Η Ευρώπη φλέγεται,
η Αθήνα χτενίζεται...
*Οι τεχνοκράτες θα πετύχουν εκεί που δεν πέτυχαν οι γόνοι των μηχανισμών;
Δεν θα γίνουν άλλες περικοπές μέσα στις 40 ημέρες ημέρες που απομένουν έως το τέλος του 2011, μας διαβεβαίωσε ο Ευ. Βενιζέλος! Αλίμονο! Για το 2012, βέβαια, δεν δεσμεύθηκε. Το αντίθετο, μάλιστα, καθώς ο προϋπολογισμός που κατατέθηκε φέρνει νέους φόρους σε εισοδήματα, ακίνητα, ΙΧ, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και αυξήσεις σε καύσιμα. Πρόσθετες, δηλαδή, επιβαρύνσεις για τους πολίτες περί τα 6,3 δισ. ευρώ. Ο προϋπολογισμός, που θα ψηφιστεί στις 7 Δεκεμβρίου, προβλέπει έλλειμμα 9% φέτος και 5,45% ή 11,43 δισ. ευρώ το 2012 [χωρίς “κούρεμα” 6,7% ή 14,2 δισ. ευρώ] ενώ η κυβέρνηση φιλοδοξεί να έχει πλεόνασμα 2,4 δισ. ευρώ [ή 1,1% του ΑΕΠ] το νέο χρόνο. Κανείς, βέβαια, από τους κυβερνητικούς δεν αναφέρει την ανεργία που σύντομα θα ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο ανέργους. Πριν βγει το 2011...
Νέα διακυβέρνηση,
παλαιά καθήκοντα
Αύριο ο Λ. Παπαδήμος πραγματοποιεί την πρώτη του έξοδο στην Ευρώπη. Θα έχει επαφές με τους επικεφαλής της ΕΕ, Χέρμαν βαν Ρομπάι, και της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο (Βρυξέλλες), ενώ στο Λουξεμβούργο θα συναντηθεί και με τον επικεφαλής του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Στόχος του να πείσει ότι οι πολίτες της Ελλάδας θα δεχτούν αδιαμαρτύρητα τη σκληρή λιτότητα που τους επιβάλλουν και θα βγουν στις πλατείες να υποδεχτούν με χειροκροτήματα τη συνέχιση των “διαρθρωτικών αλλαγών”, που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Όνειρα φθινοπωρινής νυχτός...
Νέα διακυβέρνηση, λοιπόν, με παλαιά, όμως, καθήκοντα, αποκλειστικού σκοπού: να ψηφιστεί η δανειακή σύμβαση [με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πλειοψηφία], να αναδιαρθρωθεί το χρέος [ο Λ. Παπαδήμος ήταν κατά του μεγάλου “κουρέματος” εκτιμώντας ότι δεν αντέχουν οι ελληνικές τράπεζες], να ψηφιστεί το φορολογικό νομοσχέδιο και ο νέος, βαθιά αντιλαϊκός, προϋπολογισμός. Η ευεξήγητη κοινωνική ανακούφιση που δημιούργησε η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λ. Παπαδήμο -προσδοκία ότι θα «σωθεί» η χώρα, άρα και οι καταθέσεις, που την επιβεβαίωσαν και τα σχετικά γκάλοπ- σύντομα θα εξανεμιστεί κάτω από τις επιταγές του γαλλογερμανικού άξονα. Οι Βρυξέλλες δεν πρόκειται να δείξουν ιδιαίτερη κατανόηση στις (πολιτικές) ανάγκες για μικρή, έστω, “ανοχή” στην άμεση επιβολή των σκληρών μέτρων.
Η “ανάσα” θα κρατήσει λίγο μόνο ακόμα, καθώς η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της, τα κόμματα που στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση αρχίζουν να παίρνουν αποστάσεις -ενόψει των εκλογών- και, κυρίως, η διεθνής συγκυρία είναι αρνητική. Το “καλύτερο”, πάντα για το σύστημα, που έχει να κάνει ο Λ. Παπαδήμος, είναι να εξασφαλίσει την 6η δόση και να συμφωνήσει / υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, αν και έχει ήδη ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Οι επαφές των επικεφαλής της τρόικας (Πολ Τόμσεν, Ματίας Μορς και Κλάους Μαζούχ) χθες Σάββατο στην Αθήνα με τους στυλοβάτες της συγκυβέρνησης, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά, και σήμερα με τον Γ. Καρατζαφέρη -για την πιστή εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και το νέο μνημόνιο- σχεδόν δεν έχουν νόημα.
