περασμένη Πέμπτη στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα είναι λάθος και είναι άδικη. Οι ομάδες αυτές διεκδίκησαν την Πέμπτη και πάλι το δικαίωμα να χρησιμοποιούν λαϊκά συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, για να ασκούνται σε συγκρούσεις με την Αστυνομία. Απαίτησαν δηλαδή και πάλι, με ανέντιμο και ανήθικο τρόπο, όπως σε πολλές προηγούμενες περιπτώσεις, να χρησιμοποιούν τον κόσμο, τη σωματική παρουσία χιλιάδων ανθρώπων, για ασπίδα απέναντι στον αποκλειστικά δικό τους αντίπαλο. Γιατί, βέβαια, κανένα συλλαλητήριο δεν στρέφεται εναντίον της Αστυνομίας: αντίπαλος, συνομιλητής είναι πάντα, στα πολιτικά συλλαλητήρια, η κυβέρνηση.
Αν τις προηγούμενες φορές, όπως λ.χ. την Τετάρτη, στόχος των ανθρώπων αυτών ήταν η Αστυνομία, ετούτη τη φορά επιτέθηκαν για να ξεκαθαρίσουν το πεδίο ανάμεσα στους ίδιους και την Αστυνομία, να διώξουν δηλαδή τον κόσμο, ώστε να μπορέσουν μετά, ανενόχλητοι, να ασχοληθούν με το παιχνίδι τους. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο εξοπλισμός τους ήταν για επίθεση και σύγκρουση εκ του συστάδην.
Χωρίς μετωπικές συγκρούσεις
Αυτός δεν είναι ο τρόπος του ΚΚΕ. Τουλάχιστον δεν είναι πια. Τελευταία φορά που επιχείρησε να συγκρουστεί μετωπικά με την Αστυνομία ήταν το 1999 στη διάρκεια της επίσκεψης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον. Τότε η Αλέκα Παπαρήγα είχε διατυπώσει τη θεωρία της εκπαίδευσης του λαού για την περίπτωση που κατέβουν στους δρόμους τα τανκς και ο Σπύρος Χαλβατζής τη θεωρία του ανταρτοπόλεμου: υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πάμε στο (αποκλεισμένο από την Αστυνομία) προεδρικό μέγαρο, είχε πει. Ομάδες μελών του ΚΚΕ είχαν κινηθεί με στρατιωτικούς σχηματισμούς, χρησιμοποιώντας για κάλυψη συνταξιούχους, και είχαν επιχειρήσει να διασπάσουν την παράταξη της Αστυνομίας στο Σύνταγμα με καταστροφικά αποτελέσματα. Η ίδια η Αλέκα Παπαρήγα φυγαδεύτηκε άρον άρον, και διαμαρτυρήθηκε, γιατί, λέει, δεν μας άφησαν να προχωρήσουμε ούτε δύο μέτρα, και αστυνομικές μονάδες επιδόθηκαν σε κυνήγι διαδηλωτών και άλλων στα στενά του κέντρου της Αθήνας. Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ είχε ασκήσει δριμύτατη κριτική σε αυτή την όντως τυχοδιωκτική πρακτική και έκτοτε το ΚΚΕ και οι «μετωπικές» του οργανώσεις φροντίζουν να αποφεύγουν τη σύγκρουση με την Αστυνομία.
Τα όρια της περιφρούρησης
Την περασμένη Πέμπτη κατέρρευσε πια κάθε θεωρία για τη χρησιμότητα, και την ανάγκη μάλιστα, να υπάρχουν στρατιωτικού τύπου οργανωμένες δυνάμεις περιφρούρησης, που δεν συγκρούονται βέβαια πια με την Αστυνομία, αλλά με τις ομάδες που η πρακτική τους περιγράφεται πιο πάνω. Φάνηκε, δηλαδή, ότι η απόλυτη περιφρούρηση είναι μύθος και εκφυλίζεται σε αιματηρή σύγκρουση και σε κυνήγι στα σοκάκια. Όπως κι άλλες φορές στο παρελθόν, το ΚΚΕ επιχείρησε να υποκαταστήσει την Αστυνομία σαν δύναμη επιβολής της τάξης και, φυσικά, απέτυχε. Το αίσθημα της ασφάλειας που δημιουργούν αρχικά οι αλυσίδες των ειδικών μονάδων του ΚΚΕ μετατρέπεται σε πανικό, όταν αυτές οι μονάδες αναλαμβάνουν δράση.
