Στο βιβλίο του “Ο αναρχικός τραπεζίτης” ο Φ. Πεσόα εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κατά του χρήματος, που διαβρώνει τον άνθρωπο και καταργεί την ελευθερία του. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο τραπεζίτης του Πεσόα αποκτά τεράστια περιουσία, για να είναι... ελεύθερος! Κερδοσκόπος και μαζί αναρχικός! Το οξύμωρο του τίτλου (του βιβλίου) βρίσκει την απόλυτη έκφρασή του στη σημερινή κυβέρνηση.
Αναζητώντας
τον... Χουντίνι
Ένας τραπεζίτης ανέλαβε να σώσει τη χώρα από τις τράπεζες, το ΔΝΤ, τις αγορές, τους κερδοσκόπους. Και δίπλα του, ως υπουργοί/καμικάζι, όλος ο παλιός θίασος ενισχυμένος με μπλε (ΝΔ) και μαύρους (ΛαΟΣ) κόκκους. Στο πλευρό τους ο αντιεξουσιαστής Γ. Παπανδρέου, μαζί με τον... αντιμνημονιακό Α. Σαμαρά!
Η αναγγελία του ονόματος του Λ. Παπαδήμου ως πρωθυπουργού δημιούργησε κοινωνική ανακούφιση. Μια προσδοκία ότι θα “σώσει” τη χώρα ή, έστω, θα ηρεμήσουμε... Όχι γιατί οι πολίτες τον γνωρίζουν και έχουν εκτιμήσει το έργο του και τις ικανότητές του, αλλά γιατί είναι τραπεζίτης (τεχνοκράτης), τον θεωρούν ανεξάρτητο και, κυρίως, γιατί γνωρίζουν καλά όλους τους υπόλοιπους -την κομματική καμαρίλα του δικομματισμού. Οι πολίτες ήθελαν να δουν «φως» στην άκρη του τούνελ και το είδαν στο πρόσωπο του “άφθαρτου”, πολιτικά, τραπεζίτη που τα μιντιακά συγκροτήματα και κάθε λογής διαπλεκόμενοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι τραπεζίτης γιατί δεν δούλεψε σε... εμπορικές τράπεζες, δεν έβγαζε χρήματα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα!
Η ευεξήγητη ανακούφιση των πολιτών, που σύντομα θα εξατμιστεί, ήρθε και ως αποτέλεσμα της “εκπαίδευσης” ολόκληρης της κοινωνίας να αγωνιά για την επόμενη δόση, να φαντάζεται το μέλλον της σκοτεινό, να ζει με το φόβο της ανεργίας [907.953 οι επίσημοι άνεργοι τον Αύγουστο ή 18,4%], να περιμένει τον μεσία, τον “από μηχανής θεό” απέναντι στην ύφεση [5,5% στο τέλος του 2011, 2,8% το 2012], στο δημόσιο χρέος [198,3% του ΑΕΠ το 2012]. Ο Λ. Παπαδήμος, όμως, δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει Χουντίνι -αφήστε που δεν υπάρχει τέτοιος! Η Ελλάδα, άλλωστε, όπως και ολόκληρη η Ευρώπη, δεν χρειάζεται Χουντίνι, αλλά διαφορετική πολιτική. Μετά την Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισλανδία και την Ιταλία έρχεται και η ώρα της Γαλλίας. Όλες αυτές οι χώρες, όπως οι ίδιοι οι ηγέτες της ευρωζώνης παραδέχονται, δεν μπορούν να σωθούν με μνημόνια...
Το τρίγωνο
των Βερμούδων
Η εντολή διακυβέρνησης, μετά από μια βδομάδα συνταγματικών ακροβασιών, έγινε με τρόπο ώστε όχι μόνο να μη θίγει τα συμφέροντά του πολιτικού κατεστημένου, αλλά να διασφαλίζει και το μέλλον του. Το “τρίγωνο των Βερμούδων” -πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης- λειτούργησε ως ένα σώμα προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα της διαπλοκής και των τραπεζών.
