Τα αόρατα παιδιά της χώρας

 

«Τα παιδιά που έχουν έρθει στην Ελλάδα με τις προσφυγικές ροές, κάποια στιγμή θα πρέπει να αφήσουν την ταμπέλα “παιδί πρόσφυγας”, αφού αντιμετωπίσουμε σαφώς τις πολύ ειδικές ανάγκες που έχει το καθένα. Θα πρέπει να είναι όπως κάθε άλλο παιδί σε αυτή τη χώρα, και να χαίρουν της ίδιας δυνατότητας να προστατεύονται, να ζουν την παιδικότητά τους και να μπορούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον για τα ίδια και την οικογένειά τους», σημείωσε η πρόεδρος της ελληνικής επιτροπής της UNICEF, Σοφία Τζιτζίκου κατά τη συνέντευξη Τύπου της οργάνωσης και του Συνηγόρου του Πολίτη για την κατάσταση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, την περασμένη Τρίτη.
Παρότι έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από το κλείσιμο των συνόρων και την κοινή δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, που εγκλώβισε τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, η κατάσταση φαίνεται ακόμα να αντιμετωπίζεται σαν να πρόκειται για έκτακτη ανάγκη, με προσωρινές δομές φιλοξενίας, μεγάλη αναμονή για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου, αντί να έχουμε περάσει σε συνθήκες «κανονικότητας». Ανάγκη που επισημάνθηκε και από τον Γιώργο Μόσχο, βοηθό Συνήγορο του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, αναγνωρίζοντας από την άλλη «τις τεράστιες προσπάθειες που έχουν γίνει» στη διαχείριση του προσφυγικού, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση και την πρόσβαση στην υγεία.
Οι συνθήκες συνωστισμού, όμως, και μη αξιοπρεπούς διαβίωσης παραμένουν, προκαλώντας απογοήτευση και φόβο στους πρόσφυγες για το μέλλον τους, έχοντας ακόμα μεγαλύτερο αρνητικό αντίκτυπο στα παιδιά, αυξάνοντας τις πιθανότητες θυματοποίησής τους με διάφορους τρόπους, είτε ψυχολογικούς, είτε ακόμα και μέσω σεξουαλικής εκμετάλλευσής τους, όπως διαπιστώθηκε από την πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα.

