Τάσος Παππάς: Σε καθεστώς πεσιμιστικού λήθαργου ο ΣΥΡΙΖΑ

Συνέντευξη με τον Τάσο Παππά, αρχισυντάκτη στην Εφημερίδα των Συντακτών

** Δεν βλέπω μέχρι τώρα στροφή προς τ’ αριστερά από το ΚΙΝΑΛ
** Επιμένουν στην αντισύριζα λογική, με στοιχεία γηπεδικού φανατισμού και τυφλού ρεβανσισμού

Τη συνέντευξη πήρε ο Βασίλης Ρόγγας

Οι ευρωεκλογές τέλειωσαν, τελείωσε το πρώτο ημίχρονο όπως έχει ονομαστεί. Πώς εκτιμάτε τα αποτελέσματα σε σχέση ιδιαίτερα με το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχει περίπτωση ανόδου του, θα μπορούσε ίσως να ξεπεράσει τη ΝΔ;
Ανατροπές συμβαίνουν συχνά στο ποδόσφαιρο. Η Μπαρτσελόνα ήταν το θύμα πέρσι της Ρόμα, φέτος της Λίβερπουλ. Και στην πολιτική όμως είχαμε ανατροπές και μάλιστα μεγάλες. Για παράδειγμα ποιος φανταζόταν το 2009 ότι το ΠΑΣΟΚ από το σαράντα και που έπιασε στις εθνικές εκλογές θα έπεφτε στο 4% σε λίγα χρόνια; Ποιος φανταζόταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4% θα έφτανε στο 36% μέσα σύντομο χρονικό διάστημα; Σήμερα, βεβαίως, υπάρχει μόνον ένας μήνας. Χρόνος λίγος. Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να δώσει τη μάχη με επιμονή και σχέδιο. Αλλά, για να έχει ελπίδες πρέπει να βγει γρήγορα από το καθεστώς πεσιμιστικού λήθαργου, στο οποίο βρίσκεται από το βράδυ των ευρωεκλογών.
 
 Το ΚΙΝΑΛ αφού έφυγε το Ποτάμι, αφού έφυγε η ΔΗΜΑΡ κατέγραψε ένα αποτέλεσμα χαμηλότερο μεν από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, αρκετό έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά χρήσιμο. Μάλιστα η κ. Γεννηματά απέπεμψε και τον κ. Βενιζέλο πρόσφατα. Τελικά, έχει στρίψει το τιμόνι αριστερά;
Δεν βλέπω μέχρι τώρα στροφή προς τ’ αριστερά. Η κ. Γεννηματά υποχρέωσε τον κ. Βενιζέλο να αποχωρήσει, ωστόσο εξακολουθεί να υπηρετεί την αντίληψη του. Δεν έχει απομακρυνθεί από τη θέση που λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υποστεί στρατηγική ήττα και εκλογική ταπείνωση. Δεν νομίζω ότι προλαβαίνει να τροποποιήσει αυτή τη γραμμή. Ακόμη και να το θέλει, που δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το θέλει, δεν έχει το χρόνο να το κάνει. Σύγχυση έχει προκαλέσει με την επιλογή της στις τάξεις των μελών και των οπαδών του ΚΙΝΑΛ. Η εσωστρέφεια παραμονές των εκλογών είναι βούτυρο στο ψωμί του κ. Μητσοτάκη.

Τα μεγάλα κόμματα στήνονται από κάτω προς τα πάνω
 
Ο κ. Βαρουφάκης δεν μπήκε στη βουλή ωστόσο το ποσοστό του είναι πολύ ενθαρρυντικό για τις εθνικές εκλογές. Εκτιμάτε ότι θα καταφέρει να ξεπεράσει το όριο του 3%; Θεωρείτε πως οι πολίτες που τον ψήφιζαν είναι εν δυνάμει ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ;
Ήταν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015. Μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να επιστρέψουν. Θα παίξουν ρόλο τα διλήμματα που θα θέσει στους πολίτες ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα παίξει ρόλο και η ποιότητα των επιθέσεων φιλίας που θα εξαπολύσει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΜΕΡΑ25. Η εκτίμηση μου πάντως είναι ότι το ΜΕΡΑ25 είναι το μόνο κόμμα, απ’ αυτά που δεν κατάφεραν να πιάσουν το όριο για την είσοδο τους στην ευρωβουλή, που έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεράσει το 3%.
 
Γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωκλογές;  Ποια ήταν τα κύρια προβλήματα που τον έφεραν 9,5% πίσω από τη ΝΔ; Χρειάζεται να αλλάξει τακτική για τις εθνικές εκλογές;
Νομίζω πώς η κυβέρνηση αφιέρωσε σχεδόν όλο το χρόνο της  στην αντιμετώπιση των συνεπειών των μνημονίων και υποτίμησε τα άλλα πεδία όπου θα μπορούσε με ριζοσπαστικές τομές να δώσει δείγματα αριστερής γραφής. Επίσης αναγκάστηκε λόγω της συμμετοχής των ΑΝΕΛ να κάνει εκπτώσεις σε θέματα αρχής για ένα αριστερό κόμμα, όπως είναι οι σχέσεις κράτους εκκλησίας. Δεν φρόντισε να δημιουργήσει σταθερές προσβάσεις στους χώρους όπου ζουν και κινούνται οι πολίτες. Το κόμμα υπολειτουργούσε, τα στελέχη της κυβέρνησης έριξαν το βάρος τους στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και στην επίτευξη των στόχων του μνημονίου και άφησαν την κοινωνία έρμαιο στις διαθέσεις των αντιπάλων  που είχαν την υπεροπλία στην περιοχή της ενημέρωσης. Τα μεγάλα κόμματα στήνονται από κάτω προς τα πάνω. Για να παραμείνουν κόμματα εξουσίας, πρέπει να απλωθούν στην κοινωνία. Η πιο εντυπωσιακή εξαίρεση στη μονοθεματική πολιτική της ήταν το Μακεδονικό. Πέτυχε εκεί που απέτυχαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ωστόσο είχε κόστος όπως παραδέχτηκε και ο πρωθυπουργός.

 Ο κ. Βενιζέλος οδεύει προς τη ΝΔ; Τελικά υπήρχαν δυο πολιτικές στρατηγικές στο ΚΙΝΑΛ, ειδικά αν θεωρήσουμε πως ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πιστεύει πως η συμμαχία με τη ΝΔ ήταν σωτηρία για τη χώρα;
Ο ίδιος το απέκλεισε λέγοντας ότι στον «ορίζοντά μου δεν υπάρχει η ΝΔ». Θα δούμε πώς θα πορευτεί στο μέλλον. Ο κ. Βενιζέλος ποτέ δεν έκρυψε την επιθυμία του να επαναληφθεί το μοντέλο της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αυτή η λογική δεν άρεσε σε πολλούς στο ΚΙΝΑΛ. Θεωρούν ότι η ταύτιση με τη Δεξιά τους έκανε μεγάλη ζημιά. Έχουν δίκιο. Το ίδιο έπαθαν και άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη. Δείτε την κατρακύλα του SPD. Είναι πια τρίτο κόμμα και τα ποσοστά του, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, είναι κοντά στο 12%. Μιλάμε για πανωλεθρία. Και μιλάμε για το πιο παλιό και πιο εμβληματικό κόμμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Την ίδια στιγμή τα κόμματα που άλλαξαν ηγεσίες και αποφάσισαν να φύγουν από την αγκαλιά της Δεξιάς και διάλεξαν το δρόμο της συνεργασίας με την Αριστερά, όπως είναι το ισπανικό και το πορτογαλικό, βλέπουν την επιρροή τους να μεγαλώνει. Στο ΚΙΝΑΛ δεν λένε να το καταλάβουν αυτό. Επιμένουν στην αντισύριζα λογική, με στοιχεία γηπεδικού φανατισμού και τυφλού ρεβανσισμού. Προφανώς δεν τους αρέσει που το κόμμα-κορμός σε μια προοδευτική συμμαχία θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και πιστεύουν ότι μπορούν να ανατρέψουν τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Όσο ζει κανείς ελπίζει.
 
Αμηχανία και αναζήτηση βολικών άλλοθι

 Η εκτός του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά καταποντίστηκε σε ποσοστά κάτω από το 1%. Για ποιο λόγο η δυσαρέσκεια από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατευθύνθηκε αριστερότερά του; Είναι οργανωτική, ιδεολογική η κρίση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς;
Θεμελιώδες ερώτημα. Ποιες απαντήσεις δίνουν τα κόμματα της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς; Αμηχανία και αναζήτηση βολικών άλλοθι. Πότε φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που ξεπούλησε την υπόθεση της Αριστεράς, πότε φταίει ο ταξικός εχθρός που αποδείχτηκε πιο έξυπνος, πιο ραδιούργος και πιο ισχυρός απ’ ό,τι τον υπολογίζαμε, πότε φταίει ο λαός που δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, πότε φταίει ο Χατζηπετρής. Ποτέ όμως η πολιτική γραμμή, ποτέ ο ναρκισσισμός της λεπτομέρειας, ποτέ η κατάσταση πολυδιάσπασης που επικρατεί, ποτέ η άρνηση τους να βγουν από τον μικρόκοσμο τους όπου νιώθουν ασφάλεια. Ο πολίτης που δεν ξέρει τι συμβαίνει σ’ αυτό το χώρο και δεν γνωρίζει τις παλιές ιδεολογικές διαιρέσεις και τις προαιώνιες πολιτικές διαμάχες, αναρωτιέται: αφού όλες αυτές οι δυνάμεις κάνουν τις ίδιες αναλύσεις, έχουν τους ίδιους εχθρούς, επιδιώκουν τα ίδια πράγματα, γιατί δεν κάνουν το στοιχειώδες, να δημιουργήσουν δηλαδή ένα εκλογικό μέτωπο; Δεν έχω απάντηση.