Ενισχυμένη η Αριστερά, αλλά χωρίς ενιαία πρόταση
* Σε διαχρονικό χαμηλό ο δικομματισμός
Μπορεί το πείραμα Παπαδήμου να απολήξει σε αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνησή του; Θα μπορέσει να συγκρατήσει το ΠΑΣΟΚ την καθοδική πορεία του ή θα δοκιμαστεί η ενότητά του; Και η Αριστερά, που φαίνεται να ευνοείται από τις ανακατατάξεις στο εσωτερικό του εκλογικού σώματος, θα κεφαλαιοποιήσει - και με ποιες προϋποθέσεις – την επιβεβαίωση της πολιτικής της; Ερωτήματα και απαντήσεις σε μια συζήτηση με τον πολιτικό επιστήμονα Ηλία Νικολακόπουλο.
Τη συνέντευξη πήρε
ο Μάκης Μπαλαούρας
Έχω την αίσθηση ότι η πρωθυπουργία Παπαδήμου είναι τομή για το πολιτικό σύστημα, δηλαδή είτε ο ίδιος είτε διάφοροι που κινούνται στην ίδια λογική, τεχνοκράτες, νέα πολιτικά πρόσωπα κλπ., θα αξιοποιήσουν την επιλογή Παπαδήμου για νέα πολιτικά μορφώματα.
Ο ίδιος ο Παπαδήμος δεν δείχνει να έχει πολιτικές φιλοδοξίες, τουλάχιστον με τη συγκρότηση πολιτικού μορφώματος. Τώρα, αν θα χρειαστεί να είναι ο κοινός πρωθυπουργός μιας συμμαχικής κυβέρνησης μετά τις εκλογές, είναι άλλο θέμα. Ότι είναι τομή για το πολιτικό σύστημα, είναι προφανές. Όταν ένα πολιτικό σύστημα δηλώνει αδυναμία να προχωρήσει, να έχει οποιαδήποτε φερέγγυα πρόταση, είναι φανερό ότι αυτό συνιστά τομή και νομίζω ότι θα καταγραφεί και στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν, ως κρίση του κομματικού συστήματος.
Πάμε σε πρωτόγνωρες καταστάσεις;
Σίγουρα τα ποσοστά του δικομματισμού θα βρεθούν σε πολύ χαμηλό επίπεδο και δεν βλέπω να προκύπτει από το πολιτικό σύστημα η πειστική εναλλακτική πρόταση, άρα μπορεί να αναγκαστούν να ξαναφέρουν τον Παπαδήμο και να δούμε και αναταράξεις μέσα στα κόμματα, στη λογική ακριβώς μιας νέας τεχνοκρατικής ελίτ που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση. Το θέμα είναι ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί από τα σημερινά πολιτικά κόμματα που μπορούν να λειτουργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Πολλοί το λένε: η τρόικα του ΠΑΣΟΚ , εμμέσως οι φιλελεύθεροι της ΝΔ και κάποια κόμματα, κοινωνικοί σύνδεσμοι, αλλά προς το παρόν δεν βλέπω αυτό το πολιτικό δυναμικό που θα διαμόρφωνε αυτό το νέο μόρφωμα στη λογική της τεχνοκρατικής διαχείρισης της πολιτικής.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου ίσως να είναι η πρώτη στην ιστορία τής σύγχρονης Ελλάδας που δεν θα έχει περίοδο χάριτος. Ήδη οι μαζικές και δυναμικές εκδηλώσεις με αφορμή πχ. το χαράτσι της ΔΕΗ συνεχίζονται έντονα. Την Πέμπτη έγινε με επιτυχία η πανεργατική πανελλαδική απεργία.
