ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΕ ΑΡΧΗ, ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ
Του
Ανέστη Ταρπάγκου
Η σημερινή τακτική και στρατηγική των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, μ’ όλες τις ενδεχόμενες αδυναμίες και ανεπάρκειές της, επικεντρώνεται:
1) Στην ανάπτυξη της μαχόμενης πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, με σκοπό τη ματαίωση της ασκούμενης πολιτικής κοινωνικού ολοκαυτώματος του κόσμου της μισθωτής εργασίας και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.
2) Στην επιδίωξη εξασφάλισης μιας ευρείας συμμαχίας των αριστερών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων, που να αναδεικνύει αυτό το μπλοκ ως την ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση, με βάση τα σημερινά δεδομένα των πολιτικών συσχετισμών, απέναντι στο συνασπισμό των αστικών δυνάμεων.
3) Στο μεσοπρόθεσμο στόχο της ανάξειξης του αριστερού αντιμνημονιακού συνασπισμού σε πλειοψηφική δύναμη, τόσο στο επίπεδο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, όσο και στο πεδίο του κοινωνικού κινήματος που κινητοποιείται για την ανατροπή της πολιτικής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.
4) Στη δημοκρατική κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας και την εφαρμογή ενός μεταβατικού ριζοσπαστικού προγράμματος (ριζική ανακατανομή του πλούτου, εθνικοποίηση τραπεζών και ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ, δραστική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, παύση πληρωμών και διαγραφή του επαχθούς χρέους, αντιπαλότητα στις αντιλαϊκές ευρωπαϊκές συνθήκες, διευρυμένο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κλπ.).
5) Τέλος, αναγκαστικό αποτέλεσμα αυτών των βημάτων θα είναι στα σίγουρα οι λυσσώδεις αντιδράσεις και μέτρα της ελληνικής αστικής τάξης και των νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών και διεθνών κέντρων. Άρα τοποθέτηση του μείζονος ζητήματος της εμβάθυνσης της διαδικασίας ριζοσπαστικών αλλαγών (ανάπτυξη μορφών κοινωνικοποιημένης παραγωγής, λειτουργία της οικονομίας με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, δραστικός έλεγχος των αστικών κατασταλτικών μηχανισμών, ανάπτυξη μορφών άμεσης δημοκρατίας κ.ά.) με τη θέση της «επικαιρότητας του σοσιαλισμού» στο επίκεντρο. Πρόκειται για μια συνολική διαδικασία, που ξεκινά από την αντιμνημονιακή λαϊκή άμυνα, περνά στις ριζοσπαστικές οικονομικές τομές, και εξελίσσεται στην προοπτική της σοσιαλιστικής αναδιοργάνωσης, που επιδιώκει σε κάθε φάση την τροποποίηση του συσχετισμού των δυνάμεων και την εξασφάλιση της δημοκρατικής συναίνεσης, άμεσης και αντιπροσωπευτικής (τουλάχιστον οι αναπτύξεις του Ν. Πουλαντζά στα τέλη της 10ετίας του 1970, όπως στο «Κράτος, εξουσία, σοσιαλισμός» διατηρούν την επικαιρότητά τους).
Κοινά ορόσημα
της αριστερής συμπαράταξης
Αυτή η πορεία αντιπολιτευτικής πολιτικής και κυβερνητικής εναλλακτικής διεξόδου απαιτεί πρωτίστως τη συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών (χωρίς αυτές δεν υφίσταται αριστερή πολιτική). Πολιτικών, που να καλύπτουν όλο το μη - αστικό, αντιμνημονιακό φάσμα δυνάμεων. Κοινωνικές, που να περιλαμβάνουν την εργατική τάξη, την ευρύτερη μισθωτή εργασία, τους ανέργους, τη νεολαία, τους συνταξιούχους, τα αυτοαπασχολούμενα μικροαστικά στρώματα, όλες δηλαδή τις κοινωνικές κατηγορίες που πλήττονται από τη μνημονιακή πολιτική.
Αυτή η συμμαχική απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. και το ΚΚΕ συναντά την πλέον κατηγορηματική τους άρνηση. Η ανανεωτική εκσυγχρονιστική Αριστερά εμφανίζει απροθυμία σ’ αυτή την πρόταση, στη λογική του κεντροαριστερού της προσανατολισμού για την ενδεχόμενη συμμετοχή της σε μετεκλογικά σχήματα αστικής κυβερνητικής διαχείρισης. Το ΚΚΕ, από την άλλη πλευρά, κινείται αποκλειστικά στη λογική των κοινωνικών συμμαχιών, ενώ αποκλείει εξ ορισμού κάθε μορφής πολιτική συμμαχία, όχι μόνο με τη Ριζοσπαστική Αριστερά, αλλά και με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την οποία θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι έχει πιο πολλά κοινά στοιχεία (λ.χ. έξοδος από το ευρώ, αποδέσμευση από την ΕΕ).
Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα δεν παύει να επαναλαμβάνει το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε αριστερή κυβέρνηση είναι εκ προοιμίου αποτυχημένη, και άρα οποιαδήποτε μορφή συμμαχικής πολιτικής διακυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων είναι έξω από το οπτικό του πεδίο. Έτσι, αναδεικνύεται θεματοφύλακας της μοναδικής δικής του «επαναστατικής αλήθειας – εκδοχής», η οποία θα βρει τους δρόμους πραγματοποίησής της όταν εγκαθιδρυθεί η λαϊκή εξουσία – οικονομία και καταργηθεί η εξουσία των μονοπωλίων.
