Του
Μίκαελ Σλεχτ*
Σε πάνω από χίλιες πόλεις στην υφήλιο βγήκε στις 15 Οκτωβρίου ο κόσμος στους δρόμους. Αυτό έγινε και στη Γερμανία: στη Φραγκφούρτη, το προπύργιο των τραπεζιτών και των σπεκουλαδόρων, και στο Βερολίνο, όπου η Μέρκελ και οι συνεταίροι της έχουν γίνει από καιρό βοηθοί των χρηματοπιστωτικών καρχαριών.
Είναι ώρα να φανεί στους δρόμους η οργή των ανθρώπων. Μετά το κραχ του 2008, οι ισχυροί του κόσμου υποσχέθηκαν ότι θα τ’ αλλάξουν όλα. Ότι θα χαλιναγωγηθούν οι τράπεζες, ότι το χρηματοπιστωτικό καζίνο τουλάχιστον θα διέπεται από κανόνες. Τι συνέβη πραγματικά; Τίποτα! Τους νόμους τους γράφουν οι μεγαλοτραπεζίτες!
Το 2008, οι τράπεζες, έπειτα από ένα όργιο κερδοσκοπίας, κινδύνευαν να καταρρεύσουν. Τα κράτη τότε τις διέσωσαν. Μόνο στην Ευρώπη δαπανήθηκαν γι’ αυτόν το σκοπό τρισεκατομμύρια. Χρειάστηκε επίσης να προστατευθεί η πραγματική οικονομία με αναπτυξιακά προγράμματα. Αυτό βύθισε τα κράτη βαθύτερα στα χρέη. Στη Γερμανία το δημόσιο χρέος αυξήθηκε μετά το 2008 κατά 400 δισεκατομμύρια ευρώ.
Έπειτα, οι «χρηματοπιστωτικοί επενδυτές», δηλαδή προπάντων οι τράπεζες, άρχισαν να αμφιβάλλουν αν τα κράτη θα μπορέσουν να ξεπληρώσουν τα δάνεια, που τους τα είχαν δώσει οι ίδιες, προκειμένου να ξοδευτούν για τη δική τους πάλι διάσωση. Στην Ελλάδα, την πιο αδύναμη χώρα, ξέσπασε πρώτα η μανία των κερδοσκόπων. Ακολούθησαν: Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο· ακόμα και η Γαλλία βρίσκεται πια στο στόχαστρο των καρχαριών.
Για να εμποδιστούν οι χρεοκοπίες κρατών και εντέλει η κατάρρευση του ευρώ, επιστρατεύτηκαν γιγάντια «πακέτα διάσωσης». Μόνο που μπροστά στους κινδύνους που ελλοχεύουν τα πακέτα είναι πολύ μικρά!
Εάν πέσει η Ελλάδα –πράγμα που πολλοί το εύχονται–, υπάρχει κίνδυνος γενικού τραπεζικού κραχ. Οπωσδήποτε κραχ του ελληνικού και κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Τα επιτόκια δανεισμού για την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες θα φτάσουν τότε σε ύψη δυσθεώρητα. Η Ιταλία με κρατικά ομόλογα 1,8 τρισεκατομμυρίων ευρώ είναι «too big to help», δεν αρκεί κανένα «πακέτο σωτηρίας» του κόσμου τούτου.
Θα υπάρξει κατάρρευση της μισής Ευρώπης και όλου του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Θα χρειαστεί να διαγραφούν δάνεια ύψους τουλάχιστον 700 δισεκατομμυρίων ευρώ με κίνδυνο συστημικού κραχ και κατάρρευσης του ευρώ.
Τότε το νέο γερμανικό εθνικό νόμισμα θα έπρεπε να ανατιμηθεί κατά περίπου 40%. Η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής εξαγωγικής οικονομίας θα εξαφανιζόταν. Οι περιοχές κρίσης της Νότιας Ευρώπης θα επεκτείνονταν προς τον Βορρά. Εκατομμύρια θέσεις εργασίας στην εξαγωγική βιομηχανία απειλούνται.
Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Το σημαντικότερο είναι η πανευρωπαϊκή μεγάλη φορολόγηση των πλούσιων, των κατεχόντων. Με μια εφάπαξ υποχρεωτική επιβάρυνση των μεγάλων περιουσιών ύψους 50% μπορούν τα χρέη των κρατών να μειωθούν στο μισό.
Οι τράπεζες χρειάζεται να τεθούν υπό δημόσιο έλεγχο και να κλείσουν τα χρηματοπιστωτικά καζίνα. Χρειαζόμαστε ταμιευτήρια και όχι λέσχες του τζόγου.
Δεν υπάρχει όμως περίπτωση να αλλάξει κάτι, εάν δεν δυναμώσει όσο χρειάζεται η αντίσταση. Εάν δεν αρχίσουν να κλονίζονται οι ουρανοξύστες των τραπεζών στη Φραγκφούρτη. Εάν δεν υπάρξει πίεση μέσα από τους τόπους δουλειάς. Εάν οι άνθρωποι δεν τα δέχονται όλα με τη σιωπηλή οργή που κατατρώει την ψυχή, μόνο με θυμό. Αν οι δρόμοι δεν σιγοβράζουν, αλλά αρχίσουν να κοχλάζουν!
* Ο Μίκαελ Σλεχτ είναι βουλευτής, επικεφαλής οικονομολόγος της Κ.Ο. και υπεύθυνος συνδικαλιστικής πολιτικής της διεύθυνσης του die Linke.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
