ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Απροσπέλαστη η δευτεροβάθμια περίθαλψη


Την τραγική διαπίστωση ότι οι ανασφάλιστοι που πάσχουν από σοβαρά νοσήματα, δυνητικά επικίνδυνα για τη ζωή τους εάν μείνουν χωρίς δευτεροβάθμια περίθαλψη, δεν έχουν καμία πρόσβαση σ’ αυτήν έκανε το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης της Θεσσαλονίκης στους έξι μήνες λειτουργίας του. Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης, που σε καθημερινή βάση προσφέρει σε όλους ανεξαιρέτως τους ανασφάλιστους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους, Έλληνες και μετανάστες, πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς καμιά απολύτως δική τους οικονομική επιβάρυνση, τονίζει στην ανακοίνωσή του:
«Η απόσυρση του κράτους από τη στοιχειώδη ευθύνη, που είχε αναλάβει το 1983, με την ίδρυση του ΕΣΥ, να καλύψει ακόμα και τις πιο βασικές υγειονομικές ανάγκες μεγάλου τμήματος των κατοίκων της χώρας έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της δυνητικά εγκληματικής αυτής συνθήκης. Το έλλειμμα στην υγεία των ανασφάλιστων και των αποκλεισμένων του ΕΣΥ συγκεκριμενοποιείται τώρα σε πλήθος προσωπικών τραγωδιών με ακραία μορφή αυτούς που διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο αν μείνουν χωρίς δευτεροβάθμια περίθαλψη και οι οποίοι ήδη διώχνονται από τα νοσοκομεία. Η υπεράσπιση της υγείας των ασθενών είναι ωστόσο άμεση υπόθεση όλων των εργαζομένων στα νοσοκομεία και στα κέντρα υγείας. Είναι υπόθεση όλων των οργανώσεων των γιατρών, όπως η ΕΝΙΘ, η ΕΥΝΑΠ, οι Ιατρικοί Σύλλογοι, των οργανώσεων των νοσηλευτών και των διοικητικών, τοπικών και πανελληνίων. Όλοι είναι συμμέτοχοι και συνυπεύθυνοι γι’ αυτήν. Όσον αφορά τη νομιμότητα, ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, Νόμος 3418 του 2005, ο οποίος αποτελεί και τον άξονα λειτουργίας των νοσοκομειακών μονάδων, ξεκαθαρίζει εντελώς το θέμα. Ενδεικτικά αναφέρουμε το άρθρο 4, σύμφωνα με το οποίο: ο γιατρός έχει ως αποκλειστικό του μέλημα την υγεία των ασθενών και προάγει την ίση πρόσβαση τους στις υπηρεσίες υγείας και «οφείλει να αποφεύγει τη διακριτική μεταχείριση που προκύπτει από εκπαιδευτικές, νομικές, οικονομικές, κοινωνικές, γεωγραφικές και άλλες διαφοροποιήσεις. Στο άρθρο 15 του ίδιου νόμου αναφέρεται: Ο γιατρός που βρίσκεται σε σύγκρουση καθηκόντων αντιμετωπίζει τη σύγκρουση αυτή με βάση την επιστημονική του γνώση, τη σύγκριση των έννομων αγαθών που διακυβεύονται, τον απόλυτο σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.
Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης έχει θέσει ως καθήκον στον εαυτό του να διεκδικεί από το ΕΣΥ ή από όποιον άλλο θεσμό χρειαστεί, την κάλυψη των ανασφάλιστων. Το θέμα των σε κίνδυνο ανασφάλιστων έχει, εκτός από την καθαρά ανθρώπινη, νομική, κοινωνική και πολιτική πλευρά την οποία θα προσπαθήσει να αναδείξει σαν θέμα που αφορά πρώτιστα όλους όσοι εργάζονται στο πλαίσιο της δευτεροβάθμιας περίθαλψης, οι οποίοι πρέπει, όπως ταιριάζει σε ελεύθερους ανθρώπους, να μην δεχτούν να υπηρετήσουν την απάνθρωπη πολιτική της κυβέρνησης. Να μην δεχτούν να συρρικνωθούν σε επίορκους, παράνομους, ασυνείδητους και αμελείς έως εγκλήματος απέναντι στους ασθενείς τους. Να μην δεχτούν παρεμβάσεις στο έργο της περίθαλψης γενικά αλλά ιδιαίτερα στην περίπτωση των βαριά ασθενών. Η προάσπιση του δικαιώματος στην υγεία, σε τελική ανάλυση, αφορά όλη την κοινωνία. Όχι μόνο γιατί συνιστά, μαζί με τη σίτιση και τη στέγη, τη βασική συνθήκη ύπαρξης μιας κοινωνίας, αλλά και γιατί ο καθένας μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με το σοβαρό αυτό πρόβλημα ανά πάσα στιγμή. Αφορά λοιπόν, εκτός από τους ασθενείς, και όλους τους υγιείς. Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης πιστεύει ότι όλοι χρειάζεται να ξεπεράσουμε το φόβο, να ενωθούμε και να αντιμετωπίσουμε μαζί την απάνθρωπη αυτή συνθήκη».


ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Να πάψει η κράτηση του Nevzat Kalayci

O Nevzat Kalayci, Τούρκος πρόσφυγας στην Ελλάδα και μέλος της Επιτροπής για τα δικαιώματα των κρατουμένων σε Τουρκία και Κουρδιστάν, είναι «προσωρινά» κρατούμενος από τις 23-2-2011, κατηγορούμενος για την υπόθεση της έκρηξης τον Οκτώβριο του 2011 σε διαμέρισμα της οδού Υψηλάντη στη Θεσσαλονίκη. Προφυλακίσθηκε χωρίς να προκύπτει κανένα σε βάρος του ενοχοποιητικό στοιχείο, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και ήδη νοσηλεύεται στο ψυχιατρείο της φυλακής Κορυδαλλού. Ήδη κατέθεσε αίτηση αντικατάστασης της προσωρινής κράτησης με περιοριστικούς όρους, καθώς τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει είναι σοβαρότατα και, σύμφωνα με τη διάγνωση των ιατρών του ψυχιατρείου Κορυδαλλού, πρέπει να νοσηλευθεί σε οργανωμένη ψυχιατρική κλινική κι όχι στο ψυχιατρείο του Κορυδαλλού καθώς δεν είναι δυνατή υπό τέτοιες συνθήκες η επιτυχής νοσηλεία του και η βελτίωση της κατάστασης της υγείας του. Ο Nevzat Kalayci, είναι αιτών πολιτικό άσυλο γνωστής διαμονής, γνωστός στις αρχές, ουδόλως ύποπτος φυγής και τέλεσης αδικημάτων και με σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Η συνέχιση της προσωρινής του κράτησης θα έχει σοβαρότατες συνέπειες στην υγεία του και οδηγεί στη φυσική του εξόντωση.



