Στη Δραπετσώνα και το Κερατσίνι θα έχουνε ζωή

 

Πριν είκοσι οκτώ χρόνια όντας διορισμένος εκπαιδευτικός στο δημόσιο αποφάσισα να μην αποδεχθώ το διορισμό και να ασχοληθώ στον ιδιωτικό τομέα ως έμπορος. Επειδή αντίστοιχη εμπειρία δεν είχα, αποφάσισα να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο διοίκησης επιχειρήσεων και πωλήσεων. Εκεί έμαθα πάρα πολλά πράγματα, μεταξύ των άλλων, πως τα χρήματα κυκλοφορούν στο δρόμο και όποιος είναι έξυπνος μπορεί να τα μαζέψει. Με ποιο τρόπο; Μα εξυπηρετώντας ανάγκες των ανθρώπων. Ανάγκες υπαρκτές ή ανάγκες που θα τους δημιουργήσουμε εμείς. Ανάγκες βασικές ή ανάγκες πολυτελείας. Επίσης έμαθα πως ένας εν δυνάμει σημαντικός πελάτης είναι και ο δημόσιος τομέας. Μόνο που εκεί χρειάζεται να έχει ς και κονέ. Αυτό το κατάλαβα στην πράξη όταν, συμμετέχοντας σ’ ένα διαγωνισμό, τη δουλειά την πήρε ένας πελάτης μου που αγόραζε τα προϊόντα από μένα στην τιμή της προσφοράς που είχα κάνει.
Θα μου πείτε πού τα θυμήθηκα τώρα αυτά. Μου ήρθαν στο νου συζητώντας με κατοίκους αλλά και εκπροσώπους του Δήμου Δραπετσώνας-Κερατσινίου για μια παράξενη οσμή που κατακλύζει τα τελευταία χρόνια την περιοχή και που, παρά τους ελέγχους που έχουν γίνει από το υπουργείο Περιβάλλοντος, τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, των Δήμων αλλά και μεικτά κλιμάκια, δεν έγινε δυνατό να προσδιοριστεί η πηγή της ρύπανσης και ο ρύπος. Πριν αναφερθώ στο θέμα για το οποίο πήγα για ρεπορτάζ στην περιοχή θα αναφερθώ σε ενδιαφέροντα πράγματα για τα οποία με ενημέρωσαν οι κάτοικοι και μου θύμισαν τα παραπάνω.

Στην περιοχή Δραπετσώνας και Περάματος δεξιά και αριστερά της μοναδικής διαδρομής που υπάρχει, από την περίοδο που η περιοχή ήταν εκτός οικιστικού ιστού, αναπτύχθηκαν εταιρείες πετρελαιοειδών. Στην περιοχή αναπτύχθηκαν περί τις 100 δεξαμενές καυσίμων. «Καζάνια του θανάτου» τα ονομάζουν οι κάτοικοι. Δίπλα στις δεξαμενές σιγά-σιγά αναπτύχθηκε και οικιστικός ιστός και μάλιστα πυκνοκατοικημένος. Έτσι δίπλα στις δεξαμενές υπάρχουν σπίτια. Πρόσβαση στη θάλασσα δεν υπάρχει, πίσω είναι το βουνό και υπάρχει μια μοναδική διαδρομή. Χρόνια τώρα, οι κάτοικοι ζητούν να απομακρυνθούν οι δεξαμενές από την περιοχή. Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι μεγάλος, ιδιαίτερα από τις εταιρείες που ανήκουν από πλευράς επικινδυνότητας στην κατηγορία «Sevezo». Εξάλλου, υπάρχουν και οδηγίες από την ΕΕ για το θέμα αυτό. Παρόλα αυτά όχι μόνο δεν υπάρχει παρέμβαση, απεναντίας με διάφορους τρόπους συνεχίζεται η αναβάθμιση των κινδύνων. Οι πρώτες δεξαμενές που ήταν για μαζούτ εξελίσσονται σε δεξαμενές βενζίνης, δεν τηρείται η νομοθεσία και οι όροι ασφαλείας, ο κίνδυνος για ένα Sevezo στην περιοχή είναι υπαρκτός.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο μπήκε σε λειτουργία η εταιρεία Oil One, που επεξεργάζεται απόβλητα πετρελαιοειδών, συμφερόντων Μελισσανίδη. Η Oil One αγόρασε από την BP χώρο με εγκαταλελειμμένες δεξαμενές. Στη συνέχεια η αγορά αυτή φάνηκε χρήσιμη για να πάρει μέρος σε διαγωνισμό -φωτογραφικό λένε οι κάτοικοι και υπεύθυνοι του Δήμου- και τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 αδειοδοτείται από την κυβέρνηση Σαμαρά με την άδεια που είχε η BP για δώδεκα χρόνια και -ω, του θαύματος- στο άρθρο 70 στο νόμο για το κλείσιμο της τέταρτης αξιολόγησης η αδειοδότηση επεκτείνεται στα 20 χρόνια. Έχουμε, λοιπόν και λέμε: έχω την πληροφορία και προετοιμάζομαι, έχω και άλλο κονέ και με φωτογραφίζει και όχι μόνο, αλλά τη στιγμή που πέφτει η κυβέρνηση έχει το νου της και με αδειοδοτεί τέσσερις μέρες πριν το τέλος. Τέλος, «σιγά τον Τσίπρα», όταν έχεις κονέ και στην τρόικα, του τραβάς και έναν εκβιασμό πριν την τέταρτη αξιολόγηση, δήθεν για την απρόσκοπτη διαδικασία επενδύσεων και παίρνεις εικοσαετή λειτουργία «Sevezo» μέσα στην πόλη όπου συγκεντρώνεις τα απόβλητα όλης της Ελλάδας για επεξεργασία. «Το καταλάβατε ρε!» που έλεγε κι ένας λοχίας στο στρατό.

