ΟΙ «ΕΘΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
«Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας»… Τι ήθελε, άραγε, να πει μ’ αυτό ο κ. Παπαδήμος;
Η δήλωσή του, αν τη δούμε μέσα στα συμφραζόμενα, είναι πρώτα απ’ όλα μια δήλωση απόρριψης της τακτικής των «κόκκινων γραμμών». Απορρίπτει αυτή τη λογική και στη θέση της βάζει μια υπέρτατη αρχή, την κόκκινη γραμμή των κόκκινων γραμμών, τη «σωτηρία της χώρας» (είναι εκπληκτικό, πάντως, με πόση ευκολία οι θεωρούμενοι, λόγω καταγωγής, εραστές της αθηναϊκής δημοκρατίας, καταφεύγουν στις αντιδημοκρατικές επινοήσεις των ρωμαϊκών χρόνων: salus patriae suprema lex, που αποτελούν πρόδρομο των συγχρόνων δικτατοριών).
Εκ πρώτης όψεως, η στάση αυτή φαντάζει υπερκομματική και πατριωτική, στάση ηρωική, θα λέγαμε, καθώς προτάσσει τη στήθη της απέναντι σ’ έναν υπέρτερο εχθρό, συνήθως «εξωτερικό», έστω παραβλέποντας κάποιες τρέχουσες ανάγκες και απαιτήσεις του απλού λαού (που συνήθως δεν αντιλαμβάνεται τους μέγιστους κινδύνους…)
Επειδή γνωρίζουμε, όμως, εκ πείρας πικροτάτης ότι ο υπέρ σωτηρίας της χώρας λόγος είναι συνήθως συγκαλυπτικός άλλων επιδιώξεων, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η επίκληση της μίας και μοναδικής κόκκινης γραμμής, συνιστά απαγόρευση προβολής οποιασδήποτε άλλης, «υποδεέστερης» κόκκινης γραμμής.
Με άλλα λόγια, η επίκληση της σωτηρίας της χώρας δεν γίνεται με αναφορά στην ισότητα όλων έναντι του κοινού κινδύνου, αλλά με τη διαβεβαίωση ότι οι διακρίσεις ανάμεσα στους κυρίαρχους και τους υποτελείς αποτελούν προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας (τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από εκείνο το τραγουδάκι, που μας συνιστούσε «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» – με όσο στόμφο κι αν εκφέρεται ο πρωθυπουργικός λόγος).
Πολίτευμα χωρίς
«κόκκινες γραμμές»
Δεν πρόκειται, όμως, μόνο γι’ αυτό. Η απαγόρευση προβολής άλλων κόκκινων γραμμών πλην της μίας και μοναδικής, δεν αφορά μόνο τις οικονομικές – κοινωνικές διεκδικήσεις. Αφορά και τις όποιες ενστάσεις ή… ευαισθησίες σχετικά με τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.
Δεν χάλασε, λόγου χάρη, ο κόσμος, αν δεν γίνουν εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου, όπως είχε συμφωνηθεί. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν ο κ. Παπούλιας δεν ακολούθησε κατά γράμμα –και πνεύμα, κυρίως– τις συνταγματικές του αρμοδιότητες, ούτε όταν συγκάλεσε το προκατασκευασμένο και λειψό συμβούλιο αρχηγών, ούτε όταν συμμετείχε στην κωμικοτραγική διαδικασία ανάθεσης εντολής σχηματισμού κυβέρνησης, τελικά, στον κ. Παπαδήμο, ούτε όταν εμφανίζεται ως προστάτης μιας κυβέρνησης, ενώ από τη θέση του όφειλε να κρατάει τις αποστάσεις που επιβάλει η θεσμικά κατοχυρωμένη ουδετερότητα έναντι όλων των πολιτικών δυνάμεων ανεξαιρέτως.
Αυτή η πρακτική σύγχυση –αντί της τυπικά αυστηρής διάκρισης– των διαφόρων εξουσιών και αρμοδιοτήτων επιτρέπει στον κ. Παπούλια να εκστομίζει, ως μη όφειλε, τη φράση «με την κυβέρνηση Παπαδήμου επικρατεί ύφεση, έχει κατακαθίσει ο κουρνιαχτός». Η οποία λειτουργεί και ως αποτροπή για τους προτιθέμενους να ξανασηκώσουν κουρνιαχτό, που δεν είναι άλλοι από τους γνωστούς πασίγνωστους αγανακτισμένους, δηλαδή τους πολίτες αυτής της χώρας.
Όλοι αυτοί θα οφείλουν πια να μην πιέζουν με κόκκινες γραμμές και άλλες αηδίες, αλλά να πορεύονται σύμφωνα με τον προεδρικό κανόνα: «Αφού ένας τεχνοκράτης σαν τον Λουκά Παπαδήμο εμφανίζεται αισιόδοξος, θα πρέπει αυτή την αισιοδοξία να τη συμμεριστούμε»… Άραγε, είναι αγεφύρωτη η απόσταση που χωρίζει τη ρήση αυτή, το πνεύμα της, από τη νοοτροπία που καλλιεργεί η πίστη στις ιδιότητες και τις ικανότητες όποιου «πατερούλη» (του έθνους αυτή τη φορά);
Από τη σωτηρία
στον τεμαχισμό του έθνους
Ήδη πρωτοσέλιδο άρθρο της «Καθημερινής» τον χαρακτηρίζει «θεματοφύλακα της συμφωνίας εθνικής συνεννόησης», αφήνοντας έξω από τη… θεματοφυλακή τις δυνάμεις που δεν προτίθενται να συνεννοηθούν «εθνικά», και καθιστώντας τον κ. Παπούλια παράγοντα διαίρεσης και όχι ενότητας του έθνους στο πρόσωπό του. Άραγε, έχουμε περάσει ήδη σε φάση διάκρισης των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων σε εθνικές και μη; Και μάλιστα χωρίς να υπάρξει αντίδραση από το προεδρικό μέγαρο ή το μέγαρο Μαξίμου, που τόση ευαισθησία δείχνουν, όταν βλέπουν «στις εφημερίδες σχόλια που θα μπορούσαν να μη γίνονται» –σύμφωνα με την προεδρική ρήση.
Το αστείο θα ήταν να βρεθεί κανείς να μας κατηγορήσει ότι με όλα αυτά υπονομεύουμε τους θεσμούς. Γιατί θα είχε ακόμη πιο μεγάλη πλάκα, αν βρισκόταν κάποιος που θα στρεφόταν ακόμη και δικαστικά εναντίον των προσώπων που ενσαρκώνουν τους θεσμούς, όταν τα ίδια, με τη συμπεριφορά τους, τους καταρρακώνουν. Και τότε θα βλέπαμε αν θα υπήρχε νομομαθής, που να μπορέσει να ξεμπλέξει αυτό το αξεδιάλυτο κουβάρι προσωποποιημένων θεσμών και θεσμοποιημένων προσώπων.
Χ. Γεωργούλας
Μονά-ζυγά δικά τους!
«Είτε θα μείνουμε στο ευρώ μειώνοντας το επίπεδο διαβίωσης όλοι μας, είτε θα αποχωρήσουμε από το ευρώ γυρνώντας δεκαετίες πίσω».
Μ’ αυτή την καταπληκτική δήλωση ο πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών κ. Β. Ράπανος έθεσε τέρμα στις όποιες θεωρητικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις υπό τον τίτλο «μέσα ή έξω από το ευρώ».
Με το ευρώ κερδίζουμε, με τη δραχμή χάνετε, μας είπε μεθερμηνεύοντας την άποψη των τραπεζικών «αγορών» για το ζήτημα...
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