Ανεπαρκής καταγραφή και αναγνώριση

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην Ελλάδα 20.300 παιδιά πρόσφυγες, εκ των οποίων τα 2.000 είναι ασυνόδευτα, σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF και του Συνηγόρου του Πολίτη. Οι αριθμοί αυτοί είναι κατά προσέγγιση, καθώς ακόμα και σήμερα δεν γίνεται σωστή και λεπτομερής καταγραφή των παιδιών στις δομές, καθιστώντας τα πολλές φορές αόρατα για τις αρχές και τις υπηρεσίες, εμποδίζοντας κατά συνέπεια και την κάλυψη των ιδιαίτερων αναγκών τους και την προστασία τους. Το πρόβλημα αυτό εντείνεται όσον αφορά τα ασυνόδευτα παιδιά, καθώς στην ελληνική νομοθεσία δεν υπάρχει ο όρος του «χωρισμένου παιδιού», δηλαδή αυτού που έχει ταξιδέψει με κάποιον πιο μακρινό συγγενή και όχι με το γονιό ή επίσημο κηδεμόνα του, καταγράφοντάς τα πότε ως ασυνόδευτα, και πότε όχι. Ο συνοδός, όμως, σε αυτή την περίπτωση μπορεί να τύχει μετεγκατάστασης χωρίς το παιδί, με αποτέλεσμα να μείνει μόνο, χωρίς καν να έχει αναγνωρισθεί ως ασυνόδευτο.
Η κατάσταση των ασυνόδευτων ανήλικων είναι σημαντικά πιο επιβαρυμένη σε όλους τους τομείς. Ενώ πρόκειται για την κατεξοχήν ευάλωτη ομάδα, πρακτικά δεν λαμβάνουν την προστασία και φροντίδα που τους αρμόζει, αφού πολλές φορές δεν έχουν καν μόνιμο επίτροπο που να αναλαμβάνει την προστασία και την τήρηση των δικαιωμάτων τους.
Οι δύο οργανώσεις κατά τη συνέντευξη Τύπου χαιρέτησαν τη μεγάλη πρόοδο που σημειώθηκε στη στέγασή τους σε ειδικούς ξενώνες φιλοξενίας, καθώς «καταγράφεται η αξιοσημείωτη προσπάθεια αύξησης της δυναμικότητας των ξενώνων από 423 άτομα το Μάρτιο σε 1.252 το Δεκέμβριο». Παρόλα αυτά, 937 ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονται ακόμα σε αναμονή ασφαλούς στέγασης, εκ των οποίων τα 146 βρίσκονται σε κλειστά hot spot και 56 σε αστυνομικά τμήματα, γεγονός που συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Επίσης, από τις 4.865 μετεγκαταστάσεις παιδιών που έχουν πραγματοποιηθεί από το Νοέμβριο του 2015, μόνο 245 αφορούσαν ασυνόδευτα ανήλικα.
Ταυτόχρονα, επισημαίνεται από την έκθεση η μεγάλη καθυστέρηση κατά την εξέταση αιτημάτων ασύλου γενικότερα, φθάνοντας ακόμα και τους 10 μήνες, όπως και οι ολοένα αυξανόμενες αρνητικές αποφάσεις. Συγκεκριμένα, το 2016 καταγράφηκαν 19.721 αιτήματα ασύλου παιδιών (2.352 από ασυνόδευτα), εκ των οποίων στον α’ βαθμό αναγνωρίσθηκαν μόνο τα 841 με προσφυγικό προφίλ και 56 για επικουρική προστασία, παρότι προέρχονταν κυρίως από εμπόλεμες χώρες (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν και Πακιστάν).
Σε ένα μικρό ποσοστό η μείωση της αναγνώρισης οφείλεται και στην εξέταση τελικά του αιτήματός τους από άλλες χώρες που δέχθηκαν τη μετεγκατάστασή τους, αλλά κυρίως «αυτό που παρατηρείται, πέραν του σχετικά χαμηλού ποσοστού αναγνωρίσεων, είναι ότι αυτό μειώνεται σημαντικά όσο ανεβαίνουμε στην ηλικιακή κλίμακα των παιδιών. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τις αναγνωρίσεις, το 72% περίπου αφορά στην ηλικιακή ομάδα 0-13 ετών».

Αναγκαία η εξάλειψη των κινδύνων

Όλες αυτές οι ανεπάρκειες και καθυστερήσεις στη διαχείριση του προσφυγικού συνιστούν και τους λόγους φαινομένων βίας εις βάρος των παιδιών προσφύγων, σύμφωνα με την έρευνα των Βασιλεία Διγιδίκη και Jacqueline Bhabha από το Χάρβαρντ. Όσο οι νομικές διαδικασίες καθυστερούν και υπάρχει έλλειψη σε ειδικούς ξενώνες, ή δεν έχουν επίβλεψη και οι χρηματικοί πόροι και η προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον τελειώνουν, τόσο αυξάνεται η επικινδυνότητα τα παιδιά να πέσουν θύματα βίας μέσα στους καταυλισμούς από τις εντάσεις που προκαλεί το στρες της αναμονής, να εξαναγκαστούν σε γάμο με κάποιον ενήλικο για την «προστασία τους», ή να καταφύγουν σε διακινητές που μπορεί είτε οι ίδιοι να τους εκμεταλλευτούν σεξουαλικά, είτε τα ίδια να προσφύγουν στο εμπόριο σεξ για επιβίωση.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΡΕΝ ΣΑΠΟΥΙ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ ΤΗΣ UNICEF ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η έλλειψη δομών αυξάνει την ευαλωτότητα των παιδιών προσφύγων

 

