Τι ακριβώς εννοεί ο κύριος καθηγητής;

Vote concept; handdrawn ballot box on a green chalkboard

Ο στόχος είναι, βέβαια, ένας. Να πέσει αυτή η κυβέρνηση πριν η Αριστερά εδραιωθεί στο «συλλογικό πολιτικό υποσυνείδητο» ως κεντρικός παίκτης.  Και, κατ’ ακολουθία, να πέσει πριν εξαντληθούν ολοσχερώς τα όποια αποθέματα πολιτικού κύρους και αξιοπιστίας διέθεταν οι επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας και του Κινήματος Αλλαγής κατά την αρχηγική εκκίνησή τους. Υπενθυμίζεται ότι και οι δύο ανέλαβαν αρχηγικά καθήκοντα με την Αριστερά να βρίσκεται ήδη στην κυβέρνηση και να παράγει κυβερνητικό έργο,  με κοινή προτεραιότητά τους την απαξίωση και εξουδετέρωση του Αλέξη Τσίπρα, παράγοντας αντιπολιτευτικό έργο κατά δύναμη.
Με την Αριστερά να κυβερνά ήδη πάνω από τρία χρόνια και με τα αποθέματα των δύο επικεφαλής να εξαντλούνται επικίνδυνα, ο απολογισμός σε αντιπολιτευτικό κέρδος παραμένει πενιχρός και αβέβαιος. Ο πολιτικός χρόνος λιγοστεύει ανησυχητικά, και μαζί του η προσδοκία ότι οι επιδόσεις του ΚΙΝΑΛ και της ΝΔ στις εκλογές θα αποδειχθούν ικανές να εξασφαλίσουν στην κ. Γεννηματά και τον κ. Μητσοτάκη, αντιστοίχως, τη συνέχιση της παραμονής τους στην ηγεσία των κομμάτων τους.
Αυτό σημαίνει δύο τινά. Πρώτον, ότι η αντιπολίτευση και των δύο στην κυβέρνηση θα σκληρύνει πέρα και από τα όρια του unfair. Και δεύτερον, ότι θα υπάρξει ακόμη μεγαλύτερη σύγκλιση μεταξύ τους, στην παραδοχή ότι η μετεκλογική σύμπραξή τους είναι μονόδρομος προκειμένου να αποτραπεί η ανανέωση της θητείας της  Αριστεράς στην κυβέρνηση, που θα σήμαινε την πολιτική τους εξαφάνιση.
Αναφορικά με το πρώτο, την περασμένη Τετάρτη, στην τρέχουσα εξαιρετικά κρίσιμη φάση της προσπάθειας να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των αγορών εν όψει της εξόδου από τη μνημονιακή επιτροπεία, ο κ. Μητσοτάκης, συνομιλώντας με Έλληνες δημοσιογράφους στο Μόναχο μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να βάλει σε διακινδύνευση την αξιοπιστία της ίδιας της χώρας. «Οι εταίροι», είπε, γνωρίζοντας ότι έχουν στήσει αυτί οι αγορές, «έχουν κάθε λόγο να είναι καχύποπτοι, καθώς θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει δώσει δείγματα γραφής ότι μπορεί να γυρίσει τη χώρα στις κακές συνήθειες του παρελθόντος». Θα υπάρξουν πολλά τέτοια μέχρι τον Αύγουστο.
Αναφορικά με το δεύτερο, δεν είναι λιγότερο ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό το περιεχόμενο ενός άρθρου του καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου κ. Νίκου Αλιβιζάτου, που είδε το φως την Τρίτη στον διαδικτυακό τόπο kathimerini.gr.
Υπό τον τίτλο «Είναι εξαγώγιμο το μοντέλο Ματαρέλα;», ο κ. καθηγητής εκθειάζει την παρέμβαση του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, με την οποία, όπως γράφει, ο κ. Ματαρέλα μπορεί «να μην εμπόδισε τον σχηματισμό κυβέρνησης από την ακροδεξιά Λέγκα και το λαϊκιστικό Κίνημα των 5 Αστέρων, απέτρεψε όμως την εισβολή στο κρίσιμο Υπουργείο Οικονομικών ενός 80χρονου Βαρουφάκη»…