δΑΙΜΟΝΙΚΑ

Το αυγό έσπασε και το φίδι δείχνει τα δόντια του

Πριν λίγο καιρό έμεινα για ένα σαββατοκύριακο στην Αθήνα και κινήθηκα αρκετά στην περιοχή της Κυψέλης. Είχα ακούσει πολλές φορές για την υποβάθμιση της περιοχής, την πυκνή δόμηση και την εγκληματικότητα, άλλωστε ο κουμπάρος μου, μόνιμος κάτοικος Κυψέλης, έπεσε θύμα ληστείας μέσα στο σπίτι του. Δεν μπορούσα όμως ποτέ να φανταστώ τη διεισδυτικότητα και την εντυπωσιακή αποδοχή από τον κόσμο της ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή».
Πρωί Σαββάτου στην Φωκίωνος Νέγρη. Λιακάδα και πολύς κόσμος στη βόλτα και στα καφέ. Στο διπλανό τραπέζι η φασίζουσα εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» προπαγανδίζει άρθρο με τίτλο: « Η εκδίκηση της ΕΠΕΝ: Οι πρώην αρχηγοί της νεολαίας της ΕΠΕΝ, Μάκης Βορίδης και Νίκος Μιχαλολιάκος, στο προσκήνιο». Παραδίπλα μια παρέα ηλικιωμένων σχολιάζει θετικά το ρόλο της «Χρυσής Αυγής», στο θέμα της ασφάλειας των ευπαθών κοινωνικών ομάδων στο κέντρο της Αθήνας. Τυχαία και μεμονωμένα γεγονότα, σκέφτηκα. Η συζήτηση όμως επανήλθε την επόμενη μέρα και στην παρέα μου, την οποία αποτελούσαν κάτοικοι του κέντρου αλλά και προαστίων, υψηλού μορφωτικού επιπέδου και προοδευτικής προέλευσης. Ένοιωσα μια παγωμάρα όταν κατάλαβα ότι πολύς κόσμος, χωρίς να ταυτίζεται ιδεολογικά, αποδέχεται πλέον τη «Χρυσή Αυγή» μέσα στο πολιτικό σκηνικό κι αξιολογεί το ρόλο της ως θετικό, κυρίως όσον αφορά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος και των εντόνων προβλημάτων στο κέντρο της Αθήνας. Και το χειρότερο, θεωρούν αυτό το ναζιστικό μόρφωμα ως έναν αντισυμβατικό κι αντισυστημικό πόλο απέναντι σε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, για το οποίο μερίδιο ευθύνης έχει κι η Αριστερά. «Χειρότερη είναι η χούντα που εγκαθίδρυσε το ΠΑΣΟΚ κι η άθλια εξουσία των συνδικαλιστών του στους εργασιακούς χώρους, από οποιουσδήποτε χρυσαυγίτες», έλεγε, και το πίστευε, η Άννα, επαγγελματίας ψυχολόγος. «Τουλάχιστον αυτοί βοηθούν κάποιους μοναχικούς γέρους να πάρουν τη σύνταξή τους από τα ΑΤΜ, καλύπτοντας κάποια κενά της ανύπαρκτης κοινωνικής μέριμνας, γιατί δεν το κάνει αυτό κι η Αριστερά;», είπε ο Γιώργος, με διδακτορικές σπουδές στο εξωτερικό.
Το αυγό, λοιπόν, έσπασε και το φίδι κάνει βόλτες, μεταμφιεσμένο, στο κέντρο της Αθήνας. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της Αριστεράς, το πήραν χαμπάρι και το βάλανε εσπευσμένα στην προεκλογική τους ατζέντα λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Ο ναζιστικός χαιρετισμός του φασίστα Μιχαλολιάκου, πριν λίγο καιρό, μέσα στο δήμο της Αθήνας ξεχάστηκε γρήγορα. Οι αυτάρεσκες και γενικόλογες αναλύσεις της Αριστεράς για το μεταναστευτικό δεν δίνουν καμιά πρακτική λύση ούτε προτείνουν κάτι άμεσα αποτελεσματικό, στα διογκωμένα προβλήματα ποιότητας ζωής κι ασφάλειας στο κέντρο της Αθήνας. Κι έτσι έχουμε το τραγικό επακόλουθο, να έρχονται οι νοσταλγοί του Χίτλερ για να καλύψουν το κενό και να κερδίσουν την αποδοχή και την συμπάθεια του κόσμου.
 Οι τετριμμένες αναλύσεις, ότι σε περιόδους κρίσης αναπτύσσονται και δυναμώνουν τα φασιστικά κόμματα, δεν επαρκούν. Η Αριστερά, όπως και στην περίοδο της ανόδου του ναζισμού στη Γερμανία, είναι συνυπεύθυνη για τα κοινωνικά και πολιτικά κενά τα οποία βρίσκουν κι εκμεταλλεύονται οι επίγονοι του Χίτλερ. «Αν οι χρυσαυγίτες βοηθούν τώρα τους ηλικιωμένους, έπρεπε να πηγαίναμε και να τους βοηθούσαμε εμείς πρωτύτερα», είπε ο σοφός κι αγέραστος σύντροφος Μανώλης Γλέζος, σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη.

Υ.Γ. Στο λύκειο του γιου μου, ένας μαθητής διέκοψε την γιορτή του Πολυτεχνείου χαιρετώντας ναζιστικά. Οι μαθητές που δηλώνουν χρυσαυγίτες είναι περίπου 15-20, στο ίδιο σχολείο. Προφανώς τα παιδιά ούτε μνήμες της ναζιστικής θηριωδίας έχουν ούτε γνωρίζουν κι έχουν ασπαστεί συνειδητά τη χιτλερική ιδεολογία. Απλά είναι απογοητευμένα και θυμωμένα μ’ ένα απάνθρωπο πολιτικό σύστημα που τους υποθηκεύει τη ζωή και τους κλέβει τα όνειρα. Έτσι πέφτουν εύκολη λεία στην έξυπνη, αδίστακτη και ταυτόχρονα ελκυστική, λόγω του θράσους, της βίας και του τσαμπουκά που επιδεικνύει, προπαγάνδα της «Χρυσής Αυγής». Εδώ δυστυχώς το αξιακό φορτίο και το ανθρωπιστικό πλεονέκτημα της Αριστεράς ακυρώνονται, μέσα στην αυταρέσκεια και την υποτιθέμενη επάρκεια των απόψεών της. Κι αν οι φασίστες επιβεβαιώσουν την κοινωνική τους αποδοχή με την είσοδό τους στη βουλή, η ήττα της αριστεράς θα είναι συντριπτική παρά τα μεγάλα, αθροιστικά, ποσοστά της…