Κι αυτό όταν στην σημερινή συγκυρία το σύνολο των αριστερών δυνάμεων αναπτύσσουν μια αντιμνημονιακή αντιπολίτευση στο έδαφος της μαζικής οικονομικής καταστροφής των λαϊκών τάξεων, και το ΠΑΜΕ, παρόλο τον απομονωτισμό και την περιχαράκωσή του, σηκώνει σημαντικό βάρος των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Κι όταν, πολύ περισσότερο, ολόκληρη η ελληνική Αριστερά διατυπώνει σημαντικούς κοινούς στόχους (μορφές κοινωνικοποίησης του παραγόμενου πλούτου, εθνικοποίησης τραπεζικού συστήματος, προτεραιότητα της «οικονομίας των αναγκών», παύση πληρωμών και απαλλαγή από το βάρος του επαχθούς χρέους κλπ.). Και, επιπρόσθετα, όταν το σύνολο του αριστερού κινήματος εντάσσει αυτές τις παρεμβάσεις του στη στρατηγική προοπτική του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του ελληνικού καπιταλισμού. Τρία ορόσημα για την άμεση ανάδειξη μιας επαρκούς αριστερής λαϊκής συμμαχίας, ικανής να εμπνεύσει και να οδηγήσει τη σημερινή εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.
Ιστορικός υλισμός και μεταφυσικές φαντασιώσεις
Τι προκαλεί την πεισματική άρνηση του ΚΚΕ σε αυτή τη συμμαχική ενωτική απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, τροφοδοτώντας μάλιστα και μια συστηματική πολεμική, με το χαρακτηρισμό τους ως «ανάχωμα» στη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών, στηρίγματος για τον «εξανθρωπισμό» του καπιταλισμού κλπ.; Η κύρια και καθοριστική αιτία ανάγεται στο γεγονός ότι, ενώ το ΚΚΕ διαθέτει και εφαρμόζει μια συνεπή ταξική αντιμνημονιακή αντιπολιτευτική τακτική, ενώ προβάλλει ως οραματική προοπτική τη στρατηγική κατάργηση της καπιταλιστικής εξουσίας και το σοσιαλισμό, αδυνατεί να διαμορφώσει τους όρους της γόνιμης σύζευξης τακτικής και στρατηγικής. Από την τακτική της «ανειρήνευτης ταξικής διαπάλης» του σήμερα ανάγεται ευθέως στην μελλοντική στρατηγική αναφορά της λαϊκής εξουσίας, χωρίς να υποδεικνύει δρόμο μετάβασης από το ένα επίπεδο στο άλλο.
Πρόκειται για μια πολιτική ανεπάρκεια μείζονος σημασίας, μια τεράστια «μαύρη τρύπα», που χωρίζει την τακτική με την στρατηγική του, που σε τελευταία ανάλυση απονευρώνει και την τακτική του στη συγκυρία, και μετατοπίζει τη στρατηγική του στο ιστορικό υπερπέραν. Δεν μπορείς να βρίσκεσαι σε μια ευρωπαϊκή ήπειρο, που χαρακτηρίζεται από κοινωνικές συνθήκες δυστυχίας, όπως συνέβη πέντε αιώνες πριν, να εικάζεις ότι πέραν του Ατλαντικού υπάρχει μια άλλη ήπειρος πολλά υποσχόμενη, κι εσύ να μη δρομολογείς το καράβι για τη μετάβαση σ’ αυτήν, αλλά να αρκείσαι μόνον σε μια θρησκοληπτικού και ιδεαλιστικού τύπου αναφορά σ’ αυτήν. Χωρίς σκαρί και δρομολόγιο, όσες δαιδαλώδεις διαδρομές κι αν κάνεις, όσες δυσκολίες και αντιξοότητες κι αν συναντήσεις, ποτέ δεν φτάνεις στην Ιθάκη.
Ο «μη δρόμος» του ΚΚΕ
Από εδώ λοιπόν προέρχεται η άρνηση του εγχειρήματος της συμμαχικής συμπαράταξης του ΚΚΕ με την υπόλοιπη Αριστερά, η εκ των προτέρων καταδίκη κάθε απόπειρας αριστερής διακυβέρνησης και πολιτικής εξουσίας. Για να έχει γονιμότητα η τακτική σου παρέμβαση χρειάζεται να προσδιορίζει τους δρόμους για την προσέγγιση του στρατηγικού σου στόχου, διαφορετικά η τακτική σου παραμένει τυφλή και αδιέξοδη και η στρατηγική σου καταλήγει μεταφυσική αναφορά στην δευτέρα παρουσία. Ο δρόμος που επιχειρεί να χαράξει η Ριζοσπαστική Αριστερά είναι επαναστατικός (αντικαπιταλιστικές τομές στην οικονομία), δημοκρατικός (διασφάλιση της κοινοβουλευτικής και λαϊκής πλειοψηφίας), λαϊκός (συμμαχία όλων των δυνάμεων των «από κάτω»), ριζοσπαστικός (πλήρης ανάπτυξη της δημοκρατίας), ρεαλιστικός (μέσα από την συνεχή αλλαγή του ταξικού συσχετισμού των δυνάμεων). Η διαδικασία μετάβασης που ορίζει το ΚΚΕ είναι μη - δρόμος προς την σοσιαλιστική εξουσία, που από τον ιστορικό υλισμό μετατοπίζεται στην ιδεαλιστική φαντασίωση. Εν αναμονή λοιπόν του «σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει» (Ν. Μπογιόπουλος «Είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε»), ας συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε στεντόρια τον καπιταλισμό, χωρίς να σκάβουμε όπως ο τυφλοπόντικας τις υπόγειες διαδρομές για την ανατροπή του.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
