Θολό το προεκλογικό τοπίο

kovanis

Η Γαλλία μπαίνει κι επίσημα στην προεκλογική περίοδο. Ο πολιτικός εκλογικός χάρτης έχει ήδη διαμορφωθεί με τους υποψήφιους Φρανσουά Φιγιόν (Ρεπουμπλικάνοι), Μαρί Λεπέν (Εθνικό Μέτωπο), Εμανουέλ Μακρόν (από το χώρο «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» όπως δηλώνει), Μπενουά Αμόν (Σοσιαλιστές, Οικολόγοι και άλλοι) και Ζαν-Λικ Μελανσόν (Ανυπότακτη Γαλλία με τη συμμετοχή των δυνάμεων του Μετώπου της Αριστεράς). Οι υποψηφιότητες προϊδεάζουν για τη σκληρότητα του προεκλογικού αγώνα. Εξάλλου, με όσα έχουν προηγηθεί έχει ήδη οξυνθεί η κατάσταση.
Η δεξιά θα διεκδικήσει τελικά την προεδρία με τον Φρανσουά Φιγιόν. Η υποψηφιότητά του αμφισβητήθηκε από στελέχη της παράταξής του, λόγω της εμπλοκής του στο σκάνδαλο παράνομης χρηματοδότησης της συζύγου του. Η υπόθεση αυτή πέρασε στη δικαιοσύνη με αποτέλεσμα ο Φρ. Φιγιόν να ανεβάσει τους τόνους και να κατηγορήσει για δολοφονία χαρακτήρων και για πραξικόπημα δικαστών. Οι επιθέσεις αυτές έφεραν σε δύσκολη θέση τη δεξιά, που επιχείρησε, για να μην αυτοκτονήσει ομαδικά, να ορίσει τον Αλέν Ζιπέ υποψήφιο για την προεδρία.
Ο Φρ. Φιγιόν παρέμεινε αμετακίνητος. Απευθύνθηκε στον κόσμο της δεξιάς και τον κάλεσε να διαμαρτυρηθεί την περασμένη Κυριακή στο Παρίσι. Η συγκέντρωση αυτή ήταν καθοριστική όχι τόσο λόγω της συμμετοχής του κόσμου, όσο λόγω του σχεδίου Β΄ που φαίνεται να υποστήριξαν μερικοί από τους συγκεντρωμένους. Ένα πλάνο μετακίνησής τους προς το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Έτσι, το Πολιτικό Συμβούλιο των Ρεπουμπλικάνων αποφάσισε να στηρίξει ομόφωνα τον Φιγιόν.
Το ίδιο χρονικό διάστημα η Λεπέν εξαπέλυσε επίσης επίθεση κατά των δικαστών. Μάλιστα απείλησε με αντίποινα, γιατί είχαν ξεκινήσει διαδικασίες έρευνας των φακέλων που την ενοχοποιούσαν για παράνομη χρηματοδότηση συνεργατών της από το Ευρωκοινοβούλιο. Τα διασταυρωμένα πυρά των υποψηφίων της δεξιάς και της άκρας δεξιάς είναι ανησυχητικό σημάδι για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Το περιοδικό «Politis» αναφέρει ότι τα γεγονότα αυτά θυμίζουν τη Γερμανία της δεκαετίας του ΄30.

Μακρόν: «Μια προγραμματισμένη υποψηφιότητα»

Στο διάστημα αυτό τα μίντια και οι δημοσκοπήσεις είχαν τη δική τους συμμετοχή στη διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος. Ο Φρ. Φιγιόν είχε καταρρεύσει δημοσκοπικά κάτω από το 20%. Η Λεπέν παρουσίαζε μια μικρή κάμψη με 24,5%, ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν βρέθηκε στην κορυφή με 26-27%. Η υποψηφιότητα Μακρόν είναι γεγονός ότι συγκέντρωσε πολλές συμπάθειες από διαφορετικές κατευθύνσεις. Επιφανή στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, η οικονομική ελίτ και τα μίντια τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της υποψηφιότητάς του, γιατί πρόκειται για ένα μετριοπαθή «νέο! Αποτελεσματικό!», όπως αναφέρει η Ντιάνα Τζόνσον. «Τον προβάλλουν στο κοινό όπως ακριβώς τα προϊόντα για κατανάλωση (…) Ποτέ άλλοτε υποψήφιος για τη διεκδίκηση της προεδρίας δεν έμοιαζε τόσο με ένα ρομπότ και μ’ αυτή την έννοια πρόκειται για ένα τεχνικό κατασκεύασμα που προορίζεται από τους τεχνοκράτες για ειδικές αποστολές» συνεχίζει. Γι’ αυτό «η νίκη του είναι προγραμματισμένη». Το πρόγραμμά του, όμως, είναι «προοδευτικό, φιλελεύθερο, που αποβλέπει αποκλειστικά στο να επιβάλει στη Γαλλία καθυστερημένα το φιλελεύθερο μοντέλο» εκτιμούν οι εξεγερμένοι οικονομολόγοι.

