Quο vadis domina;

ebz

Του Αχ. Θερσίτη

Από το προηγούμενο άρθρο μας στην «Εποχή» της 28ης Οκτωβρίου, μία σειρά από εξελίξεις δείχνουν ότι κάτι αλλάζει στην αντιμετώπιση της Βιομηχανίας Ζάχαρης από την κυβέρνηση. Ο διορισμός της νέας διοίκησης, αλλά κυρίως η δέσμευση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, στην ομιλία του στο αναπτυξιακό συνέδριο της Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης, ότι βούληση της κυβέρνησης είναι να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί η βιομηχανία, δίνουν ελπίδες στους τευτλοπαραγωγούς, αλλά και στους εργαζόμενους της βιομηχανίας. Μία επίσης θετική εξέλιξη είναι ότι εκδόθηκε το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, που παραπέμπει στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τις διοικήσεις της περιόδου 2008 – 2014 για το αδίκημα της απιστίας σε βάρος της εταιρίας. Ποια, όμως, είναι τα κρίσιμα διακυβεύματα που πρέπει να αντιμετωπίσει πρωτίστως η κυβέρνηση, αλλά και συνολικά οι εργαζόμενοι της βιομηχανίας και οι αγρότες παραγωγοί ζαχαρότευτλων;

Ο εναγκαλισμός της τράπεζας Πειραιώς

Το πρώτο κρίσιμο ζήτημα είναι να πάψει ο ασφυκτικός εναγκαλισμός της Τράπεζας Πειραιώς στη βιομηχανία και να δοθεί η δυνατότητα στην εταιρία να ανακάμψει. Ευτυχώς ο διαγωνισμός για την πώληση των εργοστασίων της Σερβίας έχει ουσιαστικά κριθεί άγονος. Τα εργοστάσια της Σερβίας πρέπει να εξακολουθήσουν να δίνουν βαθιές ανάσες στα αποτελέσματα της εταιρίας και να αποτελούν την ατμομηχανή του ομίλου για το άμεσο διάστημα. Η τράπεζα Πειραιώς πρέπει να καταλάβει ότι θα πάρει το σύνολο των χρημάτων της από μία εταιρία που δουλεύει και θα δουλεύει καλά, και όχι πουλώντας τα κομμάτια της και διαλύοντας την. Η ανάπτυξη δεν έρχεται με κλειστά εργοστάσια και χέρσα χωράφια και από την ανάπτυξη της εταιρίας θα κερδίσει και η τράπεζα.

Η κρίσιμη περίοδος της σποράς

Αυτές τις μέρες βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη περίοδο για τη βιομηχανία. Είναι η εποχή που οι αγρότες αποφασίζουν τι θα σπείρουν στα χωράφια τους. Αν ο αγρότης ξέρει ότι θα πληρωθεί για την παραγωγή του, ξέρει το ποσό που θα πάρει από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ως συνδεδεμένη επιδότηση, τότε θα βάλει ζαχαρότευτλα. Αν είναι απλήρωτος, θα προτιμήσει άλλες καλλιέργειες, όπως βαμβάκι, και τότε τα εργοστάσια της εταιρίας στην Ελλάδα δεν θα έχουν τεύτλα για να δουλέψουν και του χρόνου πάλι θα συζητάμε γιατί η βιομηχανία είναι ζημιογόνα.
Πρέπει, λοιπόν, άμεσα να εξοφληθούν οι παραγωγοί για το προϊόν που παρέδωσαν πέρσι και να ανακοινώσει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ποιο θα είναι το ποσό της συνδεδεμένης επιχορήγησης. Την προηγούμενη καλλιεργητική περίοδο στην Ελλάδα καλλιεργήθηκαν περίπου 65.000 στρέμματα ζαχαρότευτλα. Στόχος θα πρέπει να είναι τα 100.000 στρέμματα, προκειμένου να μειωθούν τα κόστη λειτουργίας των εργοστασίων και να μπορέσει να αξιοποιηθεί το δυναμικό των εργοστασίων στην Ελλάδα. Πρέπει να επισημανθεί ότι η καλλιέργεια των ζαχαρότευτλων είναι εδώ και χρόνια η κατ’ εξοχήν καλλιέργεια όπου εφαρμόζονται πρακτικές συμβολαιακής γεωργίας, που τόσο της μόδας έχει γίνει τον τελευταίο καιρό.

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Η κυβέρνηση θα πρέπει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ιδιοκτησίας της βιομηχανίας. Όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο, ο κύριος μέτοχος της εταιρίας, με ποσοστό 80%, είναι η υπό εκκαθάριση Αγροτική Τράπεζα. Δηλαδή ένας εκκαθαριστής που ορίζεται από την Τράπεζα της Ελλάδος και πρέπει κάποια στιγμή με χρονικό ορίζοντα μέχρι το 2021 να πουλήσει τις μετοχές της εταιρίας. Η εκκαθάριση της πρώην Αγροτικής πρέπει κάποια στιγμή να ολοκληρωθεί. Σε ποιον, λοιπόν, θα τις πουλήσει και μαζί με αυτές όλη τη βιομηχανία;
Η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης έχει ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι η μόνη ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής ζάχαρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλες οι υπόλοιπες, τόσο στη ζώνη του ευρώ όσο και στις πρώην ανατολικές χώρες (Πολωνία κλπ), ανήκουν στους τέσσερεις – πέντε μεγάλους παγκόσμια παραγωγούς ζάχαρης. Ίσως αυτό να εξηγεί το λυσσαλέο πόλεμο για να κλείσει. Είναι μία εταιρία που δεν έχει στοιχηθεί πίσω από κάποιον από τους μεγάλους της ζάχαρης. Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να αγοράσει την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης; Εάν υπήρχε ένα ισχυρό συνεταιριστικό κίνημα, τότε η απάντηση για μία αριστερή κυβέρνηση θα ήταν δεδομένη. Σήμερα όμως;
Ίσως το παραπάνω ζήτημα να είναι πρόωρο να απαντηθεί. Αλλά κατά την άποψη μας, η καθ’ όλα σωστή απόφαση ότι στηρίζουμε την ΕΒΖ και την αναπτύσσουμε, σημαίνει ότι αποφασίζουμε τι κάνουμε με το θέμα της ιδιοκτησίας. Για αυτό λοιπόν, quo vadis domina ή που πηγαίνετε κυρία;