Μια μικρή περίοδο χάριτος μέχρι τις γιορτές των Χριστουγέννων, ενδεχομένως κουτσά στραβά θα την εξασφαλίσει. Αλλά και αυτή η περίοδος χάριτος δεν είναι αυτή που απολαμβάνει μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Βασίζεται στην ανακούφιση ότι δεν γκρεμιστήκαμε. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι κάπως έχει καταλαγιάσει η αμφισβήτηση, η οποία εξακολουθεί να βράζει. Με οποιαδήποτε άστοχη κυβερνητική ενέργεια μπορεί να ξεσπάσει. Και αυτή η κυβέρνηση δεν είναι κυβέρνηση που δεν θα κάνει άστοχες ενέργειες. Είναι το ίδιο πολιτικό προσωπικό, το οποίο θα συνεχίζει να συμπεριφέρεται, και αυτό είναι το εντυπωσιακό, με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφερόταν και πριν.
Σε κατρακύλα το ΠΑΣΟΚ
Πολύ περισσότερο που τα τρία κόμματα, από το 86% που είχαν καταγράψει στις προηγούμενες εκλογές, τώρα κατρακυλούν στο 55%.
Από τα τρία κόμματα θα εξαιρούσα το ΛΑΟΣ. Με έχουν εντυπωσιάσει η πολιτική συμπεριφορά του, οι πολιτικές επιλογές του, οι οποίες μπορούν να βάζουν κάτω από την ίδια ομπρέλα ακροδεξιές θεωρίες και δήθεν υπεύθυνη στάση. Είναι τραγικό να ακούς τον Βορίδη και τον Καρατζαφέρη και να λες ότι αυτοί έχουν περισσότερο δίκιο από όλους τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Τους βλέπεις να συμπεριφέρονται πιο υπεύθυνα, χαϊδεύοντας ταυτόχρονα, σε άλλο επίπεδο, και το παραδοσιακό ακροδεξιό τους ακροατήριο.
Με τα σημερινά δεδομένα τι ποσοστό μπορεί να πάρει το ΠΑΣΟΚ;
Με τα σημερινά δεδομένα υπάρχει ένα ανώτατο φράγμα περίπου 25% και θεωρώ, παρά τη διαφαινόμενη χαμηλή πρόθεση ψήφου, ότι υπάρχει ένα κατώτατο περί το 20-22%. Υπό τη προϋπόθεση ότι θα πάει συντεταγμένο στις εκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ επηρεάζεται από την κολεγιά του με το ΛΑΟΣ;
Νομίζω ότι επηρεάζεται πιο πολύ από όλα τα υπόλοιπα και ότι το ΛΑΟΣ είναι το κερασάκι στην τούρτα. Στην Ουγγαρία κέρδισε τις εκλογές το σοσιαλιστικό κόμμα με ένα αντίστοιχο σύνθημα: “Λεφτά υπάρχουν”. Ακολούθησε μια τεχνοκρατική κυβέρνηση και στις επόμενες εκλογές το σοσιαλιστικό κόμμα πήρε 18% από 41% και μετά την ήττα του έχει αρχίσει και διασπάται. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 44%, κάπου εκεί βρισκόμαστε. Η επίδοση του σοσιαλιστικού κόμματος της Πορτογαλίας ή έστω του σοσιαλιστικού κόμματος Ισπανίας, που εκεί δεν έχουμε ΔΝΤ, είναι πολύ καλύτερες από τη διαφαινόμενη επίδοση του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που φαίνεται να έχασε το ΠΑΣΟΚ με αυτή την πολιτική, είναι ο σκληρός πυρήνας, ο κορμός του. Τα σοσιαλιστικά κόμματα Ισπανίας και Πορτογαλίας, παρά τη βαριά ήττα που υπέστησαν, διατήρησαν ένα βασικό πυρήνα.
Η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ έχει διαφοροποιηθεί;
Έχει τραυματιστεί. Δεν ξέρω αν έχει τραυματιστεί εξίσου και η επιρροή του στα μεσαία στρώματα. Διότι εντάσσονται άνθρωποι που, παρόλο που θίχτηκε σημαντικά το εισόδημά τους, δεν έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Και βλέποντας τον επερχόμενο κατακλυσμό με τη ΝΔ, μπορεί ακόμα να σκέφτονται να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Ο βασικός κοινωνικός του πυρήνας, που ήταν σε χαμηλότερα στρώματα, δεν έχει καν το χρόνο να σκεφτεί, ούτε επιθυμία να σκεφτεί, ούτε δικαιολογία να δώσει. Φεύγει. Θα φύγει προς την αποχή; Προς διάφορα μικρότερα κόμματα; Προς το παρόν δεν δείχνει να φεύγει προς τη ΝΔ, είναι το μόνο κόμμα το οποίο δεν εμπιστεύεται.
ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή
Το ΛΑΟΣ δεν θα έχει ενδεχομένως απώλειες από τον κόσμο που το στήριζε μέχρι τώρα, που ήθελε πιο ριζοσπαστική εμφάνιση, πιο εθνικιστική, πιο αντιμεταναστευτική;
Aυτό είναι ένα ερώτημα. Φοβάμαι πως η Χρυσή Αυγή, μετά τη μικρή επιτυχία της στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, θα είναι παρούσα στις εκλογές. Και πιθανότατα θα καταγράψει και ποσοστά που δεν θα είναι του μηδέν κόμμα τόσο, αλλά θα είναι διακριτά.
Αυτά θα τα αφαιρέσουν από τον Καρατζαφέρη;
Ναι, αλλά δεν είναι και τόσο λίγο. Δηλαδή, αν από το 0,25% φτάσουν στο 1%, το 1% είναι ορατό ποσοστό, που σημαίνει 65.000 άνθρωποι, ενώ το 0,25 σημαίνει τίποτα. Για τον Καρατζαφέρη οι απώλειες αυτές είναι πολύ μικρές και εύκολα αναπληρώσιμες.
Σε δύο βάρκες η ΝΔ
ΝΔ και ΛΑΟΣ έχουν υποστεί συνέπειες από τη συμμετοχή τους στη κυβέρνηση ή όχι;
Aπ’ ό,τι φαίνεται περισσότερους τρανταγμούς έχει υποστεί η ΝΔ, η οποία επίσης χαϊδεύει ακροατήρια πατριωτικο - ρατσιστικά αντίστοιχα με του ΛΑΟΣ. Το ΛΑΟΣ κατόρθωσε να έχει ψηφίσει το μνημόνιο τον Μάη του 2010, να μην το έχει χρεωθεί, παρά την αντιπολίτευση που έκανε η ΝΔ, και αυτή τη στιγμή να εμφανίζεται ο Καρατζαφέρης ως ο πλέον υπεύθυνος πολιτικός, ο οποίος εξανάγκασε τα δύο παιδιά της Βοστώνης να τα βρούνε. Αντιθέτως, δεν έχουμε δει σε καμία έρευνα τη ΝΔ να ξεπερνά σε προβολή το επίπεδο του 2009 μέχρι στιγμής.
Ως εκτίμηση τελικής ψήφου, δηλαδή.
Σε καμία από τις έρευνες που έχουν γίνει δεν εμφανίζεται πλειοψηφική δυναμική για τη ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται σε κατρακύλα. Τώρα, αν θα μπορέσει το ασανσέρ στην κατεβασιά να σταματήσει και, ενδεχομένως, να ανέβει ξανά κανέναν όροφο, είναι πιθανόν, πάντως σίγουρα δεν μπορεί να ανέβει ψηλά.
Η ΝΔ έχει χάσει και αυτή κοινωνικά ερείσματα που είχε στο παρελθόν; Ή τα διατηρεί και προσπαθεί να αποκτήσει και άλλα;
Η ΝΔ βρέθηκε σε πάρα πολύ χαμηλό επίπεδο το 2009, ήταν το διαχρονικά χαμηλότερο. Από εκεί και πέρα έχασε και ένα κομμάτι φιλελεύθερο – κεντρώων μεσαίου χώρου με τις πολιτικές που ακολούθησε. Επομένως, προσπαθεί απλώς σιγά -σιγά να διευρύνει το βασικό πυρήνα που διαθέτει, ο οποίος είναι περίπου ψήφος ταυτότητας. Δηλαδή, η δεξιά αποδεικνύεται πολύ πιο συγκροτημένη ταυτοτικά από ό,τι η Αριστερά. Αποδεικνύεται ότι 60 χρόνια μετά τον εμφύλιο συγκροτεί ταυτότητα. Αυτή διατηρεί η ΝΔ και προσπαθεί σε αυτή να προσθέσει ορισμένους διαφεύγοντες από το ΠΑΣΟΚ.