Από την άλλη, η Αστυνομία δεν έχει τη διάθεση να εκπληρώσει αυτό που διακηρύσσει ως μέλημά της, να προστατεύσει δηλαδή το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν. Οι αστυνομικές δυνάμεις είναι οργανωμένες και εκπαιδευμένες για να περιορίζουν το δικαίωμα της διαδήλωσης και για να διαλύουν μαζικές συγκεντρώσεις. Οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις έχουν οργανωθεί και εκπαιδεύονται με ένα σχέδιο που σε αδρές γραμμές είχε εκπονηθεί, αλλά δεν πρόλαβε να εκτελεστεί, τον καιρό της Χούντας, επί πρωθυπουργίας Μαρκεζίνη, από φόβο για λαϊκές εκδηλώσεις.
Στρατιωτική πειθαρχία και λαϊκό κίνημα
Δεν ξέρουμε αν τα γεγονότα αυτά θα έχουν συνέχεια, αν δηλαδή πάλι το ΚΚΕ θα αναθεωρήσει τη στάση του, όπως πριν από 11 χρόνια. Το πρόβλημα, βλέπεις, είναι μια βαθιά ιδεολογική αντίφαση: από τη μια η ανάγκη για μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις και από την άλλη η πεποίθηση ότι το λαϊκό κίνημα χρειάζεται στρατιωτικού τύπου οργάνωση και πειθαρχία και ότι, ως εκ τούτου, ό,τι παρεκκλίνει είναι του εχθρού. Αυτό εξηγεί γιατί το ΚΚΕ διακήρυττε όλη την εβδομάδα ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να μπει στο Σύνταγμα και απέκλειε μέχρι τέλους κάθε συνεννόηση, κυρίως με τον ΣΥΡΙΖΑ, για τη διοργάνωση του συλλαλητηρίου, επέμενε δηλαδή στο διχασμό. Η αντίφαση αυτή φαίνεται και από το γεγονός ότι, αφενός, το ΚΚΕ συμμετείχε στην παλλαϊκή εκδήλωση διαμαρτυρίας ως μέρος της, κρατώντας, αφετέρου, την πισινή της δικής του περιφρούρησης.
Και δεν αρκεί που η Αλέκα Παπαρήγα, εμμέσως απευθυνόμενη σε «δικούς της» κουφιοκεφαλάκηδες, ξεκαθάρισε ότι δεν συνδέει τον ΣΥΡΙΖΑ με τις ομάδες βίας. Ο διχασμός στο κίνημα αντίστασης με τα επακόλουθά του, δηλαδή την αποδυνάμωση, έχει επέλθει με ευθύνη του ΚΚΕ, και θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να υπάρχει ανάταξη.
Θόδωρος Παρασκευόπουλος
ΣΥΡΙΖΑ: Κοινός αγώνας, όχι τεχνητή αντιπαλότητα
Για δεύτερη συνεχή ημέρα το λαϊκό κίνημα, οι εργαζόμενοι, η νεολαία πλημμύρισαν το Σύνταγμα και με ειρηνικό, ενωτικό, μαζικό τρόπο έδωσαν απάντηση στην ανάλγητη και κοινωνικά καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης.
Για μια ακόμη φορά συγκεκριμένες ομάδες κουκουλοφόρων επιχείρησαν να στραφούν εναντίον δυνάμεων του κινήματος. Την αντικειμενικά προβοκατόρικη δράση τους την γνωρίζουμε και την έχουμε καταδικάσει. Σε σχέση με τις σημερινές δηλώσεις της κας Παπαρήγα, το μόνο σχόλιό μας είναι πως σήμερα οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι ανάμεσα στις δυνάμεις του λαϊκού κινήματος. Τούτη την ώρα αυτό που χρειάζεται ο λαός και ο τόπος είναι ενότητα και κοινός αγώνας απέναντι στον κοινό εχθρό και όχι τεχνητή αντιπαλότητα. Ο λαός μας, οι εργαζόμενοι, η νεολαία με τον ενωτικό τους αγώνα μπορούν να πετύχουν μια ιστορική νίκη ανατροπής της εφαρμοζόμενης πολιτικής.