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Καλύτερη η θλίψη από αυτή την κατακρημνιζόμενη χιονοστιβάδα, που λέγεται ιστορία

H ποίηση είναι αλητεία και δεν καταχωρείται/ Μήτε πουλιέται/ Παρά μόνο σε μικρά βιβλιαράκια τσέπης/ Να ταξιδεύει πρέπει το ποίημα/ Ξεγελώντας τον έλεγχο των τελωνειακών/ Στη μέσα τσέπη ενός μπουφάν/ Σε μια χειροβομβίδα να τυπώνεται το ποίημα/ Με την περόνη στα αχαμνά των ποιητών/ Να τρομοκρατούν το σύμπαν της φενάκης

(Παναγιώτης Αρβανίτης,
«Μια στάλα κατράμι
σ’ ένα βαρέλι μέλι»)

Καταρχήν χρειάζονταν περισσότερα βεγγαλικά. Όπως το ’κανε ο Σαββόπουλος το ’83 στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ήμασταν με το γιο μου, 3 χρονών κι ενός μήνα, σήμερα κοντεύει τα 32 κι είναι από τον Δεκέμβρη απλήρωτος. Και το χειρότερο, δεν είναι ο μόνος. Από τότε γνωρίσαμε τόσες εκλογικές αναμετρήσεις όσες είχαμε στερηθεί τα χρόνια της χούντας. Και κάθε φορά αναρωτιόμαστε: «Πώς να χωρέσει ο νους μας τόσο τίποτα;», καταπώς το λέει ο φίλος μου Σωτήρης Σαράκης. Κι έτσι το ρίξαμε στην ποίηση «μοχθώντας ολοζωής το αχώνευτο λιγάκι να ξορκίσουμε».
Επίσης, χρειαζόταν κι ένα αερόστατο για να ομορφύνει λίγο την ασχήμια της εγκαταλειμμένης πόλης (Όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα), που δυστυχώς ακόμα ζει τους στίχους του Σαββόπουλου: Παράγκα του χειμώνα./ Κι εσύ μιλάς σαν πτώμα./ Ο λαός στα πεζοδρόμια/ κουλούρια ζητάει και λαχεία./ Κοπάδια στα υπουργεία/ αιτήσεις για τη Γερμανία./ Κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες,/ εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες./ Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί/ την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί.
Μετά τη συγκέντρωση σκορπιστήκαμε στα μπαρ των Εξαρχείων. Δεν ταράξαμε τον ύπνο δεκάδων που κοιμούνται σκόρπιοι στα πεζοδρόμια. Ένα ατέλειωτο στρατόπεδο συγκέντρωσης, μια Αμυγδαλέζα, η πόλη. Τι τα θέλουν τα συρματοπλέγματα, αφού δεμένους μας έχουν. Και φροντίζουμε πώς θα δεθούμε μονάχοι. «Σ’ αυτή τη χώρα, μάγκα μου, δεν σ’ αφήνουν ούτε να αυτοκτονήσεις!», έλεγε ο Βασίλης φρουρούμενος στο ΑΧΕΠΑ. «Ντε και καλά πρέπει να σε σκοτώσουν!», κλείνω το μυθιστόρημα του Χρήστου Χαρτοματσίδη: Είναι κάπου αλλού η γιορτή, που θα παρουσιάσουμε την άλλη Παρασκευή στην Πρωτοπορία της Θεσσαλονίκης, στις 7 το απόγευμα.
Αναρωτιέμαι και για τον Δημήτρη Τσουκαλά στην τρίτη θέση του Επικρατείας. Προφανώς επειδή είναι ο μόνος των διορισμένων –τα ψηφοδέλτια της ΠΑΣΚΕ είχαν πάντα σειρά προτεραιότητας στην κάλπη της ΟΤΟΕ, που παρότι ιδρυτικό μέλος του κινήματος, δεν τον έβγαζε βουλευτή ο Πρωτόππαπας. Κι αποφασίσαμε να τον βγάλουμε εμείς. Ίσως είναι μεγάλη η συμβολή του στους κοινωνικούς αγώνες, και μου διαφεύγει. Ή στενή η σχέση του με τον Αλέξη Μητρόπουλο. Προσωπικά θα προτιμούσα τη χυμώδη Βάνα Μπάρμπα, που ασχολείται οικογενειακώς και με τις καλλιέργειες.