Μ’ αυτή την τρικομματική κυβέρνηση δεν διαφοροποιείται η αντιπολιτευτική εμφάνιση της ΝΔ;
Αυτό την εμποδίζει να εισπράξει τους διαφυγόντες του ΠΑΣΟΚ. Οι οποίοι, βέβαια, έχουν κι άλλες επιλογές. Παρά τον αντιμνημονιακό λόγο της ΝΔ, είχαν την αριστερά, είχαν λίγο τον Καρατζαφέρη, ο οποίος είχε ψηφίσει το μνημόνιο αλλά μετά ακολούθησε μια πολιτική επικριτική. Άρα πολύ εύκολα μπορεί και αυτός να εισπράξει. Η ΝΔ βρίσκεται με ένα διπλό λόγο, συντηρεί κάπως τον αντιμνημονιακό λόγο και προσπαθεί, από την άλλη, να εμφανίσει και έναν υπεύθυνο λόγο.
Αυτό όμως δεν έχει συνέπειες;
Προς το παρόν δεν φαίνονται, δεν έχουν μετρηθεί, θα έλεγα, οι συνέπειες. Μπορείς να ισορροπήσεις σε δύο βάρκες; Δεν βλέπω το πολιτικό τους προσωπικό τόσο ευέλικτο, ώστε να ισορροπεί πραγματικά σε δύο βάρκες. Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι λίγο χαρισματικός, να ικανοποιείς και τις δύο πλευρές.
Αφού υπάρχει μεγάλη φθορά των δύο κομμάτων, μπορεί να πουν γιατί να κάνουμε εκλογές, ας το τρενάρουμε λίγο, το θέλουν, άλλωστε, και οι ξένοι...
Το να επιμηκυνθεί ο χρόνος ζωής της κυβέρνησης, θα ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα, με βάση το τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Άρα, με αυτή τη λογική, η παράταση του βίου της κυβέρνησης θα είχε βάση. Τώρα αν θα το αποδεχτούν στη ΝΔ, δεν μπορεί να το ξέρει κανένας. Βιάζονται πάρα πολύ για την εξουσία. Και, από την άλλη, βρίσκονται σε ένα δίλημμα. Εάν δούν ότι εμφανίζουν κάποια ανοδική δημοσκοπική τάση, πιστεύω θα το δεχθούν περιμένοντας να τους οδηγήσει έστω σε οριακή αυτοδυναμία. Εάν δουν ότι παραμένουν στάσιμοι, ή ακόμα ότι υφίστανται κάποια φθορά, τότε θα κοιτάξουν να επισπεύσουν το χρόνο των εκλογών. Ευελπιστώντας σε μια συμμαχική κυβέρνηση, όπου το πάνω χέρι θα το έχει η ΝΔ.
Ανοδική τάση του ΣΥΡΙΖΑ
Σε αυτό το πλαίσιο η Αριστερά πώς κινείται; Πώς την κατατάσσει ο κόσμος; Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίστηκε σε κάποια δημοσκόπηση να ξεπερνά ακόμα και το ΚΚΕ.
Αυτές οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν την τελική εκτίμηση ψήφου. Θεωρώ ότι οποιαδήποτε δημοσκόπηση αυτή τη στιγμή επιχειρεί την τελική εκτίμηση ψήφου, είναι λίγο παρακινδυνευμένη, γιατί την εκτίμηση της ψήφου την κάνεις μελετώντας μια διαχρονική σειρά δεδομένων. Σε ομαλές καταστάσεις. Σε καταστάσεις ρευστότητας όπως η σημερινή, ακόμη και η διαχρονική σειρά των δεδομένων δεν σου παρέχει ασφαλή εκτίμηση. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ανοδική τάση, αυτό μπορούμε να το θεωρήσουμε δεδομένο.