Πώς αντιμετωπίζει η Αριστερά τους Φιγιόν, Μακρόν και Λεπέν;

Αυτό σε ό,τι αφορά τους υποψήφιους της δεξιάς, της ακροδεξιάς και του Μακρόν, οι οποίοι κυριαρχούν στο πολιτικό παιχνίδι με τη συνδρομή του μιντιακού, δημοσκοπικού συμπλέγματος. Το ζήτημα, όμως, είναι πως αντιμετωπίζει η αριστερά την κατάσταση αυτή και πως μπορεί να τους χαλάσει το παιχνίδι. Το ερώτημα αυτό απευθύνουν πολίτες με υπομνήματά τους προς τους υποψηφίους και τον Τύπο. Η «Ουμανιτέ» μεταφέρει στις στήλες της ένα συγκεκριμένο κείμενο. «Με βάση τις δημοσκοπήσεις ο Μπενουά Αμόν φαίνεται να παίρνει 13-14% και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν 10-11%. Αν το προσθέσουμε αυτό καθώς και τα ποσοστά των μικρότερων σχημάτων της αριστεράς ο κοινός υποψήφιος της θα μπορούσε να συγκεντρώσει το 28% των ψήφων. Ένα ποσοστό που θα της έδινε τη δυνατότητα να βρεθεί στο δεύτερο γύρο και σίγουρα αν είχε απέναντί της την Μαρίν Λεπέν θα μπορούσε να κερδίσει την προεδρία. Αν, όμως, παραμείνουν οι δύο υποψήφιοι της αριστεράς θα καταλάβουν την τέταρτη και πέμπτη θέση στον πρώτο γύρο… Συνεπώς δεν θα ‘πρεπε το ζήτημα αυτό να ξανασυζητηθεί;».

Πώς θα αποφευχθεί η ήττα της αριστεράς;

Ασφαλώς θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος πως στην πολιτική δεν αθροίζονται πάντα δύο εκλογικά ποσοστά. Σίγουρα μπορεί να προσθέσει και να αφαιρέσει ή και να πολλαπλασιάσει. Στην περίπτωση, όμως, της γαλλικής αριστεράς επικρατεί ευρύτερα η αντίληψη ότι θα έπρεπε να δώσει τη μάχη με κοινό υποψήφιο και κοινό πρόγραμμα. Την πολιτική αυτή θα έπρεπε ιδιαίτερα να ακολουθήσει η αριστερά. Γιατί όπως αναφέρουν η «Λιμπερασιόν», το σάιτ «Mediapart» και το περιοδικό «Regards» με κοινό τους κείμενο οι δύο υποψήφιοι «Μπενουά Αμόν και Ζαν-Λικ Μελανσόν αναλαμβάνουν στη σημερινή συγκυρία ιστορική ευθύνη να δούμε την αριστερά να αποτυγχάνει από τον πρώτο γύρο στις προεδρικές εκλογές της 23ης Απριλίου».
Το σημαντικότερο ζήτημα είναι συνεπώς «πώς θα αποφευχθεί αυτή η ήττα σε μια ιστορική στιγμή όπου η δεξιά και η άκρα δεξιά βρίσκονται προ των πυλών της εξουσίας». Τα τρία ΜΜΕ κάλεσαν τους δύο υποψηφίους σε μια ανοιχτή δημοκρατική συζήτηση. Οι συντάκτες του κειμένου δεν αγνοούν βέβαια ότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και θέσεις. Θεωρούν, όμως, ότι είναι περισσότερα αυτά που τους ενώνουν. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να πουν πώς «ο Μπ. Αμόν θα διαχειρισθεί την κληρονομιά του Ολάντ και πώς ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, που ακολουθεί μια μοναχική πορεία, θα προχωρήσει στην ανασυγκρότηση της αριστεράς, χωρίς να περιμένει τη σίγουρη ήττα της στις εκλογές, όταν η κατάσταση θα καταστεί πιο σύνθετη και πιο επώδυνη;» Τις ίδιες ανησυχίες και ερωτήματα θέτουν κινήσεις, ομάδες πολιτών, επώνυμοι αρθρογράφοι ακόμα και με συλλογικά κείμενα.
Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν συναντήθηκε με τον Αμόν για να του ξεκαθαρίσει ότι θα είναι υποψήφιος. Ο Αμόν από την πλευρά του προχώρησε σε συνεργασία με τους Πράσινους και άλλες μικρότερες ομάδες. Ο Αμόν είδε να μειώνονται δημοσκοπικά τα ποσοστά του από το 16-17% στο 13-14%. Η πολιτική του να κρατήσει ενωμένο το κόμμα του δεν είχε καμία τύχη. Απέφυγε, βέβαια, μια κάθετη ρήξη και διάσπαση που θα είχε όπως εκτιμάται αρνητικά αποτελέσματα. Από την άλλη, όμως, εκτιμάται ότι στελέχη του κόμματος που μιλούν για «πρασινοκόκκινους αριστεριστές» τον παγίδευσαν. Ο ίδιος συγκρότησε το επιτελείο του, έχοντας στην πρώτη γραμμή τις εμβληματικές προσωπικότητες Κριστιάν Τομπιρά, Μαρτίν Ομπρί και στελέχη των Οικολόγων όπως η Εύα Ζολί και ο Ζοζέ Μποβέ. Η πρώτη του εμφάνιση ήταν να δώσει τις θέσεις του για την πορεία της Ευρώπης, για να αποφύγει έτσι να απολογείται για την κληρονομιά του Ολάντ. Ο Αμόν πιστεύει ότι το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η δημοκρατία και η νομιμότητα των αποφάσεων των ευρωπαϊκών θεσμών, γιατί σήμερα, όπως ανέφερε, οι αποφάσεις παίρνονται από την τρόικα. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού, ώστε να καταστεί μειοψηφία η άποψη που υποστηρίζει τη λιτότητα. Ταυτόχρονα τάχθηκε υπέρ της αλληλεγγύης για το δημόσιο χρέος των χωρών. Για τα προγράμματα Αμόν και Μελανσόν η «Εποχή» θα επανέλθει.

Μπ. Κοβάνης