Μετέωρα ερωτήματα χρόνων

Η ανάγκη επεξεργασίας των αποβλήτων πετρελαιοειδών σε συνδυασμό με τα κονέ έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τι και αν οι κάτοικοι σαράντα χρόνια τώρα ζητούν να απομακρυνθούν οι εγκαταστάσεις αυτές; Τι και αν οι επιστήμονες με έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι το 80% των ασθενών στη Σωτηρία προέρχεται από αυτή την περιοχή; Τι και αν τα αποτελέσματα ερευνών για τις επιπτώσεις στην ατμόσφαιρα από διάφορες βιομηχανίες είναι 1000-1.500 φορές πάνω από το φυσιολογικό και επιβαρύνουν τα γονίδια του καρκίνου; Τι και αν ο Ανδρέας Παπανδρέου δήλωσε την πολιτική βούληση της κυβέρνησής του να απομακρυνθούν οι εγκαταστάσεις; Τι και αν υπήρξε μελέτη που δείχνει ότι η μετεγκατάσταση είναι εφικτή; Τι και αν μετά το ατύχημα στην El Petrol προτείνονται 7 τοποθεσίες για την υποδοχή των εγκαταστάσεων; Τι και αν ο Κ. Σημίτης, υπουργός Βιομηχανίας τότε, ανακοίνωσε ότι θα υλοποιήσει τη μετεγκατάσταση παραγγέλνοντας μια νέα μελέτη χωροθέτησης του τόπου υποδοχής, που δεν έγινε ποτέ, βέβαια. Οι εγκαταστάσεις παραμένουν ακόμα στην περιοχή για να επιβεβαιώσουν την παροιμία του λαού «όπου φτωχός και η μοίρα του».
Οι οσμές, που ακόμα επισήμως δεν γνωρίζουμε από πού προέρχονται, οι κάτοικοι ισχυρίζονται πως παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια. Την απάντηση αναμένεται να δώσει ο «Δημόκριτος», με ένα σχέδιο μελέτης και παρακολούθησης της ατμόσφαιρας στο Κερατσίνι, τη Δραπετσώνα και την Ελευσίνα μετά από υπογραφή προγραμματικής σύμβασης με την Περιφέρεια Αττικής προϋπολογισμού 316.000 ευρώ.