Ό, τι έπεται της παραπάνω εισαγωγικής παραγράφου (η οποία δεν αφήνει αμφιβολίες για ποιόν πολιτικό χώρο ακονίζει τα βέλη του ο κ. καθηγητής…)  είναι μια προσπάθεια του κ. Αλιβιζάτου να πείσει ότι η ιταλική… εμπειρία προσφέρεται προς μίμηση στα καθ’ ημάς, ως περίπου αντίδοτο στις υποτιθέμενες ατέλειες του ελληνικού δημοκρατικού υποδείγματος, προτρέποντας, στην ουσία, να υιοθετηθεί από τη χώρα μας ένας πιο παρεμβατικός, καθαρά πολιτικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ως «θεσμικό αντίβαρο» απέναντι σε εκλεγμένες κυβερνήσεις που ξεπερνούν «κάθε εύλογο μέτρο»…
Αφού κάνει μια επί τροχάδην –όσο και επικίνδυνα επιπόλαιη– αναδρομή στο μεταπολιτευτικό παρελθόν της Ελληνικής Δημοκρατίας, με αναφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον, κατά τη γνώμη του,  ενδοτισμό του απέναντι στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, ο κ. καθηγητής διερωτάται: «Μήπως οι καιροί έχουν αλλάξει; Μήπως οι κίνδυνοι σήμερα ελλοχεύουν αλλού; Την κομματική παντοδυναμία των κυβερνώντων, όταν αυτή ξεπερνά κάθε εύλογο μέτρο, δεν θα πρέπει να ανακόπτουν θεσμικά αντίβαρα; Από αυτή την άποψη το μοντέλο Ματαρέλα είναι εξαγώγιμο. Αρκεί οι φορείς του προεδρικού αξιώματος, στην Ελλάδα και αλλού, να το αντιληφθούν. Και να προετοιμάσουν εγκαίρως το έδαφος».
Ποιο ακριβώς είναι το «εύλογο μέτρο» και ποιος άλλος από τον λαό μπορεί να το κρίνει αυτό στην κάλπη της δημοκρατίας; Ποιους κινδύνους που «ελλοχεύουν σήμερα» υπαινίσσεται ο κ. καθηγητής; Συμπεριλαμβάνει σε αυτούς την παρούσα κυβέρνηση, όπως τα λεγόμενά του αφήνουν επιμελώς να εννοηθεί; Ίσως σε ένα επόμενο άρθρο του ο κ. καθηγητής αισθανθεί την ανάγκη να διευκρινίσει ότι, όταν αναφέρεται σε κινδύνους, δεν υπονοεί τη διαδικασία ανάδειξης της κυβέρνησης άμεσα, με την ψήφο του λαού. Να διευκρινίσει ότι δεν εννοεί πως ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι να ενεργεί αντισταθμιστικά στη λαϊκή ετυμηγορία, ως εάν να τίθεται εν αμφιβόλω η ευθυκρισία της γενικής βούλησης. Να εξηγήσει γιατί στο άρθρο του δεν υπάρχει λέξη κριτικής στον κ. Ματαρέλα και την απόφασή του να ενεργήσει με το βλέμμα στραμμένο στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη, προσβάλλοντας τη δημοκρατία.
Να εξηγήσει τι εννοεί όταν αναφέρεται σε «φορείς του προεδρικού αξιώματος», που πρέπει «να προετοιμάσουν εγκαίρως το έδαφος». Του προσφέρεται, κάνοντάς το, η ευκαιρία να απαντήσει στη φημολογία σύμφωνα με την οποία το όνομά του ακούγεται, μαζί με άλλα, σε κύκλους πολιτικών και άλλων παραγόντων οι οποίοι προωθούν τη μετεκλογική συνεργασία ΝΔ – ΚΙΝΑΛ. Συνεργασία στη βάση της προσδοκίας, στις επόμενες εθνικές εκλογές  τα δύο κόμματα να συγκεντρώσουν μαζί τις 180 έδρες  που χρειάζονται κατ’ ελάχιστο για να εκλέξουν το 2020 Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος να πληροί τα κριτήρια «Ματαρέλα»… Ταυτόχρονα δε, να στηρίξουν κυβέρνηση που θα ακυρώσει την απλή αναλογική, έχοντας «προετοιμάσει εγκαίρως το έδαφος»…
Να μας εξηγήσει, τέλος, γιατί η «κομματική παντοδυναμία των κυβερνώντων» δεν συνιστά κίνδυνο (για τη δημοκρατία;) όταν οι κυβερνώντες συμβαίνει να καταλαμβάνουν τα δεξιά αναλόγια στον ναό της δημοκρατίας.

Κωστής Γιούργος