Μα είναι δυνατόν αυτά που βλέπαμε όλοι εμείς οι αδαείς, που παρακολουθούμε από έξω τα μυστήρια της οικονομίας, να μην τα βλέπουν οι ειδικοί, αυτοί που ορίζουν τις τύχες μας;
Είναι δυνατόν να μη βλέπουν πως φορτώνοντάς μας με περισσότερα και ακριβά δάνεια, δεν γίνεται να μειωθεί το δημόσιο χρέος; Πως μειώνοντας τη φορολογία των πλουσίων και αυξάνοντας τη φορολογία των φτωχών, μειώνοντας ταυτόχρονα το εισόδημά τους, θα καταρρεύσουν τα δημόσια έσοδα; Είναι δυνατόν να το πίστευαν όταν έλεγαν ότι το 2012 «θα βγει η Ελλάδα στις αγορές;»
Είναι δυνατόν να περιμένουν τη μια χώρα μετά την άλλη να πέσει στη δική της κρίσης του χρέους; Nα τις αφήνουν όλες, χωρίς όπλα, σε μια επίθεση των “αγορών” πιστεύοντας ότι αυτή η επίθεση θα σταματούσε λίγο πριν γκρεμίσει τις πύλες ακόμα και των μητροπόλεων του ευρωπαϊκού καπιταλισμού;
Είναι δυνατόν να παρακολουθούν άπραγοι τη μια διάψευση μετά την άλλη κατά την εφαρμογή των σωτήριων σχεδίων τους και να επιμένουν στην ίδια συνταγή; Να ανακαλύπτουν καθυστερημένα θαυματουργές τάχα θεραπείες, όταν πια η αρρώστια έχει εξαπλωθεί σε όλο τον οργανισμό και να αποφεύγουν κάθε σκέψη για πρόληψη;
Ναι, είναι δυνατόν. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες, είτε σοσιαλδημοκρατικό είτε κεντροδεξιό ή δεξιό πρόσημο διαθέτουν, δεν είναι ανόητοι, δεν είναι κουτοί. Αυτό που βλέπουμε εμείς, γιατί το ζούμε στο πετσί μας, απλώς δεν είναι σε θέση να το δουν. Βρίσκεται εκτός του οπτικού τους πεδίου.
Είναι τόσο βαθιά πεισμένοι για την ορθότητα των νεοφιλελεύθερων δογμάτων, για την αποτελεσματικότητα της πρωτοκαθεδρίας των αγορών και τόσο βαθιά εξαρτημένοι από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που δεν μπορούν να διανοηθούν οποιαδήποτε λύση θα έθετε σε κίνδυνο αυτές τις σχέσεις. Ακόμα και όσοι από αυτούς διατηρούν κάποιες αχνές μνήμες από τις συνταγές του λόρδου Κέινς και διανοούνται να τις σιγοψιθυρίσουν, δεν τολμούν να υποθέσουν ότι κάτι τέτοιο σήμερα θα έθετε υπό αμφισβήτηση το συνολικό οικοδόμημα του νεοφιλελευθερισμού και όχι μόνο κάποιες πάσχουσες πτυχές του. Γι’ αυτό και κάθε μέτρο που παίρνεται, όσο αιχμηρό κι αν είναι, έχει μια προϋπόθεση: η εφαρμογή του να μην θίγει την ισχύουσα τάξη πραγμάτων.
Ο νικηφόρος καπιταλισμός του τέλους του 20ού αιώνα ήταν τόσο βέβαιος για την ολοκληρωτική νίκη του, που δεν επέτρεπε στον εαυτό του να διανοηθεί ότι δεν ήταν αυτό το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας. Και τώρα ακόμη, δεν συνειδητοποιεί ότι ίσως χρειαστεί να υπερβεί τον εαυτό του, προκειμένου να επιζήσει. Η σωτήρια γι’ αυτόν ιδιότητα που τον χαρακτήριζε στη διάρκεια της εποχής του διπολισμού, η ιδιότητα να ανανεώνεται χωρίς να απεμπολεί την εκμεταλλευτική ουσία του, τείνει να αντικατασταθεί από μια αλαζονεία του νικητή, που πιστεύει ότι κανείς άλλος δεν πρόκειται να αμφισβητήσει πια τις δάφνες του.
