Ο φόβος μπροστά στη σύγκλιση
Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, κυρίως από τις στήλες του Ριζοσπάστη, αλλά όχι μόνο, το ΚΚΕ έχει επιδοθεί σε μια, ίσως άνευ προηγουμένου, επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Επίθεση που συχνά είναι σκληρότερη από την πολεμική εναντίον των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Χαρακτηριστικός ήταν ο τίτλος σχολίου του Ριζοσπάστη: “Είναι αντίπαλοι” ή η απάντηση από την ίδια εφημερίδα στην πρόσκληση του Παναγιώτη Λαφαζάνη από το βήμα της Βουλής για νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Είχαμε κι εμείς, η Εποχή, την τιμητική μας, για το σχόλιο που δημοσιεύσαμε πριν από δεκαπέντε μέρες σχετικά με τα γεγονότα στις παρυφές του μεγάλου λαϊκού συλλαλητηρίου στις 20 Οκτωβρίου.
Αυτή η επίθεση γίνεται σε μια στιγμή στην οποία υπάρχει σύγκλιση απόψεων ή τουλάχιστον καλύτερο έδαφος συνεννόησης μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Είναι αλήθεια, ας πούμε, ότι στο ζήτημα του δημοψηφίσματος που πρότεινε ο πρωθυπουργός, το ΚΚΕ φάνηκε να ταλαντεύεται για σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ “αποχής” και “όχι”. Ουδείς ψόγος, κατά τη γνώμη μου, και είναι λάθος που η κριτική από τη συριζική μεριά επικεντρώθηκε σε αυτή την ταλάντευση: αντίθετα, είναι θετικό σημάδι ότι ως ένα βαθμό έγινε εμφανές ότι υπάρχει συζήτηση. Η τελική θέση του ΚΚΕ, όμως, είναι σχεδόν ταυτόσημη με του ΣΥΡΙΖΑ: “Όχι” σε κάθε περίπτωση και σε κάθε ερώτημα! Να πέσει η κυβέρνηση! Τι περιθώριο πολεμικής αφήνει μια τόσο μεγάλη ταύτιση απόψεων; Η σύγκλιση υπάρχει και σε θεμελιωδέστερα ζητήματα. Τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απομακρυνθεί από τις θεωρίες περί εξάρτησης της Ελλάδας, περί υποτέλειας, πόσο μάλλον περί κατοχής, κι αυτό είναι μια σύγκλιση που ανοίγει παράθυρο στο μέλλον.
Όσο και αν το ΚΚΕ, δια στόματος Αλέκας Παπαρήγα, και όχι μόνο, επιμένει ότι η διαφορά μεταξύ των δύο, από την άποψη του μεγέθους, κυριότερων σχηματισμών της Αριστεράς είναι η στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί το ΚΚΕ και εδώ έχει κάνει πρόοδο: μεταθέτει το ζήτημα στο μέλλον, συνδέοντάς το με την ανατροπή του αστικού καθεστώτος.
Ο φόβος μπροστά
στη σύγκλιση
Η μετατόπιση αυτή είναι ρεαλιστική, σε συνδυασμό μάλιστα με τις επισημάνσεις από την Αλέκα Παπαρήγα των κινδύνων από μια απομάκρυνση της Ελλάδας από την ευρωζώνη και από την ΕΕ σήμερα. Είναι βέβαια λάθος η επιμονή ότι “με τη λαϊκή εξουσία” θα επέλθει αναγκαστικά η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι λάθος γιατί περιέχει μια προφητεία από το “μαγειρείο της Ιστορίας”, όπως το έλεγε ο Μαρξ: προεξοφλεί ότι θα υπάρξει ανατροπή μόνο στην Ελλάδα και ότι η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία κ.λπ. θα είναι όπως σήμερα. Εν πάση περιπτώσει, όμως, αυτή η μετάθεση όντως δημιουργεί έδαφος πολιτικής συνεργασίας για το σήμερα: για το ευρώ και την ΕΕ ας τσακωθούμε τότε, βρε αδερφέ!
