Του
Πάνου Λάμπρου
Τελικά και οι 153 έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια, αυτή η ψήφος ήταν «πολύχρωμη», διαφορετικής εντολής η κάθε μια. Άλλοι ψήφισαν για να φύγει ο πρωθυπουργός με σχετική αξιοπρέπεια. Άλλοι έδωσαν ψήφο «εμπιστοσύνης» σε κυβέρνηση των δύο κομμάτων ή και περισσότερων και άλλοι για να διατηρηθεί στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, έστω και για λίγους μήνες.
Ωστόσο, οι τελευταίες ημέρες φανέρωσαν ότι στο πολιτικό σκηνικό υπάρχει μια έντονη διαιρετική τομή. Ποιος αμφιβάλλει, πλέον, ότι το κόμμα του μνημονίου δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ; Ότι αποτελείται από ένα αστερισμό πολιτικών δυνάμεων, που φτάνει έως και την άκρα δεξιά; Ποιος ή ποια αμφιβάλλει ότι η Ν.Δ., την επόμενη περίοδο θα θελήσει να πρωτοστατήσει στη διαχείριση της πολιτικής που υπαγορεύεται από την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, από τις δυνάμεις του εγχώριου κεφαλαίου και των δυνάμεων της διαπλοκής; Μα δεν προσπαθούν να το κρύψουν κιόλας. Τις μάσκες που φόραγαν, τις έβγαλαν μόνοι τους. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μιλούν ανοιχτά για την ανάγκη συνεννόησης των δύο κομμάτων... εξουσίας. Άλλωστε, οι διαφορές τους είναι μη διακριτές, πλέον και το ξέρουν.
Οι όποιοι δισταγμοί υπάρχουν για να προχωρήσουν άμεσα σε κυβέρνηση σωτηρίας της πολιτικής του μνημονίου, δεν έχει να κάνει μόνο με την εξουσιολαγνεία τους, αλλά και με την κοινή διαπίστωση ότι τα πάντα, πλέον, σχεδόν καταρρέουν^ ανάμεσά τους και το κομματικό σύστημα έτσι όπως το γνωρίσαμε. Και ασφαλώς γκρεμίζονται μέσα σε μια νύχτα οι κοινωνικές συμμαχίες ολόκληρων δεκαετιών. Ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως τα φτωχότερα, αλλά όχι μόνο, αποκόβονται με βίαιο τρόπο, αργά και βασανιστικά από το ΠΑΣΟΚ, που ουσιαστικά δεν υφίσταται ως ένας ζωντανός πολιτικός οργανισμός. Συνεπώς, η δημιουργία συγκυβέρνησης, της μιας ή της άλλης μορφής, θα σφραγίσει οριστικά την άρση των παλαιών πολιτικών διαχωριστικών τομών. Και αυτό τους προβληματίζει. Όσα έλεγε η αριστερά τα προηγούμενα χρόνια για σταδιακή σύγκλιση, στο έδαφος του ακραίου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, επιβεβαιώνεται με τον πιο τραγικό τρόπο, με την εξόντωση δηλαδή των εργαζομένων, των φτωχών, ελλήνων και μεταναστών, της μεγάλης πλειοψηφίας αυτού του τόπου.
Αλλά δεν έχουν άλλο δρόμο. Είναι υποχρεωμένοι να υπερασπίσουν από κοινού τα συμφέροντα των τάξεων και των στρωμάτων, που στην πραγματικότητα, εκπροσωπούν. Η εποχή των πολυσυλλεκτικών κομμάτων, ως φαίνεται, τελειώνει. Η πρωτοφανής κοινωνική πόλωση δεν επιτρέπει τέτοιου είδους μορφώματα. Δεν επιτρέπει να είσαι και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα. Όταν μαθητές και μαθήτριες λυκείου, κατά τη διάρκεια της παρέλασης -και όχι σε κάποια διαδήλωση- γυρνούν επιδεικτικά την πλάτη τους στους «επίσημους», όταν τα πάλαι ποτέ μεσαία στρώματα βάζουν λουκέτο στα όνειρα μιας ολόκληρης ζωής, όταν μαθητές δημοτικού λιποθυμούν από πείνα στα σχολεία, όταν οι αυτοκτονίες από απελπισία πληθαίνουν, όταν φτωχοί και νεόφτωχοι μαζεύουν τα απομεινάρια από τις λαϊκές αγορές, τα κόμματα του μνημονίου δεν μπορούν να ελπίζουν σε ευρύτερες εκπροσωπήσεις.
Αλλά σε αυτή τη νέα διαιρετική τομή, σε αυτή τη νέα εποχή, που παραπέμπει σε μια νέα μεταπολίτευση, υπάρχει και η αριστερά^ δικαιωμένη, αλλά αμήχανη, κινητική, αλλά πολυδιασπασμένη. Όμως, είναι η μοναδική πολιτική δύναμη, που μπορεί να στείλει μήνυμα ελπίδας, αντίστασης και απελευθέρωσης. Οι στιγμές είναι ιστορικές. Και όσες από τις δυνάμεις της αριστεράς συνεχίσουν να λειτουργούν με τον παλαιό τρόπο, αγνοώντας τις νέες έκτακτες ανάγκες και την ανάγκη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων που αντιτάσσονται με συνέπεια στην πολιτική του μνημονίου, θα κάνουν ιστορικό λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με προϋποθέσεις, μπορεί να γίνει ο υποδοχέας ευρύτερων δυνάμεων, να οικοδομήσει νέες, στέρεες κοινωνικές συμμαχίες, στη βάση της συμμετοχής του στα κινήματα, της κοινωνικής και ταξικής του μεροληψίας. Αρκεί, να εργαστεί με συνέπεια, ώστε, να βγεί από το κάδρο του πολιτικού συστήματος και να καταγραφεί στη συνείδηση του κόσμου της εργασίας, των ανέργων, των νέων, των γυναικών, ως εναλλακτική λύση, ως μαχόμενη, ενωτική και ταυτόχρονα ριζοσπαστική ανατρεπτική δύναμη.
Υπό αυτή την έννοια το έδαφος των πολιτικών μας πρωτοβουλιών και κριτικής, της ιδεολογικής μας παρέμβασης, των νέων επεξεργασιών μας, του αξιακού μας φορτίου, θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο. Αν το έδαφος αυτό είναι σταθερό, αν υπερασπιστούμε με συνέπεια και με υπερηφάνεια τις επιλογές μας και δεν κάνουμε δύο βήματα πίσω, όταν κάνουμε ένα βήμα μπροστά, τότε μπορούμε να γίνουμε πόλος συσπείρωσης ενός ευρύτερου κόσμου, που στη νέα βαθειά διαιρετική τομή, τοποθετείται σαφώς αντιμνημονιακά και υπό αυτή την έννοια, έστω και θολά, αριστερά.
* O Πάνος είναι εκπρόσωπος της ΑΚΟΑ στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