Μεγάλη ή συγκρατημένη;
Προς το παρόν δείχνει συγκρατημένη ανοδική τάση, η οποία όμως με το διαλυμένο πολιτικό τοπίο μπορεί να γίνει και μεγάλη. Θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό από την αξιοπιστία της όποιας σοσιαλιστικής συνιστώσας. Δηλαδή, αυτή στη στιγμή βλέπουμε για πρώτη φορά ουσιαστικά δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώνεται αυτή η σοσιαλιστική συνιστώσα που την κυνηγούσε από το 2004 και ποτέ δεν είχε πραγματικά συγκροτηθεί. Σήμερα βλέπουμε να συγκροτείται λίγο περισσότερο. Άρα να υπάρχει μια γέφυρα με τον απογοητευμένο κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Πόσο σταθερή είναι αυτή η γέφυρα ή απλώς είναι μια ανεμόσκαλα που τρέμει ο άλλος να περάσει, αυτό ακόμα δεν έχει αποδειχτεί. Χρειάζεται όμως μια αξιοπιστία της απεύθυνσής του προς τον κόσμο. Κι επίσης θα χρειαζόταν ένας πολιτικός λόγος όπου να μη γρονθοκοπούνταν οι διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχει καταλαγιάσει αυτό όμως...
Ναι, αλλά είναι κάτι που δεν πρόκειται να απαλειφθεί τελείως.
Σταθερά αρνητικό το ΚΚΕ στη συμπόρευση
Το ΚΚΕ πώς καταγράφεται;
Το ΚΚΕ έχει συγκροτήσει τον κόσμο του. Ήδη από την περίοδο μετά τις εκλογές, και από το μνημόνιο ακόμη περισσότερο. Λογικά θα διατηρηθεί σε ένα επίπεδο περί το 10%. Εκεί το εκτιμούν όλες οι έρευνες. Δεν δείχνει σημάδια μεγάλης διακύμανσης και η πολιτική του άλλωστε αυτή είναι. Δεν είναι για τη μεγάλη άνοδο, είναι για τη σταθεροποίηση και για ν’ αποκτήσει ταυτότητα ο κόσμος που το πλησιάζει. Χωρίς πολλά πολλά ανοίγματα. Θεωρώ ότι οποιαδήποτε απάντησή του στις εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία θα είναι σταθερά αρνητική. Δεν ενδιαφέρεται αυτή τη στιγμή για τη μεγάλη αριστερή συμμαχία. Εξ ου και είναι πάντα στις διαδηλώσεις διακριτό. Μια φορά πήγε να συνευρεθεί χωροταξικά και είδαμε τι συνέβη. Δυστυχώς αυτά τα επεισόδια που έγιναν δείχνουν ότι και στο χώρο της αριστεράς υπάρχει μια μειοψηφική μεν αντί - ΚΚΕ τάση, η οποία δίνει δικαίωμα στο ΚΚΕ να κρατά μια στάση συμπαγούς περιχαράκωσης.