Αγώνες που πρέπει να καρποφορήσουν

Μιλώντας με τον δήμαρχο Κερατσινίου-Δραπετσώνας κ. Χρήστο Βρεττάκο, τον αντιδήμαρχο κ. Μιλτιάδη Θεόδοτο και τον γραμματέα του ΔΣ και πρόεδρο της Επιτροπής Παιδείας του Δήμου κ. Κυριάκο Κατσαφάδο, μου θυμίζουν τους αγώνες που έχουν δώσει για να κάνουν την περιοχή τους ανθρώπινη σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς της περιοχής, τους μαθητές των σχολείων, τους αθλούμενους στα γήπεδα της περιοχής, τους κατοίκους νέους και ηλικιωμένους, σε συνεργασία με τους όμορους Δήμους, για να απομακρυνθούν οι ρυπογόνες εγκαταστάσεις και οι κίνδυνοι που απορρέουν από τη λειτουργία τους. Κάναμε αγώνα δρόμου για να αξιοποιήσουμε το χώρο που μας παραχωρήθηκε από την κυβέρνηση, λέει ο δήμαρχος.
Υπήρχε ο κίνδυνος αν δεν αξιοποιείτο ο χώρος να απαιτηθεί πίσω από την Cosco. Όλα έγιναν με αυτεπιστασία και εργαζόμενους από το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας. Έγινε ένας πολυχώρος που τον χαίρονται οι κάτοικοι αλλά και οι επισκέπτες. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει πίσω το άρθρο 70 και να μην επιτρέψει την επέκταση δραστηριοτήτων στην Oil One. Οι εγκαταστάσεις αυτές πρέπει να φύγουν από τους οικιστικούς ιστούς.

Σημαντικά βήματα από το δήμο

Κάναμε μια μεγάλη προσπάθεια στον τομέα της ανακύκλωσης, λέει ο αντιδήμαρχος Μ. Θεοδότος. Παραλάβαμε την ανακύκλωση στο 2,4% και το 2017 την πήγαμε στο 8,2%, όταν ο μέσος όρος στην Αττική είναι 4,1%. Το 2018 εκτιμούμε ότι θα κλείσουμε στο 15%, όταν ο πρώτος Δήμος της Αττικής είναι στο 14,6% και για το 2019 σχεδιάζουμε να ξεπεράσουμε το 20%. Πληρώνουμε 45 ευρώ τον τόνο για τα απορρίμματα. Με την ανακύκλωση εξοικονομούμε 300.000 το χρόνο. Τώρα ετοιμάζουμε ένα πρόγραμμα για την ανακύκλωση στα σχολεία. Το θεωρούμε σημαντικό, ποντάρουμε στην ευαισθησία των νέων ανθρώπων. Επίσης, θέλω να τονίσω την αποκατάσταση του 50% των δρόμων μέχρι το τέλος της θητείας μας με νέα ασφαλτόστρωση.
Ο Κ. Κατσαφάδος τονίζει ότι στο Δήμο λειτουργούν 75 σχολικές μονάδες πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και νηπιαγωγεία. Τα τρία τελευταία χρόνια λειτούργησαν τρία νέα σχολεία. Ένα ΕΠΑΛ, ένα Ειδικής Αγωγής και ένα καλλιτεχνικό γυμνάσιο-λύκειο. Υπάρχει σίτιση. Έχουμε δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην επαγγελματική εκπαίδευση. Στο Δήμο μας κάνουν πρακτική άσκηση 80 μαθητές, όσοι κάνουν σε όλους τους άλλους Δήμους μαζί. Μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχουμε ανακαινίσει-πιστοποιήσει 45 παιδικές χαρές. Ο Δήμος στηρίζει τη νεολαία και τους χώρους που σπουδάζει, αθλείται και παίζει. Θέλουμε η πόλη μας να γίνει ανθρώπινη. Θέλουμε οι πολίτες να ευημερούν. Θέλουμε η πολιτεία να στηρίξει την προσπάθειά μας αυτή παίρνοντας μέτρα για την τήρηση των όρων ασφαλείας και την απομάκρυνση ρυπογόνων και επικίνδυνων εγκαταστάσεων.
Στη Δραπετσώνα και το Κερατσίνι με τους αγώνες του Δήμου και των κατοίκων τους θα έχουνε ζωή και το αξίζουν.

Πέτρος Ζούνης