Ας δώσουμε όλοι και όλες τις δυνάμεις μας σ΄ αυτό το στόχο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει τη θλίψη και την οργή του για το θάνατο του 53χρονου διαδηλωτή και εκφράζει τα θερμότερα συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους φίλους και τους συναγωνιστές του.
Υπογραμμίζει για άλλη μια φορά τις βαριές ευθύνες της κυβέρνησης που, επιχειρώντας να στηρίξει μια άγρια αντεργατική και αντικοινωνική πολιτική, δημιούργησε τις συνθήκες που οδήγησαν στο τραγικό συμβάν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τον κόσμο που χθες και σήμερα έστειλε βροντερό μήνυμα να συνεχίσουμε ενωμένοι τον αγώνα.
ΚΟΕ: Δεν θα πέσουν μόνοι τους
Η γενική απεργία ήταν μια βροντερή πολιτική παλλαϊκή δήλωση: «Να φύγουν εδώ και τώρα η κυβέρνηση και η τρόικα». Τίποτα λιγότερο. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα κλιμακωθεί.
Είναι προφανές ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα πέσει από μόνη της. Δεν θα τη ρίξουν οι «για τελευταία φορά» διαρκώς συναινούντες βουλευτές της. Δεν αρκούν οι εσωτερικές αντιθέσεις και έριδες. Αυτή η λαομίσητη κυβέρνηση θα πέσει κάτω από το βάρος του παλλαϊκού ξεσηκωμού. Είναι χρέος κάθε αντιστεκόμενης δύναμης να συμβάλλει στον ξεσηκωμό, στην κλιμάκωση του αγώνα, σε ένα λαϊκό μέτωπο, κοινωνικό και πολιτικό, που θα ανοίξει το δρόμο για τη διέξοδο της χώρας και την επιβίωση του λαού. (...)
Το μαζικό λαϊκό κίνημα σε μεγάλο βαθμό αυτές τις μέρες βρέθηκε στους ίδιους δρόμους. Με διαφορετικές σημαίες, διαφορετικά σχέδια, διαφορετικούς ίσως στόχους. Είναι αναγκαία η μεγαλύτερη δυνατή ενότητα όλων όσων θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στην κυβέρνηση και την τρόικα. (...)
Το ΠΑΜΕ δέχτηκε μια δολοφονική επίθεση από ομάδες που καμιά σχέση δεν έχουν με οποιαδήποτε αγωνιστική ιδεολογία και αντίληψη. Αυτές οι πρακτικές θυμίζουν μόνο παρακρατικούς μηχανισμούς. Η πολιτικά απαράδεκτη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ να περιφρουρηθεί η Βουλή, κρατώντας μακριά διαδηλωτές άλλων σωματείων και πολιτικών χώρων και τεράστια τμήματα εργαζομένων και αγωνιζόμενου λαού, δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση την φασιστικής έμπνευσης δολοφονική επίθεση (...) Αυτές οι ομάδες εξ αντικειμένου λειτουργούν συμπληρωματικά και υποβοηθητικά στους αστικούς και κρατικούς σχεδιασμούς.
ΔΙΚΤΥΟ: Να τελειώνουμε με κυβέρνηση και μνημόνιο
Η μεγαλειώδης συμμετοχή των εργαζόμενων και της νεολαίας στην απεργία και τα απεργιακά συλλαλητήρια της 19ης και 20ης Οκτώβρη απέδειξε ότι η κυβέρνηση έχει κλείσει τον πολιτικό κύκλο της. Στο βαθμό που η λαϊκή αντίσταση και η γενικευμένη ανυπακοή συνεχιστούν, το οριστικό τέλος της είναι θέμα χρόνου. Οφείλουμε όμως να υπογραμμίσουμε ότι η τελική πτώση της καταρρέουσας κυβέρνησης δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκη με την αναίρεση της κοινωνικής λεηλασίας που έχει επιφέρει το Μνημόνιο. Για να πάρουμε πίσω όσα μας έχουν αρπάξει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, θα χρειαστούμε μια συνεκτική στρατηγική λαϊκής κοινωνικής αντιπολίτευσης, καθώς και τακτικές δρόμου που θα συνδυάζουν τη μαζικότητα με τη μαχητικότητα.
