ΣΥΡΙΖΑ: Ώρα για κρίσιμες αποφάσεις

mhtsomnhm

Είμαστε πάλι μπροστά σε σταυροδρόμι, μπροστά σε ένα νέο κρίσιμο δίλημμα. Γνωρίζαμε, άλλωστε, και το είχαμε επισημάνει και στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ότι οι εκβιασμοί θα συνεχιστούν με στόχο την απόλυτη υποταγή της αριστεράς στην Ελλάδα, την πλήρη εξαθλίωση της κοινωνίας των πολλών, ως παράδειγμα για τη συνέχεια που θα αφορά και τις άλλες χώρες, τους άλλους λαούς της Ευρώπης.
Η εποχή της αθωότητας, η εποχή της άγνοιας, έχει οριστικά λήξει.
Ασφαλώς, οι συσχετισμοί δεν είναι ευνοϊκοί, παρότι παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις, με αφορμή τις επικείμενες εκλογές τόσο στη Γερμανία, όσο και τη Γαλλία. Υπάρχει, πράγματι, έντονη κινητικότητα, αλλά ουδείς μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα ότι είμαστε μπροστά σε μια αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος της αριστεράς, ή έστω των δυνάμεων που κινούνται ενάντια στη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό.

Νέος εκβιασμός

Σε αυτή τη φάση, με αφορμή τη δεύτερη αξιολόγηση, επαναλαμβάνεται ένας ακόμα ωμός εκβιασμός, που ξεπερνά ακόμα και αυτόν του καλοκαιριού του 2015. Και αυτό, γιατί οι δανειστές απαιτούν προνομοθέτηση μέτρων για την περίοδο μετά τη λήξη του προγράμματος, αδιαφορώντας αν μια τέτοια κίνηση θα σήμαινε παραβίαση, όχι μόνο του ελληνικού Συντάγματος, αλλά και κάθε ευρωπαϊκού νομοθετικού πλαισίου. Πόσο περισσότερο, αδιαφορώντας αν τα επιπλέον μέτρα θα αποτελέσουν, ουσιαστικά, τη σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Ή μήπως γι’ αυτό τα απαιτούν;
Αυτή την πραγματικότητα έχουμε μπροστά μας. Αυτό το τρομακτικό δίλημμα. Θα επαναλάβουμε ένα νέο ακόμα πιο επώδυνο για τους ανθρώπους συμβιβασμό ή θα επιμείνουμε σε αυτό που ορθά ο Αλέξης Τσίπρας είπε στη συνέντευξή του στην εφημερίδα των Συντακτών; «Έχουμε δηλώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να νομοθετήσουμε ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα απ΄ όσα προβλέπει η συμφωνία και πολύ περισσότερο για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος».
Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να μείνουμε. Όχι μόνο για λόγους φερεγγυότητας, όχι για να μην πουν ότι άλλα λέμε στο εσωτερικό της χώρας και άλλα έξω -που και αυτό έχει την αξία του- αλλά γιατί επιπλέον μέτρα, παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων και του Συντάγματος, δεν είναι δυνατόν να γίνουν με την υπογραφή της Αριστεράς.
Η αριστερά δεν είναι παντός καιρού, δεν είναι για όλες τις πολιτικές. Κυρίως, δεν ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας για να διαχειριστεί την εξαθλίωση και τη φτώχεια. Δεν μπορούμε να υπογράψουμε τη μείωση του αφορολόγητου και να διευρύνουμε τον κύκλο της φτώχειας. Δεν μπορεί με τη δική μας υπογραφή να μειωθούν εκ νέου οι συντάξεις. Δεν μπορεί με τη δική μας υπογραφή, έστω και εκβιαζόμενοι, να ακυρωθεί η δημοκρατία στον τόπο μας.
Ορθά, λοιπόν, η κυβέρνηση απαντά ότι οι απαιτήσεις είναι παράλογες και έξω από κάθε πλαίσιο δημοκρατικής λειτουργίας. Και υπό αυτή την έννοια η απαίτηση της ΝΔ και των συμμάχων της να κλείσει άμεσα η αξιολόγηση επιρρίπτοντας την ευθύνη της καθυστέρησης στον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί την κορωνίδα μιας πορείας συμπόρευσης με τους πιο ακραίους νεοφιλελεύθερους κύκλους της Ευρώπης, αλλά και του ΔΝΤ.

