Του
Αργύρη Παναγόπουλου
Η τρίτη Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ για τη διάσωση του ευρώ από τις αρχές του έτους και η δέκατη από την έναρξη της κρίσης προσέφερε γη και ύδωρ στις πλέον επικίνδυνες, νεοφιλελεύθερες τάσεις της γερμανικής δεξιάς και τους ακροδεξιούς, ρατσιστές και ευρωσκεπτικιστές συμμάχους της στην Ολλανδία και τη Φιλανδία.
Η θεσμοποίηση της ευρωζώνης των δύο ταχυτήτων και της Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων, και τα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας που θα εφαρμοστούν στον ευρωπαϊκό Νότο, τη Γαλλία και τη Βρετανία, απομακρύνουν οποιαδήποτε προοπτική ανάπτυξης της απασχόλησης στην Ευρώπη, επισφραγίζοντας την παρακμή της Γηραιάς Ηπείρου σε ό,τι αφορά την οικονομική ευημερία, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της.
Τα ξημερώματα της Παρασκευής, ορισμένοι μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ βρέθηκαν πιο ίσοι ανάμεσα σε ίσους. Ο ταξικός διαχωρισμός κάθε χώρας ανέλαβε και επισήμως «εθνικά-κρατικά» χαρακτηριστικά στην ευρωζώνη και την ΕΕ, με τον πλούσιο συντηρητικό Βορρά να επιβάλει στο Νότο και στις χώρες μέλη της πρώην ανατολικής Ευρώπης την αντίληψή του για την κοινωνία, τις ανάγκες της και τη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών.
Από τη Σύνοδο Κορυφής στο G20
Η έκκληση του Σαρκοζί για αγορές ευρωπαϊκών ομολόγων από το Πεκίνο, φωτογραφίζει την αποτυχία του γερμανο-γαλλικού άξονα να προσφέρει μια εφικτή λύση. Η μια μετά την άλλη, οι χώρες της Γηραιάς Ηπείρου επιταχύνουν τους ρυθμούς “κινεζοποίησης” των οικονομιών τους. Μόνο που οι κινέζοι “επενδυτές” δεν είναι τίποτε άλλο από υψηλόβαθμα στελέχη της μεγαλύτερης φάμπρικας εκμετάλλευσης στον κόσμο.
Η ΕΕ θα πρέπει τώρα να δώσει «εξηγήσεις» στους εταίρους της του G20, την επόμενη εβδομάδα στις Κάνες, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ, η Βραζιλία και η Νότιος Αφρική τροφοδοτούν τις πιέσεις στο εσωτερικό του G20 για την υιοθέτηση πολιτικών για την ανάπτυξη και την απασχόληση στην Ευρώπη. Οι χώρες του G20, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, φοβούνται ότι η πολιτική Μέρκελ - Σαρκοζί θα οδηγήσει σε μακροχρόνια ύφεση την Ευρώπη. Παράλληλα, τα κόμματα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και το αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα ετοιμάζουν έκκληση προοδευτικών και σοσιαλδημοκρατών ηγετών προς το G20, μεταξύ των οποίων ο Κλίντον και ο Λούλα, απαιτώντας μια πολιτική για την ανάπτυξη και την απασχόληση και νέους αυστηρούς κανόνες για τον έλεγχο του χρηματοοικονομικού τομέα.
Η Γερμανία, η Γαλλία και αντιπρόσωποι της Κομισιόν και της ΕΚΤ διαπραγματεύθηκαν στην ουσία το κούρεμα του αποκαλούμενου ελληνικού χρέους κατά 50%, ανοίγοντας το δρόμο για την πολυπόθητη μείωση των χρεών της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, του Βελγίου και κυρίως του τεράστιου χρέους της Ιταλίας.
Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής αποτελούν στην πράξη το εγχειρίδιο για την επίλυση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη, έως τη στιγμή που θα ξεπεραστούν από την ορμητικότητα της κρίσης και την αναποτελεσματικότητά τους.
Νέος κύκλος πιέσεων
Οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα πρέπει να βρουν στις αγορές, έως τα τέλη του Ιουνίου του 2012, περίπου 106 δισ. ευρώ για να αυξήσουν την κεφαλαιακή τους βάση, γεγονός που αναμένεται να οδηγήσει σε αναδιάρθρωση των τραπεζών και πιθανή συρρίκνωση των δραστηριοτήτων τους. Την ίδια στιγμή, όμως, οι τραπεζίτες διασφαλίζουν το απυρόβλητο από τις εθνικές κυβερνήσεις και τους κοινοτικούς θεσμούς, ενώ δεν είναι ξεκάθαρος ο ρόλος που θα έχει το δημόσιο στις τράπεζες που θα ζητήσουν δημόσια παρέμβαση. Πιθανώς ο ευρωπαϊκός σύλλογος τραπεζών ΕΒΑ και η ΕΕ έβαλαν τόσο χαμηλά τον πήχη της επανακεφαλαιοποίησης για να αποτρέψουν τις κρατικοποιήσεις τραπεζών. Το ΔΝΤ είχε εκτιμήσει ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα χρειαστούν κεφάλαια 200 δισ. ευρώ, ενώ η πανταχού παρούσα Goldman Sachs υποστηρίζει ότι θα χρειαστούν 300 δισ., μια διαφορά σχεδόν 100 δισ. ευρώ με τις εκτιμήσεις των Ευρωπαίων, γεγονός που επιτρέπει ανά πάσα στιγμή στους κερδοσκοπικούς επενδυτικούς οίκους και τους οίκους αξιολόγησης νέο κύκλο πιέσεων.