Την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκε έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ για τη σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών. Πόσο διαδεδομένο είναι το φαινόμενο αυτό στην Ελλάδα, βάσει της εμπειρίας της UNICEF;
Οι συνεργάτες της UNICEF που παρέχουν υπηρεσίες για τα παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες στις δομές πρώτης υποδοχής και στις δομές φιλοξενίας στα αστικά κέντρα της Ελλάδας, έχουν συναντήσει υποθέσεις σεξουαλικής βίας και έμφυλης βίας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται τόσο στα αστικά κέντρα, όσο και στα νησιά. Αυτές οι αναφορές είναι πολύ ανησυχητικές και χρήζουν πλήρης διερεύνησης. Υπάρχουν πολλές προκλήσεις όσον αφορά τη συστηματική συλλογή δεδομένων για αυτά τα φαινόμενα. Από τη μία, ο φόβος του εκμεταλλευομένου, η ανάγκη του να μαζέψει χρήματα, ο φόβος να επιστραφεί πίσω και μία συνολική δυσπιστία προς το σύστημα, είναι κάποιοι από τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά που τυγχάνουν εκμετάλλευσης, συχνά δεν προσδιορίζουν τους εαυτούς τους ως θύματα. Από την άλλη, οι αρχές προστασίας των παιδιών μερικές φορές ενεργοποιούνται πολύ αργά ή χάνουν την επαφή με τα θύματα μετά την πρώτη προσέγγισή τους. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά, είναι ότι όταν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες διαμένουν περισσότερο καιρό σε μια χώρα, καταγράφονται περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας εις βάρος τους (που αποτελεί, ένα ευρύτερο πρόβλημα, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης), εν μέρει επειδή αυξάνεται η δυνατότητα αναγνώρισης τέτοιων υποθέσεων. Ο κίνδυνος για περιστατικά έμφυλης βίας μπορεί να αυξηθεί περαιτέρω, αν οι πληθυσμοί αυτοί στην Ελλάδα εγκαταλειφθούν και έρθουν αντιμέτωποι με ένα αβέβαιο μέλλον και οι πόροι για να συντηρηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους εξαντληθούν.

Ανάγκη εξειδικευμένων υπηρεσιών

Πού οφείλονται, κατά τη γνώμη σας, τα φαινόμενα βίας και εκμετάλλευσης εις βάρος των παιδιών προσφύγων-μεταναστών;
Οι περιορισμένες δυνατότητες για τα προς το ζην και η έλλειψη στέρεων και μακροπρόθεσμων δομών και υποδομών, δημιουργούν μεγάλη πίεση στα παιδιά και στις οικογένειές τους και αυξάνουν την ευαλωτότητά τους. Το γεγονός αυτό μπορεί να ενισχύσει τον κίνδυνο για σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών, του trafficking, της σεξουαλικής δραστηριότητας για λόγους επιβίωσης και των αναγκαστικών γάμων ανηλίκων. Όσον αφορά τα ασυνόδευτα ανήλικα, κυρίως τα αγόρια, έρχονται αντιμέτωπα με περισσότερους κινδύνους, λόγω της κατάστασής τους, αλλά και των περιορισμένων υπηρεσιών προστασίας και υποστήριξής τους. Άλλωστε, μία από τις προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, είναι η ανεπαρκής κάλυψη των σχετικών αναγκών από εξειδικευμένο προσωπικό. Αν υπήρχαν περισσότερες εξειδικευμένες υπηρεσίες στη σωστή κλίμακα, θα αποτελούσε σημαντική βοήθεια στον περιορισμό τέτοιων φαινομένων.

