** Και άλλο νερό στο κρασί του Α. Σαμαρά
Toυ
Θ. Μιχόπουλου
Oλα στο τραπέζι, προαποφασισμένα και ομόφωνα εγκεκριμένα από το υπουργικό συμβούλιο -ξεχάστε “τα κεκτημένα”, δήλωσε ο πρωθυπουργός. Στόχος και πάλι οι εργαζόμενοι, αυτή τη φορά και του ιδιωτικού τομέα. Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, τριετιών, μείωση αποδοχών, επικουρικών και κύριων συντάξεων, ασφαλιστικών εισφορών στο όνομα της μείωσης του μη μισθολογικού κόστους. Μείωση των κατώτατων απολαβών [από 751 ευρώ μικτά που είναι σήμερα], επέκταση της ελαστικής μορφής εργασίας [οι εργαζόμενοι στη “Χαλυβουργία” απεργούν πάνω από δυο μήνες για τα στοιχειώδη: 8ωρο με 5νθήμερο αντί 5ωρο/5νθήμερο που προτείνει η εργοδοσία]. Όλα αυτά όταν τα μέτρα έχουν αποδειχθεί καταστροφικά και από το 2009 ένας στους τέσσερις έλληνες πολίτες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας [3,03 εκ. άτομα ή 27,7%]. Αυτή είναι η “διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες”, η κόκκινη γραμμή του Λ. Παπαδήμου που προωθεί και νέα απεχθή μέτρα στο όνομα μιας “κατεπείγουσας ανάγκης μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος”...
Ανατροπή στην κοινωνία
Οι δραματικοί τόνοι του Λ. Παπαδήμου [που ζήτησε και αποδείξεις αν τον στηρίζουν τα κόμματα!], με μόνιμη επωδό την επίκληση της χρεοκοπίας -“δεχτείτε τώρα να δώσουμε λίγα, για να μη χάσουμε το Μάρτιο πολλά”-, λειτουργούν ως επιχείρηση κατατρομοκράτησης της κοινής γνώμης. Δεν φαίνεται, όμως, να βρίσκουν ανταπόκριση στην κοινωνία. Η περίοδος χάριτος τελείωσε και η κυβέρνηση, με συγκεκριμμένες δεσμεύσεις απέναντι στην τρόικα, θα πάρει και πάλι σκληρά μέτρα. Γεγονός που μπορεί να προκαλεί επιφανειακούς τριγμούς στην συγκυβέρνηση [πλήρης η ομοφωνία για το πολυνομοσχέδιο], και άρα δεν τους ενοχλεί, δημιουργεί, όμως, συλλογική συνείδηση στους πολίτες ότι κανένα από αυτά τα τρία κόμματα, με ή χωρίς συμπλήρωμα τεχνοκρατών, μόνα τους ή σε όποιο συνδυασμό επιλέξουν, δεν μπορούν να άρουν το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν τη χώρα.
Ουσιαστικά η τρόικα, στηριζόμενη και συνεπικουρούμενη από την κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου, επιχειρεί την πλήρη ανατροπή της κοινωνικής δομής και της εργατικής νομοθεσίας. Και αν στα “πρώτα βήματα”, με την κυβέρνηση ΠαΣοΚ, τα κατάφερε, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα το πετύχει και σήμερα. Υπάρχει ήδη γενικευμένη φτώχεια, υποβάθμιση βιοτικού επιπέδου, “καταστροφή”, σ’ ένα βαθμό, της μεσαίας τάξης, καταστάσεις που έχουν συσπειρώσει εκατοντάδες εργαζόμενους, που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, πολίτες, κοινωνικούς φορείς, κόμματα, ακόμα και εργοδότες!
Ειδική διακυβέρνηση
Τρόικα και Λ. Παπαδήμος φαίνεται να έχουν επιλέξει ένα “ειδικό” μοντέλο διακυβέρνησης, που δεν απαιτεί συνοχή κυβέρνησης -πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μαξίμου και τεχνοκράτες των Βρυξελλών επεξεργάζονται και δίνουν κατευθυντήριες γραμμές. Υπουργοί και λοιποί γραφειοκράτες καλούνται μόνο να υλοποιήσουν. Απολύτως πρόθυμοι, έως σήμερα, εμφανίζονται κυρίως οι υπουργοί του ΛαΟΣ, Μ. Βορίδης και Α. Γεωργιάδης [πώληση έναντι 31 εκ. ευρώ τεσσάρων Airbus, “τακτοποίηση” με Siemens, άμεσο “άνοιγμα” των μεταφορών, κ.λπ.], όχι τόσο λόγω ιδεολογίας αλλά γιατί οι μεν της ΝΔ έχουν στο μυαλό την αυτοδυναμία, οι δε του ΠαΣοΚ την επόμενη μέρα στο εσωτερικό τους.
