Σαμαριναίοι και πρόσφυγες μαζί

Η παρουσία προσφύγων, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, στην Σαμαρίνα ήταν μια ευκαιρία για την τοπική κοινωνία να δείξει την πατροπαράδοτη φιλοξενία της και για τους πρόσφυγες να ζήσουν μερικούς μήνες σε ένα ασφαλές περιβάλλον, μακριά από τα δεινά του πολέμου και τις αντιξοότητες των προσφυγικών στρατοπέδων στα νησιά. Οι ανάγκες για δημόσιες μεταφορές, εκπαίδευση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλες χρόνιες ελλείψεις που βασανίζουν τους κατοίκους του χωριού αναδείχτηκαν εκ νέου μέσα από την παρουσία των προσφύγων στην Σαμαρίνα.
Τα προβλήματα και η αισθητική αναβάθμιση του χωριού μας, μας ενώνουν. Στις 2 Σεπτεμβρίου, κάτοικοι της Σαμαρίνας με τη βοήθεια πολλών προσφύγων από τις Δομές Φιλοξενίας του χωριού συνεργάστηκαν για τη διόρθωση τμημάτων του περιφερειακού δρόμου της Σαμαρίνας. Το συγκεκριμένο κομμάτι του δρόμου, αποτελεί μία άσχημη εικόνα εδώ και αρκετό καιρό για την οποία κανένας δεν ανέλαβε την πρωτοβουλία για δράση ως σήμερα. Κι όμως πολλές φορές δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να «πάρουμε μπροστά»!
Τις προηγούμενες ημέρες μία ομάδα σαμαριναίων εθελοντών είχε την ιδέα να δράσουμε συλλογικά. Ήρθε σε επαφή με την κοινότητα των προσφύγων του χωριού, που ζει απομονωμένη κοινωνικά, συνεννοήθηκε με την κοινότητα του χωριού και τον δήμο Γρεβενών, βρήκε τον τρόπο και τη διάθεση δηλαδή, ώστε να πραγματοποιηθεί αυτό που στριφογύριζε στο κεφάλι μας. Μετά από δέκα ώρες δουλειάς, καλής παρέας, κουβέντας, τραγουδιού και κολατσιού, το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι τέλειο αλλά κάλυψε προσωρινά το πρόβλημα και σίγουρα μας έφερε όλους πιο κοντά. Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που ακούστηκαν στην κρατική τηλεόραση τα λόγια του Φάρζαντ, ενός από τους εθελοντές της πρωτοβουλίας μας, ενός νέου Χαζάρου πρόσφυγα από το Αφγανιστάν. «Είμαστε ευγνώμονες για τις ημέρες που ζήσαμε εδώ, σε ένα ασφαλές περιβάλλον», «Στην Σαμαρίνα γνωρίσαμε πολύ καλούς ανθρώπους και το χωριό τους μας άρεσε για τον καθαρό του αέρα και το κλίμα του», «Φύγαμε από το Αφγανιστάν κυνηγημένοι από τις επιθέσεις ενόπλων και μετά από μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους περάσαμε από την Μόρια στη Λέσβο, όπου οι συνθήκες ήταν τραγικές», «Δεν θέλουμε να καθόμαστε, αλλά να δουλέψουμε, να προσφέρουμε», «Χρειαζόμαστε σχολείο, είμαστε νέοι και ξέρουμε πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση».

Γιώργος Κωνσταντίνου