Δραματική
η οικονομική πορεία
Η κατάσταση σε χώρες της ευρωζώνης, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, κ.ά. βρίσκεται σε πορεία δραματικής επιδείνωσης. Μέρκελ, Σαρκοζί και... λοιπές “δημοκρατικές” δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις που θα τους επιτρέψουν το σχεδιασμό μιας άλλης Ευρώπης, που θα εκφράζει πλήρως τα συμφέροντά τους, θα προβλέπει περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των χωρών που χρωστούν, ακόμα και τη χρεοκοπία τους. Μέχρι τότε θα επιβάλλουν σκληρή λιτότητα σε ολόκληρη την Ευρώπη, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που δημιουργούνται σε ανάπτυξη, απασχόληση, κ.λπ. σ’ ολόκληρη την ευρωζώνη. [Χθες οι κυβερνήσεις των 27 κρατών-μελών της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέληξαν σε συμφωνία για τον προϋπολογισμό του 2012, που προβλέπει ύψος των δαπανών 129 δισ. ευρώ, δηλαδή αύξηση μόλις 2% σε σχέση με το 2011].
Η κρίση έχει, πλέον, αγκαλιάσει τις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης με μοναδική εξαίρεση -όχι για πολύ- τη Γερμανία. Ιδιαιτέρως ανησυχητική ήταν η πτώση της γερμανικής βιομηχανικής παραγωγής το Σεπτέμβριο, καθώς υποχώρησε κατά 2,7%, ενώ οι οικονομολόγοι προέβλεπαν πτώση μόλις 0,9%. Σύμφωνα, μάλιστα, με τους αρμοδίους αναμένεται να υποχωρήσει και άλλο τους επόμενους μήνες ως αποτέλεσμα των λιγότερων παραγγελιών.
Θα πετύχουν
οι τεχνοκράτες;
Τι φταίει; Η λιτότητα και η οικονομική πολιτική που έχει επιβάλει η ίδια η Γερμανία στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Ο Β. Σόιμπλε, μάλιστα, ήταν για άλλη μια φορά ξεκάθαρος για το θέμα αλλαγής τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: “Ούτε οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, ούτε οι αγορές θα πρέπει να αναμένουν την παρέμβαση της ΕΚΤ για την επίλυση της κρίσης χρέους”. Την ίδια ώρα η Moody’s υποβάθμισε δέκα κρατικές γερμανικές τράπεζες.
Θα πετύχουν, όμως, οι “ακομμάτιστοι” τεχνοκράτες, όπως ο Λ. Παπαδήμος ή ο Ιταλός Μάριο Μόντι, εκεί που απέτυχαν οι γόνοι των μηχανισμών. Κανένας τεχνοκράτης δεν μπορεί να πετύχει, όσο επιβάλλονται μέτρα και χρονοδιαγράμματα που αφανίζουν κάθε δυνατότητα ανάκαμψης της οικονομίας, όσο η κοινωνία δεν μετέχει σε κανένα σχεδιασμό και μοναδικός ρόλος της, κατά τους ηγέτες της ευρωζώνης, είναι να δέχεται αδιαμαρτύρητα την υποβάθμισή της, τη μείωση παροχών, μισθών, συντάξεων. Την απώλεια κάθε οράματος.
Ο Λ. Παπαδήμος ενδεχομένως «να επιτύχει σε βάθος χρόνου τη συσπείρωση των “από πάνω”, δηλαδή των πολιτικά και οικονομικά κυρίαρχων ομάδων, δεν είναι αυτονόητο το εάν και πώς θα εξασφαλιστεί η συναίνεση των “από κάτω”, χωρίς μάλιστα τους κλασικούς “διαύλους ” της εκλογικής διαδικασίας», γράφει ο Γ. Μαυρής (Καθημερινή, 13.11.11). Τα ίδια πιθανόν ισχύουν και για τον Μ. Μόντι στην Ιταλία.