Όμως ό,τι και να κάνει μέσα στη σοβαρή κοινωνική κρίση που περνάμε, ο κόσμος του δεν θα το πιέζει; Δεν θα υποστεί πιέσεις τέτοιες ώστε να ανοιχτεί;
Δεν νομίζω ότι ο κόσμος του το πιέζει για να ανοιχτεί. Πού;
Στα κινήματα. Προχθές, στην κατάληψη της ΔΕΗ πήγε και η Παπαρήγα και ο Τσίπρας. Αυτό δημιουργεί μια κατάσταση ελπίδας, ας πούμε, και στα δύο κομμάτια της αριστεράς. Αυτό δεν δημιουργεί πιέσεις στο ΚΚΕ;
Δεν νομίζω πως δημιουργείται πίεση, γιατί δεν διαφαίνεται μια πειστική προοπτική προς αυτή την κατεύθυνση. Αν αθροίσω το ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ και βάλω και λίγο από Κουβέλη, μπορεί να φτάσω 30%, αλλά θα είναι ένα απολύτως ανομοιογενές και θνησιγενές σχήμα. Θυμάμαι μια προηγούμενη κουβέντα που είχαμε κάνει στην «Εποχή» με τα δεδομένα των περιφερειακών εκλογών. Είναι μια ιδιαιτερότητα της Ελλάδας που δεν ξέρω πόσο θα διατηρηθεί. Στις περισσότερες χώρες που πήγε το ΔΝΤ, η στροφή είναι προς τα δεξιά, μόνο σε εμάς δημοσκοπικά καταγράφεται στροφή προς τα αριστερά και προφανώς είναι ευθύνη της αριστεράς το ότι αυτή η προς τα αριστερά στροφή και κινηματική αμφισβήτηση δεν μπορεί να βρει μια ενιαία μορφή έκφρασης επί της ουσίας αυτή η σύγκλιση δεν υπάρχει.
Εγώ μιλάω για τον απλό κόσμο. Ένας εργάτης που απολύεται, ένας δημόσιος υπάλληλος που μπαίνει στην εφεδρεία, οι άνεργοι, δεν πιέζουν αυτοί;
Όχι, γιατί δεν τους έχει δώσει δυστυχώς η αριστερά την πειστική διέξοδο. Θα πάει αυτός που λες στον ΣΥΡΙΖΑ, θα πάει στο ΚΚΕ, θα πάει ενδεχομένως δοκιμαστικά στη ΔΗΜΑΡ, αλλά δεν του ‘χει δώσει κανείς την εντύπωση ακόμη ότι υπάρχει ενιαία αριστερά, συγκροτημένη πρόταση από την πλευρά της.
Σε διχασμό η ΔΗΜΑΡ
Με τη ΔΗΜΑΡ τι γίνεται;
Αυτό είναι το πιο ρευστό τοπίο. Ρευστό φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις. Άλλος της δίνει 3% άλλος της δίνει 7% και προοπτικά. Φαίνεται και από τις εσωτερικές τους αντιπαραθέσεις. Οι διαφορές που καταγράφονται αυτή τη στιγμή μέσα στη ΔΗΜΑΡ είναι πολύ πιο σημαντικές από τις διαφορές ανάμεσα σε Συνασπισμό και ΚΟΕ. Είναι σίγουρο ότι η ΔΗΜΑΡ είναι χώρος υποδοχής για απογοητευμένους του ΠΑΣΟΚ, όχι τόσο των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων όσο ενός κομματιού εκσυγχρονιστικού, μεσαίων τάξεων και με περισσότερα σημεία αναφοράς προς το εγχείρημα Σημίτη. Εάν θα μπορούσε να καταλαγιάσει κάπως τις αντιθέσεις, θα γινόταν ακόμα πιο πιστευτή, θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα ευρύτερο ακροατήριο που να επαληθεύσει αυτές τις προβλέψεις. Η ίδια δεν δείχνει αυτή την ωριμότητα κι επίσης έχει και ένα σημαντικό πρόβλημα εκπροσώπησης προς τα έξω. Αυτή τη στιγμή είναι μόνο ο Φ. Κουβέλης ο οποίος δίνει το στίγμα της ΔΗΜΑΡ. Θα χρειαζόταν ένα ευρύτερο επιτελείο. Δεν μπορείς να πηγαίνεις σε εκλογές μόνο με ένα πρόσωπο. Πώς, όμως, να συγκροτήσεις αυτό το ευρύτερο επιτελείο, όταν διαπιστώνεις, για παράδειγμα, σε ένα καίριο πολιτικό θέμα, την ψήφο στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ένα τέτοιο διχασμό; Ένα αριστερό κόμμα να πει «παρών» σε μια κυβέρνηση που συμμετέχει ο Βορίδης και ο Άδωνις…
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