Έχω την εντύπωση, λοιπόν, ότι η έντονη πολεμική που ασκεί το ΚΚΕ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ συνδέεται με αυτές τις συγκλίσεις. Δηλαδή: ακριβώς επειδή υπάρχει έδαφος συνεννόησης, το ΚΚΕ επιδιώκει να πνίξει κάθε φωνή υπέρ της ενότητας στο εσωτερικό του και κάθε αμφισβήτηση ότι αποκλειστικός φορέας της ανατροπής θα είναι το ΚΚΕ και η “κοινωνικοπολιτική συμμαχία” των τάχα μετωπικών οργανώσεων που έχει στήσει στον εργατικό συνδικαλισμό, στους επαγγελματοβιοτέχνες, στους αγρότες, στις γυναίκες και στους φοιτητές (ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ).
Εάν το ΚΚΕ είχε αναγνωρίσει, π.χ., ότι τόσο στη στάση απέναντι στο νόμο για το δημοψήφισμα όσο και για το ίδιο το δημοψήφισμα υπήρχε χώρος συνεννόησης και συνεργασίας, θα κινδύνευε αυτή η αξίωση για μονοπώλιο και, πολύ σπουδαιότερο, θα διαταρασσόταν η εσωκομματική συνοχή που βασίζεται ακριβώς σε αυτή την αξίωση.
Πρόκειται για μια αντίφαση που παράγει διαρκώς νέες αντιφάσεις, και στη γραμμή του ΚΚΕ. Αναφέρθηκε ήδη η αντίφαση στα ευρωπαϊκά, η οποία συνδέεται βέβαια και με τη διαπίστωση ότι η νέα, ρεαλιστικότερη τοποθέτηση απομακρύνει από το ΚΚΕ κάποιες ιδεολογικά πιο καθυστερημένες ομάδες που δεν μπορούν εύκολα να ξεκόψουν από τα ιδεολογήματα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Αντίφαση υπάρχει και στην κριτική του ΚΚΕ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως με ένα “ντου” μπορεί να καταλάβει την εξουσία· μια κουβέντα της Αλέκας Παπαρήγα που άρεσε, φαίνεται, και αναπαράγεται διαρκώς. Όταν όμως τη γράφει ο Ριζοσπάστης την ίδια ημέρα που με τον πρωτοσέλιδο τίτλο του καλεί τον λαό σε “επίθεση εναντίον της αστικής εξουσίας”, η πολεμική κατά του δήθεν “ντου” του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αστεία.
Ποιος είναι ο αντίπαλος;
Ο δεύτερος, πιο άμεσος, λόγος της σύντονης επίθεσης του ΚΚΕ κατά του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι επερχόμενες εκλογές. Σε έναν, σε δύο, σε τέσσερις μήνες θα στηθούν κάλπες και ο Περισσός ανησυχεί μήπως η διαφορά της εκλογικής δύναμης ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ μειωθεί. Τότε πάλι θα υπάρξει κίνδυνος για την εσωκομματική του συνοχή. Γι’ αυτό έχει αρχίσει από τώρα την προεκλογική του εκστρατεία με πρώτο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με μικροδιορθώσεις, όποτε το πράγμα παραγίνεται: τις δυο τρεις τελευταίες ημέρες μπαίνουν στο πολιτικό στόχαστρο περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία.