Η απλή σοφία του προέδρου των ΗΠΑ Ρούσβελτ, που θεώρησε λογικό να σώζεις το κεφάλι σου δίνοντας σ’ αντάλλαγμα το καπέλο σου, φαίνεται να εγκαταλείπει σήμερα τους επιγόνους.
Αντί, λοιπόν, να αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι καλό ή κακό, ας έχουμε το νου μας μήπως αποδειχτεί αναπόφευκτο. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία δεν τελειώνει με τον Φουκουγιάμα.
Χ. Γεωργούλας
Κήρυκες θανάτου
Oσοι πιστέψαμε ότι μας χωρίζουν χιλιάδες χρόνια από την εποχή που ο Αχιλλέας έσερνε πίσω από το άρμα ρου το άψυχο σώμα του Έκτορα ή από την εποχή που το δίκαιο του πολέμου συνοψιζόταν σε τρεις μόνο λέξεις: ουαί τοις ηττημένοις, φαίνεται πως είχαμε παραδοθεί σε μια εντελώς γραμμική αντίληψη για τη φύση του ιστορικού χρόνου: ό,τι αφήνουμε πίσω μας, δεν πρόκειται να το ξαναζήσουμε.
Η εικόνα του ματωμένου και μισοπεθαμένου Καντάφι, που λιντσάρεται από το αγριεμένο πλήθος και στη συνέχεια παραδίνεται σε έναν εξευτελισμό που δεν αξίζει ούτε σε ένα κομμάτι άχρηστο κρέας, ήταν αρκετή, άραγε για να μας αφυπνίσει;
Δεν έχουμε πια δικαιολογία, ώστε να πούμε «δεν κατάλαβα».Είχαν προηγηθεί η εικόνα του εν ψυχρώ εκτελεσμένου Οσάμα Μπεν Λάντεν, που έκανε επί τούτου το γύρο του κόσμου, και νωρίτερα η εικόνα της ατιμωτικής εκτέλεσης του Σαντάμ Χουσεΐν οn camera. Το μήνυμα που μας στέλνουν και οι τρεις εικόνες είναι σαφές: η αγριότητα του ανελέητου πολέμου είναι το πεδίο όπου μπορούν να λυθούν, όπου οφείλουν να λύνονται οι διαφορές και να επιβεβαιώνεται η επικράτηση του ισχυρού έναντι του όποιου αντιπάλου.
Είναι ο πολιτικός πυρήνας του αχαλίνωτου καπιταλισμού στην ηλικία του ιμπεριαλισμού. Η θεοποίηση της ανταγωνιστικότητας δεν περιορίζεται στη σφαίρα της παραγωγής. Γίνεται τρόπος συμπεριφοράς σε όλα τα πεδία και παγκοσμιοποιείται. Δεν υπάρχουν περιθώρια για οποιαδήποτε ηθική, για οποιουσδήποτε κανόνες. Δεν υπάρχουν ξένοι και οικείοι, υπάρχουν μόνο εχθροί που πρέπει να καταβληθούν πριν σε απειλήσουν και ελάχιστα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και τα τρία «τέρατα» που προαναφέραμε υπήρξαν στενοί συνεργάτες και σύμμαχοι των εκτελεστών τους. Τ α δημόσια σταυρωτά φιλιά του Σαρκοζί, του Μπλερ και του Μπερλουσκόνι με το θύμα τους, τον Καντάφι, μένουν ανεξίτηλα γραμμένα στη μνήμη μας, για να μας θυμίζουν ότι γι’ αυτούς δεν υπάρχουν αξίες, μόνο συμφέροντα.
