Οι άνθρωποι που ζουν στη μνήμη μας δεν φεύγουν ποτέ
Η αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του Γυμνασίου-Λυκείου Αμοργού την προηγούμενη Παρασκευή, 16 του μηνός, σε μια ωραία και σεμνή τελετή, ονομάστηκε αίθουσα Γεωργίου Μαύρου εις μνήμη ενός διακεκριμένου αριστερού, φιλόλογου, λαογράφου, Αμοργινού, φίλου και συντρόφου δικού μας εδώ στην «Εποχή», στην ΑΚΟΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ανοίγοντας την εκδήλωση, ο δήμαρχος Αμοργού Νικήτας Ρούσσος αναφέρθηκε στον τιμώμενο και το έργο του προτείνοντας και ενός λεπτού σιγή. Την εκδήλωση προλάλησε ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης Παν. Κυβαίος, ο οποίος έκανε και τη σχετική πρόταση στο Δήμο που έγινε ομόφωνα αποδεκτή. Μίλησε για την προσφορά και το έργο του που άμεσα μπορεί να επαληθευθούν από την έλλειψή του και πρότεινε ο Δήμος και οι πολιτιστικοί σύλλογοι, κάποια στιγμή, να πάρουν την πρωτοβουλία να ιδρυθεί λαογραφικό μουσείο για να στεγαστεί και το τεράστιο υλικό που είχε συγκεντρώσει ο τιμώμενος.
Για το έργο του ως καθηγητή μίλησε ο συνάδελφός του, διευθυντής του Σχολείου Γεώργιος Μασούρας. Όμως περισσότερα και ουσιαστικότερα για το αποτύπωμα του έργου του κατάλαβαν οι παρευρισκόμενοι από τις παρεμβάσεις μαθητριών, οι οποίες, αν και τώρα εκτός Αμοργού, φρόντισαν να διαβαστούν από την επίσης μαθήτριά του Κατερίνα Γιαννακού που μένει στο νησί.
«Οι άνθρωποι που ζουν στη μνήμη μας δεν φεύγουν ουσιαστικά ποτέ και αυτό συμβαίνει με τον Γιώργο Μαύρο» τόνισε. «Ο άνθρωπος, ο Δάσκαλος που μας έμαθε έναν άλλο κόσμο, ο διαφορετικός εκπαιδευτικός που μας έμαθε και έναν άλλο τρόπο σκέψης» συμπλήρωσε. «Ήταν άνθρωπος ανοιχτών οριζόντων με πραγματικό ενδιαφέρον για τους άλλους. Ήξερε να δίνει» σημείωσε στο γραπτό της σημείωμα η Καλλιόπη Πράσινου.
«Έμαθα πολύ αργότερα, όταν πια ήταν καθηγητής μου τι σημαίνει να διεκδικείς και ν’ αγωνίζεσαι. Να μη δέχεσαι τα πράγματα όπως σού ‘ρχονται άκριτα, νά ‘χεις άποψη… Και κάτι ακόμη. Δεν μας έδινε απλά γνώσεις και γενικές πληροφορίες μας δίδασκε πώς να ζούμε και ν’ αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Ένα μάθημα που πολύ θα ήθελα να διδαχθεί η κόρη μου σήμερα στο σχολείο» πρόσθεσε.
«Σήμερα, είναι σωστό ένα σχολείο να έχει τ’ όνομά του, γιατί ο Μαύρος ήταν σχολείο για όλους μας. Όλοι οι μαθητές του πήραν κάτι από τον Γιώργο Μαύρο. Κάτι που θα τους ακολουθεί σ’ όλοι τους τη ζωή…» σημείωσε η Ελευθερία Ψυχογιού. «Ξέροντας πολύ καλά τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος, καθώς και την αδικία που υφίστανται οι μαθητές της επαρχίας, ξεκινούσε από κει για να ανατρέψει τα δεδομένα, δίνοντας ένα κοινό αγώνα με τους μαθητές του, για να περάσουν στο πανεπιστήμιο. Αμέτρητες ώρες στο σπίτι του, ακόμη και στο Λύκειο της Αμοργού, εκτός διδακτικών ωρών με τα παιδιά, για να προλάβει, να φτάσει και να ξεπεράσει, όλους αυτούς που είχαν τη δυνατότητα των φροντιστηρίων.
Εντούτοις ο Μαύρος δεν ήταν απλά ένας καλός φιλόλογος για μας. Όντας η προσωποποίηση της εντιμότητας, του αγώνα και της ανατροπής μετέφερε στους μαθητές του την έννοια του ενεργού πολίτη. Μας έμαθε να διαβάζουμε, ν’ ακούμε μουσική, να βλέπουμε πίσω από τα πράγματα αναλύοντάς τα. Μας έμαθε να αγαπάμε τον τόπο μας, την παράδοση. Μας έμαθε να είμαστε άνθρωποι.
Ο Μαύρος σε ό,τι έκανε είχε συνέπεια και συνέχεια. Έφυγε από την Αμοργό. Ωστόσο, δεν παράτησε ποτέ στην τύχη τους ούτε εμάς ούτε το νησί του. Ήταν τόση η ανησυχία του κι αστείρευτη η αγωνία του, που κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Ακόμη και τα θαυμάσια καλντερίμια της Χώρας αν δεν ήταν ο Μαύρος θα είχαν καταστραφεί».
Αναφερόμενη στο έργο του ως λαογράφου τόνισε: «Ο Γιώργος Μαύρος, άφησε κληρονομιά στον τόπο μας ένα τεράστιο θησαυρό. Την καταγραφή -με απίστευτη λεπτομέρεια και σοβαρότητα- των λαογραφικών στοιχείων της Αμοργού. Το υλικό αυτό διασώθηκε, ανακτήθηκε και αξιοποιείται από την κ. Μαριλένα Γύπαρη, όπως ακριβώς ο Μαύρος είχε οραματιστεί.
Η επιθυμία του Μαύρου να δημιουργήσει ένα σύγχρονο, λαογραφικό μουσείο είναι γνωστή σε όλους. Τιμούμε τους ανθρώπους που φεύγουν σεβόμενοι την προσφορά και τις επιθυμίες τους. Η δημιουργία, λοιπόν, ενός λαογραφικού μουσείου και η υλοποίηση των δεσμεύσεων που δημοσίως ακούστηκαν από τους οικείους του αποτελεί ηθικό χρέος όλων όσοι σέβονται τη μνήμη του καθώς και η συνέχιση του αγώνα απ’ όλους τους μαθητές, συναδέλφους ή συντρόφους του για μια δημόσια και δωρεάν παιδεία.».
Στο τέλος της εκδήλωσης είπε δυο λόγια, συγκινητικά, η αδελφή του Πολυξένη Κάρλοβιτς.
Π. Κ.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