Ποιους άλλους κινδύνους αντιμετωπίζουν τα παιδιά που μετακινούνται;
Παρά τις διαρκείς προσπάθειες των ελληνικών αρχών και των ανθρωπιστικών οργανώσεων, πολλά παιδιά και οικογένειες σε κίνδυνο δεν έχουν καταγραφεί με ακρίβεια. Εν τω μεταξύ, ο μεγάλος αριθμός παιδιών που έχουν βιώσει απώλεια, βία και κακοποίηση προτού έρθουν στην Ελλάδα, απαιτεί την ενίσχυση της ψυχολογικής υποστήριξης τους, αφού ζουν σε συνθήκες που οι παραδοσιακές οικογενειακές και κοινωνικές δομές προστασίας τους έχουν διαρραγεί. Ενώ οι συνθήκες διαβίωσης στις δομές φιλοξενίας έχουν βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό, ειδικά στην ενδοχώρα, σε κάποιες περιοχές παραμένουν ανησυχητικές και επηρεάζουν σημαντικά τα παιδιά και τις οικογένειες που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες. Σε αυτές τις περιοχές, για παράδειγμα στις άτυπες αστικές δομές, πρέπει να ενισχυθούν ουσιώδεις υπηρεσίες, η επαρκής προστασία και βοήθεια στους ανθρώπους με ιδιαίτερες ανάγκες. Η απογοήτευση που προκύπτει από τη μεγάλη αναμονή κατά τις διαδικασίες ασύλου, μετεγκατάστασης και οικογενειακής επανένωσης συχνά οδηγούν σε εντάσεις και διαμαρτυρίες. Από τα 2.000 ασυνόδευτα ανήλικα που υπάρχουν στην Ελλάδα, περίπου τα μισά βρίσκονται ακόμα σε αναμονή εύρεσης ασφαλούς διαμονής λόγω έλλειψης διαθέσιμων κλινών, υπό το φως της δραματικής αύξησης αναγκών. Πολλά ασυνόδευτα παιδιά έχουν αναφέρει ότι υπέστησαν συσσωρευμένο στρες, που μπορεί να προκαλέσει επιθετική συμπεριφορά ή κατάθλιψη. Όσα παιδιά δεν αντέχουν να περιμένουν άλλο τις νομικές διαδικασίες για τη μετακίνησή τους, πιθανά να καταφύγουν στη χρήση παράνομων διακινητών, γεγονός που θα τα εκθέσει σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο.

Εμπόδια στην έκκληση για βοήθεια

Ποια θα έπρεπε να είναι η κρατική μέριμνα, ώστε να αντιμετωπιστούν άμεσα αυτά τα φαινόμενα και να προστατευθούν τα παιδιά; Πώς κρίνετε το μέχρι τώρα έργο των αρμόδιων επί του θέματος;
Οι κρατικές υπηρεσίες και ικανότητες για να αποτραπούν και να αντιμετωπιστούν αυτά τα φαινόμενα δεν είναι σωστά προσαρμοσμένες στις γλωσσικές και πολιτισμικές ανάγκες των μεικτών προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών. Σημαντικά πολιτισμικά, γλωσσικά και διοικητικά εμπόδια αποτρέπουν τους πρόσφυγες και μετανάστες επιζήσαντες να απευθυνθούν στις αρμόδιες αρχές όσον αφορά την έμφυλη βία. Παρά τις αυξανόμενες προσπάθειες, οι υπηρεσίες κατά της έμφυλης βίας για τους πρόσφυγες και μετανάστες παραμένουν εξαιρετικά περιορισμένες. Επιπρόσθετα, η πρόληψη των φαινομένων θα μπορούσε να ενισχυθεί μέσω της δημιουργίας επαρκών προδιαγραφών υποδοχής στις δομές, βελτίωσης της ασφάλειας και της προστασίας, όπως και μέσω προγραμμάτων εκμάθησης δεξιοτήτων και οικονομικής ενδυνάμωσης. Θα ήταν επίσης πολύ χρήσιμο να καταγραφούν οι σωστές πρακτικές και να διατυπωθούν συστάσεις για την αναβάθμισή τους μέσω των εθνικών πολιτικών. Από τη δική μας πλευρά, η προστασία των παιδιών από τη βία, την εκμετάλλευση, την κακοποίηση και την παραμέληση αποτελεί έναν από τους κεντρικούς πυρήνες δραστηριοποίησης της UNICEF στην Ελλάδα, και μέσω αυτού, η πρόληψη και αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, εστιάζοντας στις γυναίκες και στα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των έφηβων αγοριών και κοριτσιών.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΚΑ ΚΕΛΛΕΡ, ΣΥΜΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΟΜΑΔΑΣ ΤΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ

 

 

Η ΕΕ ξεχνά τις υποχρεώσεις της προς τους πρόσφυγες

 

Κατά την επίσκεψή σας στην Ελλάδα, βρεθήκατε σε διάφορους προσφυγικούς καταυλισμούς. Βάσει της αυτοψίας σας, ποια η γνώμη σας για τη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος από την ελληνική κυβέρνηση;
Η κατάσταση που επικρατεί στους καταυλισμούς δεν είναι καλή. Στην ενδοχώρα, εκτός από την κάλυψη των βασικών αναγκών, έχω την εντύπωση πως αυτό που χρειάζονται οι πρόσφυγες είναι η πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το μέλλον τους και την προοπτική τους.  Εξαιτίας της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και της αργοπορίας των διαδικασιών ασύλου, μετεγκατάστασης και οικογενειακής επανένωσης, πολλοί νιώθουν απόγνωση από την αναμονή. Διαπιστώσαμε, όμως, και βελτίωση στους καταυλισμούς, όπως στις συνθήκες στέγασης και στην πρόοδο της υπηρεσίας ασύλου όσον αφορά την εξέταση των αιτημάτων. Ιδίως στο νέο καταυλισμό στη Θήβα που επισκεφθήκαμε, οι συνθήκες είναι σημαντικά πιο βελτιωμένες σε σχέση με τις υπόλοιπες δομές. Οπότε, όσον αφορά την ενδοχώρα, θα έλεγα ότι έχει σημειωθεί πρόοδος, αν και αργή. Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, επισκέφθηκε μαζί μας τους καταυλισμούς και άκουσε τα παράπονα των προσφύγων και των εργαζομένων εκεί. Αντιλαμβανόμαστε ότι το προσφυγικό δεν αποτελεί μια εύκολη υπόθεση για οποιαδήποτε κυβέρνηση και ότι όλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώσουν τις συνθήκες. Στη Χίο όμως, όπως και στα υπόλοιπα νησιά, η κατάσταση είναι πολύ πιο αβέβαιη, λόγω της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας που έχει ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό των προσφύγων για πολλούς μήνες εκεί, χωρίς καμία προοπτική. Τα νησιά έχουν κουραστεί και οι πρόσφυγες βρίσκονται σε απόγνωση.  Αυτή η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη για κανέναν. Και εκεί, βέβαια, συναντήσαμε πλήθος κόσμου που είναι δεσμευμένοι στη βελτίωση της μοίρας των προσφύγων, στην οργάνωση της εκπαίδευσής τους, στη νομική υποστήριξή τους κοκ. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν βοηθήσει τους πρόσφυγες. Η στάση των Ελλήνων ήταν πραγματικά καταπληκτική αυτό το διάστημα. Αλλά όσο πολλά ευρωπαϊκά κράτη σκέφτονται ότι για όσο διάστημα οι πρόσφυγες βρίσκονται στα νησιά «δεν είναι δικό τους πρόβλημα», τόσο οι δυσκολίες θα παραμένουν.
Πέραν της αδυναμίας διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος που διαπιστώνεται αρκετές φορές εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, για παράδειγμα στο άνοιγμα θέσεων μετεγκατάστασης, αποστολή βοήθειας στις χώρες πρώτης υποδοχής κτλ. Για ποιο λόγο πιστεύετε συμβαίνει αυτό;
Η ανταπόκριση των υπόλοιπων χωρών-μελών είναι απαράδεκτη. Όσο οι πρόσφυγες διάβαιναν τη βαλκανική οδό, ασκούσαν πίεση στην Ελλάδα να κλείσει τα σύνορα και να κρατήσει τους πρόσφυγες στα νησιά, με αντάλλαγμα την αποστολή εμπειρογνωμόνων και την έναρξη των διαδικασιών μετεγκατάστασης. Τώρα που μόνο λίγοι πρόσφυγες φθάνουν στην υπόλοιπη ΕΕ, τα κράτη-μέλη ξεχνούν αυτές τις δεσμεύσεις. Η «βοήθεια» που προσφέρουν κάποια κράτη είναι, δυστυχώς, να δεχθούν στην επικράτειά τους όσο το δυνατόν λιγότερους πρόσφυγες. Για αυτό προσπαθούν να αποτρέψουν τους πρόσφυγες από την επιθυμία τους να μετεγκατασταθούν εκεί, κάνοντας τις συνθήκες στους καταυλισμούς ανυπόφορες. Ο πόλεμος στη Συρία, όμως, δεν έχει τελειώσει, και οι κυβερνήσεις ξεχνούν ότι άλλες, πολύ πιο φτωχές, χώρες, όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία, φιλοξενούν πολύ περισσότερους πρόσφυγες. Ξεχνούν ότι και η Ευρώπη έχει την ίδια υποχρέωση.