Η νέα κυβέρνηση, βέβαια, επηρεάζει σημαντικά το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό που, έτσι και αλλιώς, βρισκόταν σε κρίση. Δεν επηρεάζονται, όμως, μόνο τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά και η αριστερά που καλείται να ασκήσει πολιτική «αξιωματικής» αντιπολίτευσης. Και ήδη είχαμε την πρώτη κρίση στη Δημοκρατική Αριστερά, όχι γιατί αποχώρησαν δύο μέλη της, αλλά γιατί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας 40-24 να μην στηρίξουν την νέα κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την απουσία του Γρ. Ψαριανού από την ψηφοφορία στη Βουλή [απέφυγε να ψηφίσει “ναι”] δείχνει την εσωτερική διάσπαση [Δύο κορυφαία στελέχη της, μάλιστα, ο Δ. Χατζησωκράτης, ψήφισε “λευκό” και ο Θ. Μαργαρίτης απουσίαζε στην κρίσιμη ψηφοφορία...] Να θυμίσουμε ότι με αφορμή τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα, το 1989 – 1990, είχαμε τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού σε ΕΑΡ που συμμετείχε στην κυβέρνηση των τριών (ΝΔ, ΚΚΕ, ΕΑΡ) και ΚΚΕ Εσωτερικού Α.Α. και τις διασπάσεις του ΚΚΕ (ομάδα Γράψα, Κοτζιάς, ΝΑΡ).
Αριστερά:
Ευρώ ή δραχμή;
Τα ερωτήματα είναι αν οι σημερινές εξελίξεις -κυβέρνηση Παπαδήμου- οδηγήσουν σε αναδιάρθρωση του κομματικού τοπίου με τη συγκρότηση νέου κομματικού συνασπισμού από στελέχη και των δύο κομμάτων ΠαΣοΚ και ΝΔ, αν σταμάτησε να λειτουργεί το δικομματικό σύστημα και, τέλος, τι θα κάνει η αριστερά. Πώς θα ασκήσει πειστική αντιπολίτευση.
Η αριστερά θα πρέπει να προβάλει μια εναλλακτική, ολοκληρωμένη και κατανοητή πρόταση για την έξοδο από την κρίση απαρνούμενη το ρόλο ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, ιδιαίτερα στο ερώτημα ευρώ ή δραχμή. [Το ευρώ ή δραχμή πρέπει να συνοδεύεται και από το ερώτημα/απάντηση ποιος είναι στην εξουσία και ποια πολιτική ακολουθεί]. Να επιδιώξει ευρύτερες συνεργασίες στη βάση και να περάσει από την περιγραφή και την καταδίκη των επαχθών μέτρων του μνημονίου σε συγκεκριμένες προτάσεις. Η κρίση είναι συστημική -άρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στα πλαίσιο του συστήματος- και πανευρωπαϊκή / παγκόσμια και άρα “εύκολα” γίνεται κατανοητό ότι απαιτεί ευρύτερες διεθνείς διεργασίες. Ο (αυτο)περιορισμός και περιχαράκωσή της αριστεράς στα όρια της Ελλάδας, η πολιτική “έξοδός” της από την Ευρώπη και όχι στην Ευρώπη τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται.
Θ. Μιχόπουλος
ΔΩΡΟ - ΑΔΩΡΟ ΤΟ “ΚΟΥΡΕΜΑ” 50%, ΑΝ TO ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΕΙΝΑΙ 8%
Δεν μας *** ρε Νταλάρα
Με ληστρικό επιτόκιο πάνω από 8% θέλει να γίνει το “κούρεμα” των ελληνικών ομολόγων ο πρόεδρος του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου (IIF), εκπρόσωπος των τραπεζών, Τσαρλς Νταλάρα! Παράλληλα, πιέζει ώστε οι ελληνικές τράπεζες να χρηματοδοτηθούν εκδίδοντας προνομιούχες μετοχές και όχι κοινές, όπως προβλέπει ο νόμος, προκειμένου αυτές να παραμείνουν στα χέρια των ιδιωτών και να μην κρατικοποιηθούν, έστω προσωρινά.
Ο Τσ. Νταλάρα, που εμφανίζεται αδιάλλακτος, προσπαθεί να περιορίσει τις “ζημιές” που θα υποστούν οι τράπεζες από το “κούρεμα”, κατά 50%, των ομολόγων. Η απαίτηση για υψηλό επιτόκιο 8%, το οποίο μάλιστα θα ανεβαίνει όσο θα ανακάμπτει το ΑΕΠ της χώρας, θα οδηγήσει στη φαλκίδευση ακόμα και της επαίσχυντης συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου καθώς το όφελος από τους τόκους θα είναι περιορισμένο, αφήνοντας στον αέρα το στόχο για τη μείωση του χρέους στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Παράλληλα, τα νέα ομόλογα θα εκδοθούν με βάση το βρετανικό δίκαιο και με την εγγύηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (EFSF), καθιστώντας έτσι αδύνατη μια μελλοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους!
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