Ο Κ. Παπούλιας δεν προστάτευσε, ως όφειλε, τους θεσμούς, το σύνταγμα. Ταυτίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, με το δικομματισμό, δεν μπόρεσε να υπερβεί την προέλευσή του -μέλος του ΠαΣοΚ, οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου. Δεν πρέπει και ο ίδιος να είναι ικανοποιημένος με τον τρόπο που υπηρέτησε το θεσμό που, ίσως, διέσωσε ένας πρώην πρόεδρος, ο Κ. Στεφανόπουλος, ο οποίος επέκρινε σφοδρά την πενθήμερη οπερέτα των τριών, μίλησε για “πλήρη γελοιοποίηση” της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, και τόνισε ότι “ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν έφτασε σ’ αυτό το κατάντημα”.
Αυτό, όμως, το “Τρίγωνο των Βερμούδων”, του Λ. Παπαδήμο συμπεριλαμβανομένου [κατέληξε να το υπηρετεί], προχώρησε σε μια ακόμα ενέργεια που αλλάζει άρδην ή, καλύτερα, σηματοδοτεί μια μεγάλη προς το χειρότερο αλλαγή. Νομιμοποίησαν σε κυβερνητικές θέσεις την ακροδεξιά. Δημιούργησαν μια κυβέρνηση στην οποία μετέχουν φασίστες, μεταλλαγμένοι “σοσιαλιστές” και νεοφιλελεύθεροι υπό τις ευλογίες του κάποτε αντιχουντικού Λ. Παπαδήμου -το τέλειο ξέπλυμα για το ΛαΟΣ. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν αναλαμβάνει υπουργός Υποδομών(!) ο Μ. Βορίδης, πρώην στέλεχος της ΕΠΕΝ (διαδέχθηκε τον Μιχαλολιάκο), που είχε ιδρύσει το 1984 από τη φυλακή ο Γ. Παπαδόπουλος. [Στα νιάτα του πρωτοστατούσε σε φασιστικές επιθέσεις με τσεκούρι στα χέρια (12.05.1985), κουμπάρος του είναι ο αντιπρόεδρος του Front National Καρλ Λανγκ, έχει ως μέντορά του τον γάλλο Αλέν Ντεμπενουά, διατηρεί την ιστοσελίδα Ελληνικές γραμμές και είχε δημιουργήσει το Εθνικό Μέτωπο]. Η μέχρι τώρα αντίδραση -πλην της αριστεράς- προέρχεται από τον βουλευτή της ΝΔ Πάνο Καμμένο, που δηλώνει ότι δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση -“εγώ δεν ψηφίζω χούντα”, δηλώνει χαρακτηριστικά στη σημερινή Realnews.
“Πολιτική τάση”
εκτός συστήματος;
Ο Λ. Παπαδήμος ανέλαβε και δημιούργησε μια κυβέρνηση σκληρής λιτότητας με στόχο να διασφαλίσει τη νέα δανειακή σύμβαση, τις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, να περάσει το νέο φορολογικό και τον προϋπολογισμό του 2012, όπως και το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας. Ανέλαβε, δηλαδή, να συνεχίσει όσα η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου απέτυχε να ολοκληρώσει. Και ευελπιστεί αυτό να γίνει χωρίς κοινωνική κατακραυγή και με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις. Ο Λ. Παπαδήμος έρχεται να υλοποιήσει μια πολιτική, όχι να την χαράξει, κι αυτό, πιστεύουν ότι του εξασφαλίζει άλλοθι αλλά και περίοδο ανοχής. Τίποτα, όμως, από τα δύο δεν ισχύει!