Μπορεί, όμως, να οικοδομηθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο πολιτική ανταγωνιστική προς το αστικό μπλοκ; Οι τελευταίες εξελίξεις, ιδίως η ένταση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, έχουν θέσει το αστικό κομματικό σύστημα υπό πίεση να φτιάξει ενιαίο κυβερνητικό συνασπισμό, δηλαδή να βρεθεί χωρίς εφεδρεία και εναλλακτική λύση. Είναι κατανοητό να υπάρχει και στην αντίπαλη παράταξη, της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, ανταγωνισμός, στο κάτω κάτω η συζήτηση στην Αριστερά δεν είναι μόνο κουβέντα να γίνεται. Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος να επικρατήσει η ιδέα της εξόντωσης του αριστερού αντιπάλου, εάν η σημερινή στάση του ΚΚΕ δεν αλλάξει. Κι αυτό είναι κρίσιμο ζήτημα, γιατί ο αληθινός πολιτικός αντίπαλος, το αστικό κομματικό σύστημα, βρίσκεται σε οξύτατη κρίση. Την κρίση αυτή την προκάλεσε η αντίσταση των λαϊκών τάξεων, δηλαδή η ταξική πάλη, και είναι κρίμα, οι δυνάμεις που πολιτικά ηγήθηκαν, η κάθε μια με τον τρόπο της, αυτής της λαϊκής αντίστασης, να χύσουν την καρδάρα με το γάλα, και με τη δική τους διαμάχη μέχρις εσχάτων να βοηθήσουν τον αντίπαλο να συγκρατήσει τις κεντρόφυγες δυνάμεις και να ανασυνταχθεί.
Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Σε τι νόμισμα προτιμάτε τη μείωση των μισθών;
Ο Γιώργος Παπανδρέου επιχείρησε ένα “μεγάλο κόλπο” με το δημοψήφισμα. Η εκβιαστική αντίδραση του ηγετικού ντουέτου της ευρωζώνης, που ουσιαστικά απαγόρευσε στην ελληνική κυβέρνηση να διεξαγάγει δημοψήφισμα, ήταν αναμενόμενη, όπως και η άτακτη υποχώρηση του έλληνα πρωθυπουργού. Ο εκβιασμός του Παπανδρέου προς τα μέσα: “Ή ψηφίζετε ναι ή μπαίνουμε σε περιπέτειες” και προς τα έξω: “Ή μου δίνετε κάτι ή οι Έλληνες θα ψηφίσουν όχι και η κατάσταση θα γίνει ανεξέλεγκτη”, απέτυχε, γιατί οι “απ’ έξω” ξέρουν ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν να τους εκβιάζει ο αδύναμος πρωθυπουργός ενός μικρού και αδύναμου κράτους. Αυτό παίχτηκε, και όχι αν θα είναι η Ελλάδα στην ευρωζώνη.
Η ευκαιρία που διέκριναν όσοι στην Αριστερά προτείνουν την επιστροφή της Ελλάδας στην προ του 1981 κατάσταση, δηλαδή την επιστροφή στη δραχμή ως πρώτο βήμα για την έξοδο από την ΕΕ, δεν υπήρξε ποτέ. Διότι εάν η Αριστερά αποδεχόταν το ερώτημα: “Μέσα ή έξω από την ευρωζώνη;”, θα έπαιρνε θέση σε έναν ενδοαστικό καυγά που διεξάγεται και στην Αθήνα, όπου όμως οι οπαδοί της ηρωικής εξόδου είναι αδύναμοι, αλλά και στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι, όπου η κρίση έχει επαναφέρει το ερώτημα για το νόμισμα και το ποιες χώρες μπορούν να συμμετέχουν σε αυτό. Μόνο που αυτοί που θέτουν αυτό το ερώτημα έχουν χειροπιαστά οικονομικά συμφέροντα, τελείως διαφορετικά από του κοσμάκη.
Η συμμετοχή της Αριστεράς σε αυτόν τον καυγά θα μπορούσε να αποδειχτεί ολέθρια. Διότι θα απέκρυβε το αληθινό αντικείμενο της σύγκρουσης με τις αστικές δυνάμεις τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη: τις συνθήκες της εργασίας, τους μισθούς και τις συντάξεις και τις προνοιακές δομές που οικοδομήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Θα μετέφερε την επιχειρηματολογία της Αριστεράς σε ένα φετίχ: το νόμισμα, και σε μια φενάκη: τα κοινά ελληνικά “εθνικά συμφέροντα” απέναντι στους “ξένους”.
Το ερώτημα από τη δική μας μεριά δεν μπορεί να είναι σε ποιο νόμισμα θα μειώνονται οι μισθοί και θα ανεβαίνουν οι τιμές!
Θ.Π.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