Αλλά και το δράμα του Φώτη Κουβέλη που ’στησε ένα κόμμα για να τσοντάρει στο Πασόκ και τώρα που το Πασόκ κατακρημνίζεται δεν έχει ποιον να στηρίξει; Είναι κωμικοτραγικό να ξεμένεις στον άσσο. Κι όλη η φασαρία να γίνεται για τον ΠΑΝ ΠΑΝ, τον Μαλέλη και τον Μπίστη!
Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές πίνοντας αρειμανίως τον βαρύ γλυκύ σας, ασφαλώς θα έχετε φορέσει την ρεπούμπλικα, τα δερμάτινα γάντια, θα ’χετε περιποιηθεί τον μύστακα και μετά της συμβίας, των διδύμων με τα ναυτικά, της μικρής με το δαντελλωτό γιακαδάκι, μετά το πέρας της λειτουργίας θα σταθμεύσατε στο κεντρικό φωτογραφείον της πόλεως για να απαθανατιστείτε ως οικογένεια ευπρεπής, χαρίεσσα, ευπροσήγορος και χαριτόβρυτος, «τρόπον τινά», τη σημαδιακή ημερομηνία των εκλογών της 31ης Μαρτίου 1946. Το βάρος επιλογής φέρει αποκλειστικώς εις τους ώμους του ο ανήρ, (οι γυναίκες δεν ψήφιζαν, βεβαίως βεβαίως), που μετά την αποχή των δυνάμεων του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, έχει να επιλέξει μεταξύ της Ηνωμένης Παράταξης Εθνικοφρόνων, της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως, και του Κόμματος «Χ» (Χιτών) Εθνικής Αντιστάσεως. (Ανέκαθεν στην Ελλάδα άλλοι πολέμαγαν κι άλλοι αντιστέκοντο). Για το ΚΚΕ προείχε και τότε η σοσιαλιστική ολοκλήρωση. Ήλπιζαν μήπως επιτάχυνε τις εξελίξεις ο κόλαφος σε βάρος του λαού. Μόνο που τη δύναμη στην πολιτική ζωή διεκδικεί/ διαμορφώνει/ καταστρατηγεί όποιος διαθέτει πέρα από τα μέσα παραγωγής, την εξουσία. (Ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει παραγωγή και υπάρχει μονάχα εξουσία). 65 χρόνια μετά το ΚΚΕ υποπίπτει στο ίδιο αμάρτημα. Όχι έναντι θεού –ποιος νοιάζεται για τ’ ανύπαρκτα, αλλά απέναντι στους ανθρώπους που «δε θα προδώσει για λίγα υπουργεία». Θα αφήσει απλώς τους προδότες να τα διαχειρίζονται εις βάρος του.
Τα όνειρά σου μη τα λες, γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϊδιστές να ’ρθουν στην εξουσία, μελοποιούσε τις απόκρυφες ελπίδες μας ο Σαββόπουλος. Αν ζούσε η μάνα μου, χτες θα γιόρταζε, ενώ σαν σήμερα πριν 17 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου. Αρκετά μετά και η Ρουμπίνη. Πολλοί οι χαμένοι ψήφοι στον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως γι’ αυτό τους είδα μαζεμένους στον ύπνο μου σε μια προβολή στο χωρόχρονο, όπου αναστημένοι θα ζούσαν το προαποφασισμένο τέλος τους. Ετοιμαζόμασταν, νεκροί και ζωντανοί, να υποδεχτούμε με χαρές τη Ρουμπίνη που ’φτανε ασθμαίνουσα από μακριά. Αποφασισμένοι να ομορφύνουμε τις τελευταίες στιγμές της. Αφού καλόφαγε, ως συνήθως, κι ενώ πλησίαζε το τέλος της, με μιας πετάχτηκε ζητώντας μου το ψηφοδέλτιο. Να το δούμε ως φόβο νοθείας, ή ως ελπίδα στήριξης;
Ποιοι θα πεθάνουν σήμερα και ποιος επιτέλους θ’ αναστηθεί;
«Καλή αντάμωση, παιδιά, στο Μεσολόγγι». Φίλε θεατή, Έξοδος…




Κώστας Κρεμμύδας
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.