Toυ
Βασίλη Μουλόπουλου
Αυτή η χώρα, η Ελλάδα, βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στο σημείο διάλυσης. Όχι μόνο οικονομικής, αλλά κοινωνικής, θεσμικής και πολιτισμικής.
Αν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι είμαστε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούν προτάσεις και λύσεις έκτακτης ανάγκης. Όχι ένα πρόγραμμα για να γίνει η Ελλάδα ό,τι το καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη αλλά ένα πρόγραμμα, να αποτραπεί να γίνει η Ελλάδα ό,τι χειρότερο υπάρχει στον πλανήτη.
Ένα πρόγραμμα επικεντρωμένο στην κρίση. ‘Ισως αυτό σε πολλούς φανεί λίγο, για μένα σε αυτή τη συγκυρία είναι ίσως πολύ. Αυτό είναι το επείγον του ΣΥΡΙΖΑ –ένα πρόγραμμα- για την κρίση που θα είναι και κυβερνητική πρόταση για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς.
Η αλήθεια είναι ότι το κόμμα του αστισμού όσο διασπασμένο και αν είναι όσο και αν τσακώνεται, είναι βαθειά ενωμένο σε ένα σημείο: Στην επιβίωσή του. Όχι μόνο στην προσωπική ή στην κομματική επιβίωση, αλλά στην επιβίωση του κεφαλαίου, του καπιταλισμού. Η Αριστερά αντίθετα παρουσιάζεται πεισματικά διασπασμένη σε αναζητήσεις κομματικών λύσεων και απαντήσεων χωριστών και συχνά αντιπαραθετικών. Αλλά πέρα από τα εγγενή προβλήματα, η συνεννόηση της Αριστεράς για μένα, αυτή η πρόταση εξουσίας, αυτό το κυβερνητικό πρόγραμμα απευθύνεται σε όλους εκείνους που είναι κομματικά ορφανοί. Σε όλους εκείνους που κατεβαίνουν σε απεργίες, στις διαδηλώσεις, στα κινήματα, στις καταλήψεις αλλά δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα.
Ένας και μόνο συνομιλητής και σίγουρος, σταθερός σε αυτό που λέει είναι πιο πειστικός για έναν που θέλει να αλλάξει πολιτική άποψη, ιδεολογία, ψήφο, από τρεις, τέσσερις, πέντε και ανταγωνιστικούς μεταξύ τους. Και αυτό αφορά και το εσωτερικό μας, αυτό το φαινόμενο, αυτή η γεροντική ασθένεια του ΣΥΡΙΖΑ είναι που μας καθιστά απέναντι στους ψηφοφόρους και στα κινήματα αναξιόπιστους. Όχι ως συνεπείς αγωνιστές αλλά ως αναξιόπιστη πολιτική δύναμη.
Οι Αριστερές –και σε αυτό οφείλουμε να επιμείνουμε- πρέπει να βγουν από τα κομματικά τους τείχη και να αρθρώσουν μια κυβερνητική πρόταση τώρα. Δεν υπάρχει άλλη δυνατή λύση μπροστά στο «κόμμα του αστισμού» που συσπειρώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση που να απαντάει στην κρίση, στη συρρίκνωση της Δημοκρατίας, στη φτώχεια, στην κοινωνική αποσάρθρωση, στο πολιτισμικό και ηθικό κενό, που να έχει την υπεράσπιση της εργασίας στο επίκεντρό της.
Πιστεύω ότι αν κάνουμε, αν η Αριστερά κάνει την υπέρβαση και να ενωθεί σε ένα τέτοιο πρόγραμμα σωτηρίας της πατρίδας –της πατρίδας των εργαζομένων, όχι της πατρίδας του κεφαλαίου- μπορεί να νικήσει.
Τα υπόλοιπα, οι διαφορετικές προτάσεις για τα μοντέλα της διακυβέρνησης, παραγωγής, οικονομίας είναι για το μετά. Δεν υπάρχει ούτε ο τρόπος ούτε ο χρόνος για να τα συζητήσουμε σήμερα. Όταν η χώρα, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία, η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύουν να μην έχουν αύριο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε για το μεθαύριο. Χρειάζεται, όσοι ελπίζουν ακόμη σε μια πολιτική Αριστερά, σε μια κοινωνία που δεν θα βασίζεται στην ιδιοκτησία και στην αγορά και ξοδεύουν χρόνο και κόπο ανιδιοτελώς σ’ αυτό, παρά τις διαφορετικές τους ταυτότητες να υποχρεώσουν και τον εαυτό τους και τις ηγεσίες τους να βρεθούν μαζί. Να δώσουν μαζί αγώνες. Να επεξεργαστούν μαζί προσανατολισμούς και πολιτικές γραμμές.
Είμαι πεπεισμένος ότι κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας θα κερδίσουν οι ιδέες εκείνες που βλέπουν τους εργαζόμενους ως την κύρια δύναμη της αλλαγής και τον κομμουνισμό στο τέλος αυτής της πορείας.
* Το κείμενο αυτό θα αποτελούσε και τη συμβολή μου στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας τη δυνατότητα της δημοσίευσης, ας πάρει τη θέση μου ένας άλλος σύντροφος ή συντρόφισσα από εκείνους ή εκείνες που δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να ακούγεται η γνώμη τους.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