Η ΕΕ συνεχίζει να σηκώνει τείχη προς τους πρόσφυγες. Πρώτα με τη συμφωνία με την Τουρκία, ύστερα με τη Λιβύη. Πόσο έχει διεισδύσει η ακροδεξιά λογική στην ευρωπαϊκή πολιτική και τι κινδύνους ενέχει για τους πρόσφυγες, αλλά και για την ίδια την Ευρώπη;
Οι πρόσφυγες φεύγουν από τις χώρες τους γιατί έχουν λόγο να το κάνουν. Κανένας δεν αφήνει το σπίτι του και μπαίνει σε σαπιοκάραβα για να ταξιδέψει στη θάλασσα, εκτός και αν δεν έχει άλλη επιλογή. Το να υψώνουμε τείχη δεν πρόκειται να σταματήσει τους ανθρώπους να έρχονται. Το μόνο αποτέλεσμα που έχει αυτή η πολιτική είναι να γίνεται το ταξίδι τους πιο μακρύ και επικίνδυνο. Συμφωνίες όπως αυτές με την Τουρκία και τη Λιβύη δεν αποτελούν λύση. Η συμφωνία με την Τουρκία οδήγησε στην εξάρτηση της ΕΕ από τον αυταρχικό Ερντογάν και στις ανυπόφορες συνθήκες διαβίωσης στα νησιά. Στη Λιβύη δεν υπάρχει καν κανονικό κράτος για να συνάψεις συμφωνία μαζί της. Όλες αυτές οι συμφωνίες απλά απομακρύνουν την Ευρώπη από την ανάληψη της ανθρωπιστικής της υποχρέωσης. Και αυτό πιστεύω θα οδηγήσει σε προβλήματα στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ στο μέλλον.

Η ευρωομάδα των Πρασίνων τι πιστεύει ότι πρέπει να γίνει όσον αφορά το προσφυγικό;
Πρώτον και κυριότερον, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε προκειμένου να εξαλείψουμε τους λόγους για τους οποίους δημιουργείται η προσφυγιά. Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν πρέπει να αμελούμε τις επιπτώσεις που έχει η άδικη εμπορευματική πολιτική ή η αγροτική πολιτική στις τρίτες χώρες και δεν πρέπει να υποτιμούμε τις δυνατότητες των προληπτικών και διπλωματικών λύσεων. Ειδικά η ΕΕ μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα για τις συγκεκριμένες περιοχές. Έπειτα, πρέπει να σιγουρευτούμε ότι όλα τα κράτη-μέλη λαμβάνουν το μερίδιο ευθύνης τους για να υπάρξει μια ίση κατανομή των προσφύγων στην Ευρώπη.  Αυτή η κατανομή πρέπει βέβαια να λάβει υπόψη της και τις προτιμήσεις των ίδιων των αιτούντων άσυλο, ώστε να ζήσουν μαζί με τις οικογένειές τους ή στις χώρες που γνωρίζουν τη γλώσσα ή έχουν άλλου είδους σύνδεση. Η διαδικασία της εξέτασης ασύλου πρέπει να βελτιωθεί σε όλα τα κράτη-μέλη και να διαμορφωθεί έτσι ώστε οι πρόσφυγες να τυγχάνουν της ίδιας δυνατότητας σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Επιμέλεια: Τζέλα Αλιπράντη