Η αύξηση του δείκτη ρευστότητας Tier core, στο 9% από το 5%, δεν πρόκειται να διασφαλίσει την εξυγίανση των τραπεζών, δεδομένου ότι θα αφορά μόνο 60 με 90 τράπεζες. Το μόνο μέτρο που αποφασίσθηκε «εναντίον» των τραπεζών που θα οδηγηθούν σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου τους είναι ότι δεν θα μπορούν να διανέμουν μερίσματα και μπόνους τον επόμενο ενάμιση χρόνο!
Από τη στιγμή που οι καιροί της κρίσης είναι αρκετά δύσκολοι για την ενίσχυση της κεφαλαιοποίησης των τραπεζών από τις αγορές, οι εθνικές κυβερνήσεις καλούνται να αποτελέσουν τη δεξαμενή των 106 δισ. ευρώ, εκ των οποίων η ελληνική θα πρέπει να προσφέρει 30 δισ. ευρώ, η ισπανική 26,16 δισ, η ιταλική 14,77 δισ. και η κυπριακή 3,58 δισ.
Οι επενδυτές και οι κερδοσκόποι «πανηγύρισαν» τη διπλή επιτυχία των τραπεζιτών, δηλαδή τη μείωση του ελληνικού χρέους στο 50% από το 60% που ήθελε η Γερμανία και τη χαμηλή επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, οδηγώντας σε ισχυρή άνοδο τις χρηματιστηριακές αγορές, επιβεβαιώνοντας τη ρήση της τελευταίας διετίας πώς ό,τι είναι καλό για τις αγορές και τις τράπεζες, είναι κακό για τις κοινωνίες και τους εργαζόμενους.
Αναθεώρηση των συνθηκών
Η Γερμανία έδωσε το πράσινο φως στην αύξηση των κεφαλαίων του μηχανισμού χρηματοπιστωτικής σταθερότητας EFSF κοντά στα 1 δισ. ευρώ, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός νέου σωσίβιου, αυτή τη φορά για την Ιταλία, το δημόσιο χρέος της οποίας έχει ξεπεράσει τα 1,40 τρισ. ευρώ. Η χρηματοδότηση του EFSF θα διασφαλιστεί διαμέσου εγγυήσεων των ομολόγων των αδύνατων κρίκων της ευρωζώνης και από το επενδυτικό όχημα Spiv, που θα δεχθεί επενδύσεις από τρίτες χώρες ή το ΔΝΤ.
Με την απόφαση αυτή, η Ευρώπη μετατρέπεται σε ένα χώρο για ένα νέο αφρικανικό σαφάρι για τους αξιωματούχους του ΚΚ της Κίνας, ενώ ο πρόεδρος του EFSF ξεκίνησε αμέσως για το Πεκίνο. Το ΔΝΤ αναβαθμίζεται σε ουσιαστικό συνεταίρο της οικονομικής διαχείρισης της ευρωζώνης, ενώ μετά τη μόνιμη παρουσία εποπτείας στην Κεντρική Τράπεζα της Πορτογαλίας θα συμμετέχει και στη μόνιμη εποπτεία της Ελλάδας.
Η αναβάθμιση του ρόλου της ΕΚΤ, με τη Γερμανία να προσπαθεί να περιορίσει την αγορά εθνικών ομολόγων από τηn ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά, και την εξαίρεση από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ, οδηγεί αναπόφευκτα στη θεσμοθέτηση μιας νέας νομισματικής ένωσης. Με την παράλληλη υιοθέτηση σκληρών κατασταλτικών κανόνων και μηχανισμών για τους παραβάτες των ορίων των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και χρεών και τη δημιουργία ενός «προέδρου - λογιστή» της ευρωζώνης, με πρώτο πρόεδρο το Βαν Ρομπάι, οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάγκη αναθεώρησης των συνθηκών της ΕΕ. Μια αναθεώρηση των συνθηκών που θα φέρει την υπογραφή της Γερμανίας και τον Βόρειων συμμάχων της και θα θεσμοθετεί την υποταγή του ευρωπαϊκού Νότου και των υπολοίπων μελών της ΕΕ στις ανάγκες του πλούσιου Βορρά, ακυρώνοντας για δεκαετίες την υιοθέτηση οποιασδήποτε ουσιαστικής πολιτικής για την ανάπτυξη και την απασχόληση στον ευρωπαϊκό Νότο.
•
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
