Συνέντευξη του Μπενίτο Πέρεζ, ειδικό σύμβουλο του ΟΗΕ

Βενεζουέλα: «Ένα πραξικόπημα κατά του διεθνούς δικαίου!»

 

 

 

 

 

 

 

Συγκέντρωση μπροστά στο προεδρικό μέγαρο για την «υπεράσπιση της δημοκρατίας»

 

 

Η προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν το αντιδραστικό τους πραξικόπημα κατά του προέδρου της Βενεζουέλας, έχει προκαλέσει αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο. Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εβδομήντα γνωστοί διανοούμενοι καλούν την κυβέρνηση της χώρας να μην «επέμβει στο εσωτερικά ζητήματα της Βενεζουέλας» και στη συνέχεια τονίζουν πως «οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους θα έπρεπε να έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους από την επέμβαση στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και να μην προχωρήσουν σε μια ενέργεια που θα περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα στη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική». Για την αποφυγή κάθε σύγκρουσης και την ειρηνική διέξοδο από την κρίση, το Μεξικό και η Ουρουγουάη καλούν σε διεθνή διάσκεψη κορυφής στο Μοντεβίδεο στις 7 Φεβρουαρίου. Η πρωτοβουλία αυτή ανταποκρίνεται στην πρόσκληση του γ. γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες για την έναρξη του διαλόγου και την απομάκρυνση κάθε πιθανότητας βίαιων συγκρούσεων. Ταυτόχρονα, έρχεται μετά την απαράδεκτη απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου που με την ψήφο των δεξιών, ακροδεξιών και φιλελεύθερων αναγνώρισαν σαν μεταβατικό πρόεδρο της Βενεζουέλας τον Γκουτιέρες. Παρ΄ όλα αυτά, το κίνημα αλληλεγγύης προς το λαό της Βενεζουέλας εντείνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου. Για την εξέλιξη της κατάστασης στη χώρα αναφέρεται ο Μπενίτο Πέρεζ.

Μ. Κ.

 

 

 

Πώς αντιδράσατε μετά την αυτοανακήρυξη του Χουάν Γκουαϊδό σαν προέδρου της χώρας και την αναγνώρισή του από πολλές χώρες, ανάμεσα σε αυτές οι Ηνωμένες Πολιτείες;
Είμαστε μάρτυρες μια στάσης κατά του διεθνούς δικαίου και κατά των αρχών της δημοκρατίας. Είναι απίστευτο πως οι ΗΠΑ με την αλαζονεία τους αποφάνθηκαν και είπαν στους Βενεζουελάνους ποιος θα είναι ο πρόεδρός τους! Η ενέργεια αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία, είναι ένα πραξικόπημα. Πριν ένα χρόνο είχε επιβάλλει το μποϊκοτάζ κατά των εκλογών. Το ερώτημα είναι γιατί η αντιπολίτευση απείχε; Γιατί γνώριζε ότι με την πολυδιάσπασή της δεν θα είχε καμία τύχη, δεν θα κέρδιζε.