Η αρχική επιλογή του συστήματος ενός απολύτως ελεγχόμενου προσώπου για τη θέση του πρωθυπουργού (που να λέει σε όλα “ναι”) γρήγορα εγκαταλείφθηκε κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις και τους εκβιασμούς των ηγετών της ευρωζώνης, τόσο προς τον Γ. Παπανδρέου όσο και προς τον Α. Σαμαρά. Η αναγκαστική “υπέρβαση” του δικομματισμού, με την επιλογή του Λ. Παπαδήμου, τους δημιουργεί πρόβλημα στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τόσο τα προνόμιά τους στην κοινωνία, όσο και στο εσωτερικό των κομμάτων τους.
Οι πρώτες αντιδράσεις
Η αρχική τους επιλογή (Φ. Πετσάλνικος), αν και δεν θα απολάμβανε το κύρος και την υποστήριξη της κοινωνίας, έγινε γιατί τους εξασφάλιζε το “δικό” τους άνθρωπο, απόλυτα διαχειρίσιμο, που θα έλεγε σ’ όλα “ναι”. Και, ακόμα, δεν θα κινδύνευαν να δημιουργηθεί “πολιτική τάση” εκτός πολιτικού κατεστημένου συστήματος. Απέτυχαν. Από την κάθετη διαφωνία των Ευρωπαίων αλλά και από την άρνηση δικών τους βουλευτών να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση Πετσάλνικου.
Το ίδιο το σύστημα, πάντως, αντέδρασε αρνητικά από την πρώτη κιόλας μέρα στη νέα κυβέρνηση! Τόσο τα Νέα [“Το πρώτο δείγμα γραφής του νέου πρωθυπουργού δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί θετικό. Πίσω από την πολυπρόσωπη σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος, διακρίνει εύκολα κανείς τα παζαρέματα των κομματικών ηγεσιών, που συνεχίζουν να σχεδιάζουν τη μετατροπή της κυβέρνησης Παπαδήμου σε κυβέρνηση Ζολώτα”] όσο και η Καθημερινή [“Ο ελληνικός λαός απογοητεύθηκε όταν είδε ένα απελπιστικά πολυμελές σχήμα με πολιτικούς που δεν χρειάζονται ή που προκαλούν και με ελάχιστους μη κομματικούς παράγοντες. Ίσως το κομματικό σύστημα, και ιδιαιτέρως το βαθύ ΠαΣοΚ, να μην αντιλαμβάνεται την οργή του κόσμου και να επιμένει να μένει γαντζωμένο στην εξουσία”] πήραν αποστάσεις χαρακτηρίζοντάς την ως “κυβέρνηση ισορροπιών”.
Δεν θα μπορούσε, όμως, να είναι τίποτε άλλο καθώς αποτελεί συστράτευση όλων των μνημονιακών δυνάμεων με μοναδικό σκοπό, όπως ξεκαθάρισε και ο Λ. Παπαδήμος, την ολοκλήρωση και εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους. “Κούρεμα” από το οποίο οι απώλειες για τις ελληνικές τράπεζες θα φτάσουν τα 40 έως 45 δισ. ευρώ και για το οποίο έχει εκφράσει την αντίρρησή του, σε ανύποπτο χρόνο, ο σημερινός πρωθυπουργός. Απώλειες που θα οδηγήσουν τις τράπεζες σε κρατική βοήθεια με αποτέλεσμα, αν εφορμοστεί ο νόμος, να εκδώσουν κοινές μετοχές, κάτι που πιθανόν να οδηγήσει και σε αλλαγή της ιδιοκτησίας. Πριν ένα μήνα ο αρμόδιος υπουργός Ευ. Βενιζέλος άφησε ανοιχτό το παραθυράκι οι μετοχές να γίνουν προνομιούχες, άρα να μην κινδυνεύσουν οι τραπεζίτες. Το τι θα κάνει ο τραπεζίτης Λ. Παπαδήμος είναι ένα από τα ζητούμενα...
Θ. Μιχόπουλος
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