Ειδικά για τα γεγονότα της 20ης Οκτώβρη έχουμε να παρατηρήσουμε ότι το ΚΚΕ επέδειξε για μια ακόμα φορά λογικές καθεστωτισμού και «ιδιοκτησίας» του κινήματος. Ωστόσο, η στάση του ΚΚΕ επ’ ουδενί δικαιολογεί τις βάρβαρες επιθέσεις διαδηλωτών του αναρχικού μπλοκ με μολότοφ και πέτρες. Πέρα από την αυτονόητη ηθική απαξία τους, τέτοιες ενέργειες λειτουργούν διαλυτικά για το κίνημα, ενισχύουν το συντηρητισμό και υποδαυλίζουν την αναρχοφοβική προβοκατορολογία. Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι ο αναρχικός χώρος πολύ συχνά επιδεικνύει τις ίδιες ακριβώς «ιδιοκτησιακές» λογικές για τις οποίες εγκαλεί τώρα το ΚΚΕ.
ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Η κυβέρνηση του κοινωνικού πολέμου
Ο αγώνας για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της εξαθλίωσης, του ΕΕ, του ΔΝΤ και της σύγχρονης δικτατορίας των αγορών και του κεφαλαίου, θα συνεχισθεί και θα κλιμακωθεί.
Δεν μπορούν να την ανακόψουν ούτε οι εκβιασμοί της άθλιας κυβέρνησης Παπανδρέου, ούτε η κυβερνητική – κρατική – αστυνομική – παρακρατική βία και τρομοκρατία, η οποία σήμερα προκάλεσε και νεκρό διαδηλωτή – στέλεχος του ΠΑΜΕ.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου, κυβέρνηση του άγριου κοινωνικού πολέμου, των ΜΑΤ και των χημικών, έβαψε σήμερα τα χέρια της με αίμα. Πρέπει να ανατραπεί άμεσα!
Η επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων κατά της διαδήλωσης στο Σύνταγμα ξεδιπλώθηκε με τη χρησιμοποίηση της δολοφονικής επίθεσης τυχοδιωκτικών ομάδων, που βρίσκονταν για άλλη μια φορά σε διατεταγμένη υπηρεσία (...)
Το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να δώσει μαχητική και ενωτική απάντηση στην κυβερνητική επίθεση, σε κάθε κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό βίας κατά του κινήματος, συνεχίζοντας ενωτικά μέσα από την κλιμάκωση με απεργιακό αγώνα διάρκειας και παλλαϊκό ξεσηκωμό, για να ανατραπεί το κοινωνικό σφαγείο κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ.
ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Αντί για μέρα νίκης, νύχτα πένθους
Η κυβέρνηση φέρει εγκληματικές ευθύνες γιατί με την πολιτική της οδηγεί την κοινωνία στη διάλυση, φέρνει στην επιφάνεια τις πιο άγριες δυνάμεις της κοινωνίας, καλλιεργεί τον φθόνο, οδηγεί σε γενίκευση και κλιμάκωση της βίας (...)
Η σημερινή μέρα, όπως και η χθεσινή, θα μπορούσε να ήταν μια μέρα πανηγυριού. Υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις: λαοθάλασσα, εξεγερσιακή διάθεση, πάθος στόχος. Αντί για αυτό ζούμε μια νύχτα πένθους με νεκρό στις διαδηλώσεις ενάντια στην κατοχή της Ελλάδας από την τρόικα και ενάντια στην κυβέρνηση της προδοσίας. Η πλατεία Συντάγματος, αντί να γίνει πεδίο έκφρασης της κυριαρχίας του λαού, έγινε στίβος πολλαπλών συγκρούσεων ανάμεσα στις πιο διαφορετικές δυνάμεις που επιδίωκαν και ουσιαστικά και συμβολικά να αποδείξουν τη δική τους κυριαρχία σε μια πλατεία που πριν λίγους μήνες αθώα και με ανοικτή καρδιά την πλημμύριζε ο λαός.
Το επαγγελματικό, μεταμοντέρνο και τηλεοπτικό τάγμα της βίας δεν έχει καμία σχέση με την αντιεξουσιαστική ή αναρχική κοσμοαντίληψη, που εμπνέει ειλικρινά άλλες κινήσεις.