Η αντιπολίτευση, ωστόσο, κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές το 2015, το κοινοβούλιο όμως δεν λειτούργησε. Δεν υπήρξε εδώ μια πραγματική σύγκρουση νομιμότητας μεταξύ του κοινοβουλίου, του οποίου πρόεδρος εκλέχτηκε ο Χουάν Γκουαϊδό, και του αρχηγού του κράτους, Νικολάς Μαδούρο;
Σε όλες τις χώρες που ισχύει το κράτος δικαίου υπάρχει ο διαχωρισμός των εξουσιών. Το κοινοβούλιο δεν λειτούργησε, γιατί υπερέβη τις αρμοδιότητες του και δεν υπάκουσε στο ανώτατο δικαστήριο. Το εκλογοδικείο δέχτηκε ότι ορκίστηκαν τρεις βουλευτές στους 167, των οποίων η εκλογή τους κρίθηκε άκυρη από το δικαστήριο για λόγους νοθείας. Εάν η πλειοψηφία που διαμορφώθηκε στη Βουλή είχε θελήσει –όπως τελικά θέλησε– να επανέλθει να λειτουργήσει, δηλαδή να τηρήσει τον όρκο της, η παραίτηση δεν θα είχε λόγο. Όμως, από την αρχή στόχος της ήταν, όπως εξομολογήθηκε, να δράσει έτσι ώστε να πέσει ο πρόεδρος. Οι βουλευτές εξηγούσαν πως σε έξι μήνες θα είχαν πετύχει το στόχο τους. Και πως, αφού σύμφωνα με το Σύνταγμα δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη, θα έβγαιναν στους δρόμους να καταγγείλουν τον υποτιθέμενο «δικτάτορα».
Η στρατηγική αυτή καταστρώθηκε σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Και το γεγονός αυτό είναι αυταπόδεικτο, γιατί μετά από δυο χρόνια διαβουλεύσεων με την κυβέρνηση (Μαδούρο), ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Χούλιο Μπόργκες ξαφνικά αρνήθηκε να υπογράψει τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί υπό την καθοδήγηση του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας, Ζοσζ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο. Στο ίδιο σύμφωνο είχε προβλεφθεί η άρση των οικονομικών κυρώσεων των ΗΠΑ –απαγορευμένες από το διεθνές δίκαιο– όπως και των συγκρούσεων. Η επέμβαση των ΗΠΑ στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας φέρουν στη μνήμη μου την τεράστια καμπάνια το 2002-2003 κατά του Ιράκ. Στη διάρκεια πολλών μηνών με τις ψευδείς ειδήσεις για τα όπλα μαζικής καταστροφής, προετοίμαζαν την κοινή γνώμη για την ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράκ. Η ενέργεια αυτή παρουσιάστηκε σαν μια «επανάσταση» ενάντια στο διεθνές δίκαιο, με τη στήριξη 45 κρατών της συμμαχίας! Οι Αμερικανοί είδαν τον εαυτό τους σαν τους ιεραπόστολους της δημοκρατίας. Κάθε φορά, όμως, έμεναν έκπληκτοι όταν οι πολίτες δεν τους υποδεχόντουσαν σαν ήρωες…

Η Βενεζουέλα είναι μια δημοκρατική χώρα;
Από τότε που εκλέχθηκε πρόεδρος ο Ούγκο Τσάβες έχουν γίνει 25 εκλογές σε όλα τα επίπεδα (τοπικό, κοινοβούλιο, προεδρία). Όλες δημοκρατικές, ανοιχτές και αδιάβλητες. Το εκλογικό σύστημα της Βενεζουέλας είναι πολύ ανώτερο από αυτό των περισσότερων χωρών! Ο Τζίμι Κάρτερ (πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ), του οποίου το ίδρυμα (παρατηρητήριο) έχει επιβλέψει πολλές εκλογικές διαδικασίες, αναγνώρισε πως στη Βενεζουέλα είχε ελαχιστοποιηθεί εντελώς ο κίνδυνος νοθείας.

Η επανεκλογή του Μαδούρο έχει αμφισβητηθεί από πολλές πλευρές.
Αδίκως! Το σύστημα παραμένει αυτό που χαρακτήρισε ο κ. Κάρτερ το «καλύτερο στον κόσμο». Η αντιπολίτευση, όμως, το μποϊκοτάρισε.