Αυτή η λειτουργία [της αναλώσιμης] κυβέρνησης δεν έχει περιθώρια ούτε ελιγμών, ούτε μακροημέρευσης. Οι “διαφωνίες”, κυρίως από την πλευρά της ΝΔ και του ΛαΟΣ και λιγότερο από το ΠαΣοΚ [λόγω των εσωτερικών του προβλημάτων] που θα “απελευθερωθούν”, για ευνοήτους λόγους, όσο θα πλησιάζει η ημερομηνία των εκλογών [περί το Πάσχα], αποσκοπούν και στη συσπείρωση της κομματικής τους βάσης. Οι αντιμνημονιακές κορώνες του Α. Σαμαρά, που συνοδεύονται και από τη δήλωση “η ΝΔ είναι ρυθμιστής των εξελίξεων”, στόχο έχουν την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Θα αποδυναμωθούν, όμως, άμεσα, όταν θα κληθεί να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση, μια και δεν διαφωνεί σε τίποτα με την ακολουθούμενη πολιτική -“εμείς λέμε ναι στους στόχους”. Δύσκολα ο Α. Σαμαράς θα επιλέξει ηρωική έξοδο, καθώς για να κυβερνήσει θα πρέπει [κατά την ιδεολογία του], αναγκαστικά, να προχωρήσει σε “κούρεμα” ομολόγων και νέα δανειακή σύμβαση. Είναι φανερό ότι ο πρόεδρος της ΝΔ έχει βάλει πολύ νερό στο [κόκκινο] κρασί του.
Πελάτης ο πολίτης
Η “οικοδόμηση”, όμως, ενός κράτους που οδηγεί άμεσα τους πολίτες στο περιθώριο, δεν μπορεί να γίνει με συναινετικές διαδικασίες. Λ. Παπαδήμος και τρόικα βλέπουν την κοινωνία ως... πολυκατάστημα και θέλουν να μετατρέψουν τους πολίτες σε πελάτες. “Ο πολίτης αξιολογείται με βάση την αγοραστική του δύναμη, που του επιτρέπει να αγοράζει μια λίγο καλύτερη δικαιοσύνη, υγεία ή εκπαίδευση”, λέει ο Έρρι ντε Λούκα [Νέα, 04.01.12], πρώην στέλεχος της οργάνωσης Lotta Continua [υπάρχει και σήμερα, «εν υπνώσει»]. “Χάσαμε”, συνεχίζει, “την έννοια του κράτους. Η παράπλευρη συνέπεια της φράσης «πλουτίστε» είναι το «ο καθένας για τον εαυτό του»”.
Οι πολίτες, λοιπόν, καλούνται να δεχθούν, αδιαμαρτύρητα, να ζουν μέσα σ’ ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που απαξιώνει ή μετατρέπει σε ιδιωτικό το δημόσιο χώρο. Αυτό, ακριβώς, το σύστημα θέλει να οικοδομήσει ο Λ. Παπαδήμος -τεχνοκράτης ή πολιτικός ανάλογα κατά πώς τον βολεύει- στον οποίο, κατά τον Κ. Παπούλια, του “γίνεται και πόλεμος” ! Πόλεμος, βέβαια, γίνεται, αλλά αντίστροφα: από τρόικα και Παπαδήμους προς την κοινωνία, τους πολίτες. Οι μηχανισμοί λειτουργίας της κοινωνίας αλλάζουν με απίστευτη ταχύτητα επηρεάζοντας βαθιά το κοινωνικό τοπίο σε βάρος των εργαζομένων.
Δεν αρκεί το «κούρεμα»
Θα σωθεί, όμως, έτσι η χώρα; Οι αμφιβολίες πολλές -όχι μόνο από την αριστερά. Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt επισημαίνει ότι η κατάσταση στην Ελλάδα οξύνεται περαιτέρω, καθώς «οι διαπραγματεύσεις για τη μείωση του χρέους μένουν στάσιμες και οι τράπεζες δεν εμπιστεύονται την ικανότητα του κράτους για μεταρρυθμίσεις καταθέτοντας κάθε βράδυ δισεκατομμύρια στην ΕΚΤ» [βλέπε σελ. 11]. Και αναφέρει ότι παρά τη δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ότι η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι επιλογή για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, «πίσω από κλειστά μικρόφωνα και κάμερες στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι αισιόδοξες δηλώσεις αντικαθίστανται από έντονες αμφιβολίες για την ικανότητα παραμονής της Ελλάδας στη νομισματική ένωση».
Ο The Independent αντιμετωπίζει το θέμα του ελληνικού χρέους πιο τεχνοκρατικά. “Το κούρεμα των ομολόγων”, γράφει, “υποτίθεται ότι θα μείωνε το ελληνικό χρέος στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Και ιδού γιατί: ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει επιτόκια 5% για να εξυπηρετήσει το χρέος της μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Με ετήσια πραγματική ανάπτυξη 3% η Αθήνα χρειαζόταν πρωτογενές πλεόνασμα 3% επ’ αόριστον για να σταματήσει την αύξηση του χρέους. Αυτό θα ήταν πρόκληση ακόμη και για τα πιο πειθαρχημένα οικονομικά κράτη. Και η Ελλάδα δεν έχει ιστορία οικονομικής πειθαρχίας”. Ποια είναι η μόνη λύση, μέσα στα πλαίσια του συστήματός τους; Ριζική διαγραφή του χρέους, όπως επιμένουν ΔΝΤ και Κρ. Λαγκάρντ που επισημαίνουν ότι δεν αρκεί “κούρεμα” 50%. Να γιατί ο ΣυΡιζΑ, με κίνδυνο να “παρεξηγηθεί”, προτείνει διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους...
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