Μια απαραίτητη εκτίμηση

Εντούτοις, για να απαντήσεις στο δίλημμα που ενδεχομένως έρχεται, απαιτείται να απαντήσεις πρώτα σε μια βασική εκτίμηση. Αν τυχόν ψήφιση νέων, αντικειμενικά αντιλαϊκών μέτρων, θα αφήσει έστω και μικρό περιθώριο στην αριστερά να ασκήσει μια παράλληλη φιλολαϊκή πολιτική, μια πολιτική υπεράσπισης των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Όπως, επίσης, αν μια νέα άτακτη και σε βάθος υποχώρηση, μπορεί να είναι υπερασπίσιμη ή αν θα δημιουργήσει μια γενικευμένη αίσθηση ότι η αριστερά είναι αναλώσιμη και κυρίως αφερέγγυα σε σχέση με αυτά τα οποία μέχρι τώρα υποστηρίζει.
Ασφαλώς οι απαντήσεις είναι δύσκολες, τα διλήμματα σκληρά, ισχυρίζομαι ωστόσο ότι μπορούμε να διακρίνουμε το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο μετά από έξι μήνες. Για παράδειγμα, στην περίπτωση που η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ υποκύψουν στο νέο ωμό και αδίστακτο εκβιασμό. Γιατί, ναι μεν, η πλειοψηφία των πολιτών δεν επιθυμεί πρόωρες εκλογές, από τη στιγμή μάλιστα που βλέπει τους πρόθυμους της ΝΔ να βιάζονται, αλλά ταυτόχρονα θα αισθανθεί νέα μεγάλη απογοήτευση, που ίσως, αποτελέσει και την τελευταία πράξη μιας συγκλονιστικής και ταυτόχρονα επώδυνης περιόδου.

Ριζοσπαστικές τομές

Οφείλουμε να πούμε την αλήθεια, ολόκληρη, όσο δύσκολη και αν είναι και την ίδια στιγμή να προχωρήσουμε κάνοντας τομές, σε οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Και εκεί έχουμε καθυστερήσει αδικαιολόγητα, όχι παντού και όχι πάντα. Τομές που να ισχυροποιούν, να κάνουν πιο ορατή τη διαχωριστική γραμμή Αριστεράς – Δεξιάς, όπως αυτές, π.χ. που αφορούν το υπουργείο Αλληλεγγύης ή το Υγείας, που να αλλάζουν το τοπίο και να δείχνουν ότι ακόμα και μέσα σε ένα ασφυκτικό – επώδυνο μνημονιακό πλαίσιο, η αριστερά τολμά. Παραδείγματα υπάρχουν και ήταν αυτά που όλο το προηγούμενο διάστημα μας έκαναν να αισθανθούμε ότι αξίζει, παρά τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς, να δώσουμε τη μάχη.
Αποδείχτηκε, άλλωστε, ότι απόψεις που έλεγαν «δεν είναι η ώρα για ριζοσπαστικές τομές» ήταν λαθεμένες. Φάνηκε με τη ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης, που ιδεολογικά και κοινωνικά η μάχη κερδήθηκε και ας χτύπαγαν πένθιμα και συντηρητικά οι καμπάνες. Φάνηκε στη μάχη για τις φυλακές, την πρώτη περίοδο, και ας ξεσηκώθηκαν θεοί και δαίμονες. Φάνηκε, επίσης, με την ιθαγένεια, τον αντιρατσιστικό νόμο, τη μάχη που έγινε για το προσφυγικό και άλλα. Σε αυτά πρέπει να υπάρξει συνέχεια με αποφασιστικότητα και όχι να συμπεριφερόμαστε σαν τον Πόντιο Πιλάτο, να ολιγωρούμε, να μειώνουμε την ορμή, για παράδειγμα της αλληλεγγύης ή ακόμα χειρότερα να αναδιπλωνόμαστε ή να ενστερνιζόμαστε επιχειρηματολογία και πρακτικές του αντιπάλου. Γιατί δυστυχώς, υπήρξαν κινήσεις σε κρίσιμους τομείς, αλλά και γενικότερα στο μοντέλο διακυβέρνησης, που πλήγωσαν την υπερηφάνεια των αριστερών, κινήσεις που έμοιαζαν να βάζουν στα συρτάρια ιδέες, προτάσεις, ακόμα και πρωτοβουλίες που ήταν σε μια τέτοια ριζοσπαστική κατεύθυνση.
Η αριστερά θα κερδίσει ή θα χάσει, θα διατηρήσει κοινωνικές συμμαχίες ή θα απομονωθεί και από τη δική της στάση, σε αυτά που εξαρτώνται από την ίδια ή σχεδόν από την ίδια.
Το μνημόνιο, από μόνο του, αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα τόσο για την κοινωνία όσο και για την αριστερά. Η πορεία θα δείξει αν θα βάλουμε, όπως είναι αναγκαίο, φρένο στον πάτο, παίρνοντας τις ανάλογες πολιτικές πρωτοβουλίες, χωρίς να αποκλείουμε και την εκδοχή της κάλπης, αν αυτή χρειαστεί, ή αν θα ανακαλύψουμε ότι το βαρέλι διαθέτει και άλλους πάτους.

Πάνος Λάμπρου