Απευθυνόμαστε συντροφικά προς το ΚΚΕ. Αποδείχθηκε σήμερα πως ούτε η «απαγόρευση της κυκλοφορίας» σε εργαζόμενους που θα έπρεπε να θεωρούν συντρόφους τους ούτε η αντίληψη επιβολής και προσβολής σε μέλη άλλων οργανώσεων ούτε «οι συνοριακές γραμμές» ανάμεσα στους αριστερούς και γενικότερα τον κόσμο του κινήματος ούτε το ιδεολόγημα «εμείς ελέγχουμε τα πάντα» μπορούν να οδηγήσουν στην αντιμετώπιση του κοινωνικού φαινομένου της βίας ή του πολιτικού φαινομένου της διασύνδεσης κράτους και παρακράτους. Αντίθετα, όπως έδειξαν τα σημερινά γεγονότα οδηγούν στην κλιμάκωσή τους, στα άκρα (...)
Πλήθος κόσμου στην κηδεία του Δ. Κοτζαρίδη
Πλήθος κόσμου συνόδευσε χθες στο νεκροταφείο του Βύρωνα, τον 53χρονο οικοδόμο Δ. Κοτζαρίδη, που έχασε τη ζωή του στην ογκώδη διαδήλωση, που έγινε την Πέμπτη, κατά της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου. Τον αποχαιρέτησαν χιλιάδες φίλοι, συγγενείς, σύντροφοί του. Παρόντες στην κηδεία του, που πραγματοποιήθηκε μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες, μετά από επιθυμία της οικογένειας, ήταν η Αλ. Παπαρήγα, αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ, καθώς και εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Δ. Στρατούλη, ο γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Γ. Σωτηρόπουλος,ενώ από τη ΝΔ το «παρών» έδωσε ο Ν. Νικολόπουλος. Παρών ήταν επίσης και ο δήμαρχος Βύρωνα, Ν. Χαρδαλιάς καθώς και πλήθος εκπροσώπων σωματείων και φορέων, ενώ στεφάνι έστειλε και ο πρόεδρος της ΝΔ, Α. Σαμαράς.
Στον επικήδειο που εκφώνησε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, Γ. Πασούλας κατονόμασε ως υπεύθυνες για το θάνατο του 53χρονου «παρακρατικές ομάδες και μηχανισμούς, πληρωμένων δολοφόνων ενάντια στο λαό που διαδήλωνε».
Ο Δημήτρης Κοτζαρίδης, ήταν πατέρας δύο παιδιών, και καταγόταν από το χωριό Σάπες της Κομοτηνής, από οικογένεια αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν δημότης Βύρωνα και για περισσότερα από τριάντα χρόνια διετέλεσε μέλος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας καθώς και γραμματέας του παραρτήματός της στο Βύρωνα.
Μέτα το τέλος της κηδείας ο Δ. Στρατούλης δήλωσε ότι “είμαστε εδώ για να συμπαρασταθούμε και να συλλυπηθούμε την οικογένεια και τους οικείους του Δημήτρη, καθώς και τους συντρόφους και συναδέλφους του στο συνδικάτο οικοδόμων. Ο Δημήτρης παίρνει τη θέση του στην ατέλειωτη αιματοβαμμένη σειρά των αγωνιστών ηρώων του εργατικού κινήματος”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ Βύρωνα για τον Δ. Κοτζαρίδη
Ο ΣΥΡΙΖΑ Bύρωνα δηλώνει τη βαθιά θλίψη του για το θάνατο του Δημήτρη Κοτζαρίδη, μέλους του Συνδικάτου Οικοδόμων και στελέχους του ΠΑΜΕ. Ο Δημήτρης δεν ήταν για μας ο «53χρονος οικοδόμος διαδηλωτής». Ήταν συναγωνιστής, γείτονας και φίλος όλα αυτά τα χρόνια. Εκφράζουμε τα θερμότερα συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Κρατάμε το καθαρό βλέμμα και την καθαρή του άποψη, την άρνησή του να βλέπει διαχωριστικές γραμμές εκεί που δεν υπάρχουν, την πάλη του για έναν καλύτερο κόσμο (...) Ο λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία μπορούν, με τον ενωτικό τους αγώνα, να πετύχουν μια ιστορική νίκη, ανατρέποντας την εφαρμοζόμενη πολιτική. Ας δώσουμε όλοι και όλες τις δυνάμεις μας στο στόχο αυτό, ιεραρχώντας ως πρώτο και κύριο αντίπαλο τη μνημονιακή εξουσία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το χρωστάμε πλέον και στον Μήτσο.
Καλό ταξίδι σύντροφε…
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
