Στο στόχαστρο της φαρμακοβιομηχανίας οι ανασφάλιστοι

 

Κάποιοι επιμένουν να μην κατανοούν ή μάλλον, κατανοούν αλλά επιμένουν να μην αποδέχονται, την άσκηση κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ιδιαίτερα επιμένουν να μην αποδέχονται πως η άσκηση κοινωνικής πολιτικής διενεργείται με ανακατανομή του πλούτου. Στη γραμμή της μη αποδοχής άσκησης κοινωνικής πολιτικής από την κυβέρνηση είναι και ο πρόεδρος του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΣΦΕΕ) που πρόσφατα ανέφερε μεταξύ άλλων, ότι «λίγοι γνωρίζουν ότι οι πολιτικές υγείας που ακολουθήθηκαν ως σήμερα για τον εξορθολογισμό των δαπανών υγείας εστιάστηκαν ως επί το πλείστων στο φάρμακο, το οποίο όμως αφορά μόνο στο 15% των συνολικών δαπανών υγείας, μην αγγίζοντας το υπόλοιπο 85%».
Στην πραγματικότητα δεν είπε κάτι μη γνωστό ο πρόεδρος του ΣΦΕΕ αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η «επίθεση» που εξαπολύει στην κυβέρνηση και κυρίως στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, για τη φαρμακευτική κάλυψη των ανασφάλιστων πολιτών…
Η δημόσια δαπάνη στα χρόνια της κρίσης ασφαλώς και έχει μειωθεί στο 60%, αλλά κανείς δεν σκέφτεται πώς αυτή η μείωση έρχεται ως συνέπεια της δημοσιονομικής επιτήρησης για την ασυδοσία και τη σπατάλη που υπήρξε προ κρίσης, με συνέπεια η φαρμακευτική δαπάνη να εκτοξεύεται στα ύψη κάθε χρόνο, από αδικαιολόγητες συνταγογραφήσεις, από περίεργες υπερτιμολογήσεις, από ανεξήγητες υπερκοστολογήσεις και άλλες συμπεριφορές των εμπλεκομένων.
Κοιτάζουν το δένδρο και χάνουν το δάσος οι εκπρόσωποι της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας και των φαρμακευτικών επιχειρήσεων. «Οι ανάγκες των ασθενών, συμπεριλαμβανομένων των ανασφάλιστων, των προσφύγων και των μεταναστών, αυξάνονται ραγδαία» μας λέει ο πρόεδρος του ΣΦΕΕ και παραπονείται γιατί οι επιχειρήσεις που εκπροσωπεί πληρώνουν το λεγόμενο clawback, αλλά δεν μας λέει πόσα έχουν κερδίσει αυτές οι επιχειρήσεις, στα χρόνια εντός κι εκτός κρίσης. Το 2017 το clawback που έχει επιστραφεί στο δημόσιο ξεπερνάει το 1 δισ. ευρώ. Αλήθεια, όμως, από πού προέρχεται το υπέρμετρο έσοδο της φαρμακοβιομηχανίας, που οδήγησε σε αυτό το ποσό επιστροφής ως clawback; Μήπως κι αυτό δεν προέρχεται επίσης από το δημόσιο; Αυτό δεν αποτελεί μορφή ανακατανομής του πλούτου;
Ασφαλώς και αποτελεί ανακατανομή αλλά οι διαφωνούντες με αυτές τις πολιτικές, επιμένουν να μην κατανοούν την αναγκαιότητα αυτής της κοινωνικής πολιτικής. Μιας πολιτικής που βήμα-βήμα θεμελιώνεται και ασκείται πλέον χωρίς το βραχνά της ασφυκτικής δημοσιονομικής επιτήρησης.
Δείχνει όμως να μην είναι αρεστή, κι επειδή όσοι κέρδιζαν στα χρόνια της κρίσης, δεν επιθυμούν την έξοδο από την κρίση, αφού αυτοί δείχνουν -σε κάθε εποχή, σε κάθε κατάσταση- βολεμένοι.
Ασφαλώς και το clawback, ως πολιτική συγκράτησης δαπανών, δεν είναι αποτελεσματικό μέτρο, παρά μόνο …οριζοντιοθεριστικό. Δομικά μέτρα για τη συγκράτηση της δαπάνης, δύσκολα θα αποδώσουν, αλλά μπορούν να θεσμοθετηθούν με το κράτος και τους εμπλεκόμενους φορείς του (υπουργείο, ΕΟΠΥΥ, ΗΔΙΚΑ κ.λπ.) να παίζουν το ρόλο του …δραγάτη, επιτηρώντας και κυνηγώντας την υπέρβαση.
Το «μυστικό», αν και κοινό πλέον, είναι η αλλαγή συμπεριφορών και στα δύο …στρατόπεδα. Στους συνταγογράφους αλλά κα στους υποκινητές της συνταγογράφησης.

Τάκης Γεωργακόπουλος