Όπως δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι αλλεπάλληλοι πόλεμοι τις τελευταίες δεκαετίες της ανόδου του καπιταλισμού κηρύσσονται και εκτυλίσσονται μεταμφιεσμένα σε «ανθρωπιστικούς πολέμους». Όχι μόνο για να ενδυθούν την προβιά του δίκαιου πολέμου, αλλά και για να μας μηνυθεί ότι ακόμη και οι πιο δίκαιες υποθέσεις, ακόμα και η υπεράσπιση του ανθρωπισμού μόνο με την αγριότητα του πολέμου μπορούν να υπηρετηθούν, να βρουν δικαίωση.
Πιο πολύ κι απ’ τους μισθούς μας, πιο πολύ κι απ’ τις συντάξεις μας, πιο πολύ και από τα δημοκρατικά δικαιώματά μας νοιάζονται πως θα απομειώσουν την ανθρωπιά μας. Πώς θα μας παραδώσουν «ελεύθερους» στην «ελεύθερη» αγορά των βασικών ενστίκτων. Οι ιδεολογικοί κήρυκες της ανταγωνιστικότητας δεν το έκρυψαν ποτέ πως ο θεμελιώδης κανόνας που εφαρμοζόμενος οδηγεί στην τελική ισορροπία, είναι ένας: ο θάνατός σου η ζωή μου. Ο χωρίς ανάσταση θάνατος. Ο ολοκληρωτικός.
Θύματα σεισμού και μετασεισμικής πολιτικής
Oτι οι σεισμοί και γενικά οι φυσικές καταστροφές έχουν κοινωνικά προσδιορισμένα θύματα, το έχουμε διαπιστώσει αρκετές φορές. Ο φτωχός ζει σε πιο ευάλωτα σπίτια, δουλεύει σε πιο ευπαθείς χώρους, δέχεται πιο καθυστερημένα και πιο δύσκολα τη βοήθεια που χρειάζεται και, βέβαια, απαλλάσσεται από τις συνέπειες της καταστροφής πιο αργά και βασανιστικά από οποιονδήποτε άλλο.
Αν αληθεύουν οι ειδήσεις που φτάνουν από την Ανατολία και τις πόλεις της Τουρκίας που έπληξε ο πρόσφατος σεισμός, τότε μπορούμε στο εξής να μιλάμε και για πολιτικά προσδιορισμένα θύματα σεισμών.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η άρνηση του κ. Ερντογάν να δεχτεί βοήθεια από γειτονικές χώρες που προσφέρθηκαν, σχετίζεται και με το γεγονός ότι η περιοχή κατοικείται από Κούρδους και είναι θέατρο συγκρούσεων του τουρκικού στρατού με κούρδους αντάρτες.
Μπορεί αυτή η πραγματικότητα να αποτελεί λόγο διαφορετικής μεταχείρισης από την πλευρά της Άγκυρας; Για την κυβέρνηση Ερντογάν ίσως, για τον κόσμο που υποφέρει –και κυριολεκτικά πεθαίνει– δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Γι’ αυτό και εξεγέρθηκε, σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα ειδησεογραφικών πρακτορείων. Διαδήλωσε την αντίθεσή του σε μια στενοκέφαλη πολιτική και ζήτησε την άρση της.
Οι καταστροφές μπορεί να ονομάζονται και να είναι «φυσικές» όμως δεν είναι πάντα «φυσικά» τα επακόλουθά τους.
Άλλος για το Κατάρ
Oτι είναι μύθος τα περί αμύθητης εκκλησιαστικής περιουσίας, το πιστέψαμε και το διαδώσαμε δεόντως.
Αλλά τότε τι γυρεύει ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος στους μυθικούς πρίγκιπες του Κατάρ, να διαπραγματεύεται, όπως λένε οι κακόβουλοι, την αξιοποίησή της; Aν ήταν εντελώς οικονομικό το θέμα, δεν θα έστελνε κάποιον τεχνοκράτη της αρχιεπισκοπής;
Πιο πιθανό φαίνεται να έχει άλλο σκοπό η αποστολή του: τον προσηλυτισμό των μουσουλμάνων πριγκίπων στην καθ’ ημάς ορθοδοξία. Άλλωστε, με αυτόν τον τρόπο, το όφελος θα είναι μεγαλύτερο και μακροχρονιότερο.
Χ. Γ.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