Η αντιπολίτευση επικεντρώνεται, κυρίως, στην απουσία των διεθνών παρατηρητών.
Πρόκειται για παραπληροφόρηση. Υπήρχαν παρατηρητές, και εγώ είχα προσκληθεί, όμως αρνήθηκα. Όχι, γιατί υπήρχε κάποιος λόγος, αλλά γιατί εγώ δεν εργάζομαι για λογαριασμό των κυβερνήσεων, αλλά αποκλειστικά κατ΄ εντολή του ΟΗΕ. Άλλοι, όπως οι Παρατηρητές της CEELA (Συμβούλιο Εκλογικών Εμπειρογνώμων της Λατινικής Αμερικής), που συγκροτείται από πρώην δικαστικούς-εκλογολόγους παρευρέθηκαν εκεί. Να υπενθυμίσω ότι οι Ευρωπαίοι αρνήθηκαν την πρόσκληση και δεν έστειλαν παρατηρητές. Θα πρέπει κάποιος να έχει μεγάλη δόση κακοπιστίας για να εκφράζει στη συνέχεια τη λύπη του για την απουσία ξένων παρατηρητών! Το ίδιο συμβαίνει και με την αύξηση της αποχής από τις κάλπες, παρά τη στήριξή της με το μποϊκοτάζ ενός μέρους της αντιπολίτευσης. Έφθασε στο 67,84% στο σύνολο των εγγεγραμμένων, ενώ η συμμετοχή το 46,1% των ψηφισάντων. Ο Μαδούρο κέρδισε περισσότερους ψήφους από τον πρόεδρο Μακρόν (που πήρε 24% στον α΄ γύρο των προεδρικών, με μια συμμετοχή 77%), ο οποίος μιλάει σήμερα για μια «μη νόμιμη εκλογή».

Και οι ΜΚΟ καταγγέλλουν την καταπίεση κατά των αντιπάλων.
Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης που κρατούνται, είναι αυτοί που έχουν κληθεί να καταθέσουν και έχουν αναμειχθεί σε ενέργειες βίας. Γνωρίζω καλά αυτή την κατάσταση. Έχω προσωπική παρέμβαση στην κυβέρνηση, ώστε να αφεθούν ελεύθερα ορισμένα άτομα. Αυτό που έκανα, ήταν πέρα από τις αρμοδιότητες μου και τις προσδοκίες μου. Γιατί η εντολή μου δεν ήταν να κάνω έρευνα για τις παράνομες κρατήσεις, αλλά αν τηρήθηκε «αμερόληπτα η διεθνής δημοκρατική τάξη». Η ελευθερία της έκφρασης γίνεται ευρύτερα δεκτή στη Βενεζουέλα. Αρκεί να δει –και να διαβάσει– τις εφημερίδες «El Notional» και «El Universal», που είναι πολύ επικριτικές κατά της κυβέρνησης. Και κάτι ακόμα, η χώρα αριθμεί 336 κανάλια τηλεόρασης και ραδιόφωνα, από τα οποία τα 198 είναι ιδιωτικά και 44 κοινοτικά (…), τα μίντια έχουν καθημερινά πολύ χώρο για να επιτελέσουν το έργο τους…

Πώς θα βγει από την κρίση η Βενεζουέλα;
Με το διάλογο. Θα πρέπει να συζητήσουν. Δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος. Στη Βενεζουέλα υπάρχουν 6 με 7 εκατομμύρια πιστοί στον «τσαβισμό». Μπορούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση, δεν μπορούν όμως να τους εξαφανίσουν. Αυτοί δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους. Όσοι τολμήσουν ένα πραξικόπημα, αναλαμβάνουν και τον κίνδυνο ενός εμφυλίου πολέμου!

Ο ΟΗΕ μπορεί να παίξει ένα διαμεσολαβητικό ρόλο;
Η συμπεριφορά του Zέιτ Αλ Χουσεΐν (πρώην κομισάριος) για τα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν προβληματική, έγραψε εκθέσεις χωρίς να έχει καμία εντολή, εργάστηκε χωρίς επαγγελματισμό. Ήταν έτσι «υποχρεωμένος» να αναφερθεί σε πράξεις βίας των διαδηλωτών, για τις οποίες όμως θα έπρεπε να έχει ντοκουμέντα. Από τότε, ο Μισέλ Μπασελέ ανέλαβε τυπικά την υπηρεσία του Συμβουλίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Βραζιλία και ο γ. γ. Αντόνιο Γκουτιέρες κάλεσε σε διάλογο για να αποφευχθεί η καταστροφή.