Σκέψεις για τη στρατηγική και το κόμμα

53

Το διήμερο 14-15 Απρίλη στην Αθήνα γίνεται η σύσκεψη του ιδεολογικού ρεύματος της πρωτοβουλίας μελών «53+». Από την συγκρότηση τους, η τάση των 53 κινήθηκε εντός των πλαισίων του καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ, μακριά από οργανωτικού χαρακτήρα πρακτικές, με ανοιχτές διαδικασίες και δημόσιες παρεμβάσεις, επιδιώκοντας να λειτουργήσει ως ανοικτό ιδεολογικό ρεύμα. Μακριά από λογικές λειτουργίας ως «κόμμα μέσα στο κόμμα», αλλά με κριτικό πνεύμα και αυστηρότητα όποτε χρειάσθηκε, προσπαθήσε να υπηρετήσει την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλού τα πήγε καλύτερα, αλλού χειρότερα· οι 53 ήταν και θα είναι ανοικτοί στο δημιουργικό διάλογο και στην καλοπροαίρετη κριτική.
Βασική μέριμνα και επιδίωξη των «53+» είναι να σκεφθούν πιο στρατηγικά, να σχεδιάσουν πιο μακροπρόθεσμα το μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη ότι το πεδίο των σύγχρονων κοινωνικών αγώνων είναι η Ευρώπη, όσο και αν μας στεναχωρούν τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε διάφορες χώρες της γηραιάς ηπείρου. Γνωρίζουν, αποφεύγοντας τον πειρασμό της έπαρσης, ότι δυνάμεις όπως οι Podemos, το Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η ευρωπαϊκή αριστερά, είναι οι πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στη διαμόρφωση ενός ευρύτερου κοινωνικού-πολιτικού μετώπου που θα νικήσει το νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά.

Μακριά από ψεύτικες προσδοκίες

Είναι αυτονόητο ότι η πολιτική συγκυρία είναι στο επίκεντρο του προβληματισμού της σύσκεψης. Η έξοδος από το πρόγραμμα είναι ένα σημαντικό γεγονός. Προσοχή όμως! Δεν χρειάζεται να πέσουμε στην παγίδα της καλλιέργειας ψεύτικων προσδοκιών. Η λιτότητα και η επιτήρηση θα λειανθούν, δεν θα εξαλειφθούν. Οι βαθμοί λιτότητας και επιτήρησης είναι το επίδικο της περιόδου και της διαπραγμάτευσης, πρέπει να εξαντλήσουμε τα περιθώρια, ώστε να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένες. Αυτό είναι απαραίτητο, ώστε στον ενάμιση χρόνο που μας απομένει να αποκαταστηθεί ένα μεγάλο μέρος των αδικιών που έχουν υποστεί τα αδύναμα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, να υπερασπιστούμε τις δυνάμεις της εργασίας (η αύξηση του κατώτερου μισθού δεν είναι μόνο συμβολικό, αλλά και ουσιαστικό μέτρο ταξικής μεροληψίας ), να βάλουμε τις βάσεις για ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο με κοινωνικό και οικολογικό πρόσημο, μειώνοντας ταυτόχρονα την ανεργία, να επιλυθούν με αποφασιστικότητα και χωρίς πισωγυρίσματα, στην κατεύθυνση καλής γειτονίας, χρονίζοντα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής (μακεδονικό, ελληνιοτουρκικά, κυπριακό), να εμβαθύνουμε την δημοκρατία, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.
Και όλα αυτά να συνδέθουν με την προοπτική της πολιτικής ηγεμονίας της ριζοσπαστικής αριστεράς, με την αναζήτηση των νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, καθώς η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ φαίνεται ότι έχει ημερομηνία λήξης που δεν μπορεί να υπερβαίνει τα χρονικά περιθώρια της σημερινής συγκυβέρνησης.

Να συζητήσουμε για το κόμμα

Προφανώς, η λειτουργία και η ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι στο επίκεντρο του προβληματισμού. Εδώ οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς, εντοπίζοντας μια σειρά από σοβαρά προβλήματα και δυσλειτουργίες. Είναι γεγονός ότι το κόμμα υπολειτουργεί, γεγονός που αντιστοιχίζεται στην τακτικότητα των συνεδριάσεων της Κ.Ε και της Π.Γ. Διαπιστώνουμε μία αφομοίωση του κόμματος από την κυβέρνηση, το κόμμα φαίνεται να χάνει την αυτοτέλεια του, να απομακρύνεται από το ρόλο του συλλογικού διανοούμενου, από τη συμμετοχή του στα κοινωνικά κινήματα. Τα οργανωμένα μέλη αγωνιούν, θέτοντας το ερώτημα «εμείς τι ρόλο παίζουμε; οι δικές μας απόψεις η συλλογική αντίληψη του κόμματος πως καταγράφεται και αξιοποιείται;».
Η απόσταση του κυβερνητικού και κομματικού βραχίονα, φαίνεται να μεγαλώνει, παρά τις υπαρκτές εξαιρέσεις κυβερνητικών στελεχών, τις φιλότιμες προσπάθειες τμημάτων του κόμματος και του (κομματικού) γραφείου συντονισμού κόμματος-κυβέρνησης. Δεν επιθυμούμε να μηδενίσουμε προσπάθειες, όπως αυτή που γίνεται με αφορμή τα περιφερειακά συνέδρια, θέλουμε, όμως, να ανοίξουμε τη σχετική συζήτηση να επιμείνουμε στην ανάγκη της τακτικής και αποτελεσματικής λειτουργίας, στην ανάγκη γείωσης με τις ανάγκες της κοινωνίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε στο επίκεντρο του προβληματισμού το μοντέλο του κόμματος συνολικά, να το αντιστοιχήσουμε με τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες. Να συνδυάσουμε την ανάπτυξη και λειτουργία του κόμματος με την αξιοποίηση του πολιτισμού, της αλληλεγγύης, με τη διαμόρφωση χώρων συνέρευσης και δημιουργίας.

M. Yδραίος