Ψεύτικοι τίτλοι, κίβδηλες λειτουργίες

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το θέμα, που ανέκυψε πρόσφατα με τον πρώην Διοικητή του Νοσοκομείου Νίκαιας, φέρνει στην επικαιρότητα και πάλι τη ρήση ‘’η γυναίκα του Καίσαρα…κλπ’’, αλλά και αναδεικνύει ανάγλυφα τα  κενά που υπάρχουν (ακόμη) στη Δημόσια Διοίκηση, και μάλιστα σε κορυφαίο επίπεδο λειτουργίας της.
Διότι, αν πράγματι οι τίτλοι επιμόρφωσης του πρώην διοικητή είναι χαλκευμένοι, τότε αποδεικνυόμαστε -επιεικώς- ανεπαρκείς στο να θωρακίσουμε τη δημόσια διοίκηση από τέτοιες ‘’παγαποντιές’’.
Ο διορισμός σε κορυφαίες θέσεις Διοίκησης μονάδων υγείας πρέπει να γίνεται με περισσή προσοχή και οι τίτλοι που χρησιμοποιεί καθένας υποψήφιος για το διορισμό του, πρέπει να ελέγχονται για τη γνησιότητά τους πριν από τον διορισμό. Δυστυχώς στην Ελλάδα, συνηθίζουμε να ελέγχουμε τη γνησιότητα των τίτλων σπουδών, πριν από τη συνταξιοδότηση κάθε δημοσίου υπαλλήλου…
Ασφαλώς και δεν είναι αυτός ο υπουργός που θα ψάξει τη γνησιότητα των τίτλων σπουδών κάθε υποψήφιου.  Ασφαλώς, είναι ο υπουργός, αυτός που θα πρέπει να ανησυχεί για τον άνθρωπο που προτίθεται να διορίσει σε τέτοια θέση, όπως αυτή του Διοικητή σε ένα Δημόσιο Νοσοκομείο.  Και να δώσει τις αναγκαίες οδηγίες…
Η περίπτωση του πρώην Διοικητή του Νοσοκομείου Νίκαιας, μας δείχνει πως κάποιοι (κι είναι πολλοί δυστυχώς αυτοί που) δεν σέβονται τη Δημόσια Διοίκηση αλλά και πως εμείς, δεν τη θωρακίσαμε εξυπαρχής, με τις αναγκαίες θεσμικές αλλαγές, αφού γνωρίζαμε και γνωρίζουμε που υπάρχουν ή μπορούν να υπάρχουν κερκόπορτες εξαπάτησης.
Ταυτόχρονα, προβληματίζει και το γεγονός ότι σοβαρά δημόσια έγγραφα, όπως η έκθεση του ΣΕΔΔ, διέρρευσαν σε εφημερίδες, αποδεικνύοντας ότι πάσχει εξίσου και εγγενώς η Δημόσια Διοίκηση, αφού δεν διαθέτει στοιχειώδεις δικλείδες (ή και ρήτρες αν θέλετε) εμπιστευτικότητας στο ίδιο το προσωπικό των δημοσίων οργάνων.
Όσο χαλκευμένα μπορούν να θεωρηθούν τα πιστοποιητικά επιμόρφωσης ενός ‘’φιλόδοξου’’ δημόσιου λειτουργού, εξίσου επιλήψιμη πρέπει να θεωρηθεί και η διαρροή τόσο σοβαρών δημοσίων εγγράφων.
Κανένας δεν θα επιθυμούσε να συγκαλυφθεί η όποια προσπάθεια εξαπάτησης του δημοσίου. Διότι απλά, κάθε τέτοια προσπάθεια συγκάλυψης, προκαλεί δυσμενή κοινωνικό αντίκτυπο, ως προς τα ‘’πρότυπα’’ που (θα μπορούσαν να) αποτελούν οι λειτουργοί του δημοσίου.
Κι η Αριστερά οφείλει να υπερασπίζεται το δημόσιο σε κάθε έκφανσή του. Κυρίως η Ανανεωτική, Ριζοσπαστική Αριστερά που σήμερα κυβερνάει, οφείλει και να θωρακίζει με κάθε θεσμικό και λειτουργικό τρόπο το δημόσιο, είτε ως δημόσιο χώρο, είτε ως δημόσιο χρήμα, είτε ως δημόσια λειτουργία.
Γιατί όταν υπερασπιζόμαστε το δημόσιο, υπερασπιζόμαστε την ίδια την Κοινωνία και τους πολίτες της!

Τ. Γ.