Τι περίμενε… Και τι μας περιμένει…

 

Τι περίμενε ο κ. Μητσοτάκης να αποκομίσει ως (προσωπικό…) πολιτικό κέρδος, πρώτον από τη σύνοδο των επτά του Ευρωπαϊκού Νότου (MED-7) στην Κορσική την περασμένη Πέμπτη και, δεύτερον, από την κατ’ ιδίαν συνάντησή του με τον πρόεδρο Μακρόν στο περιθώριό της;
Αναφορικά με το πρώτο, θα διακινδυνεύαμε την απάντηση ότι ούτε και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης περίμενε κάποιο εντυπωσιακό πολιτικό μπόνους. Από το μήνυμα που εξέπεμψε η σύνοδος των 7 με το κείμενο των συμπερασμάτων που εκδόθηκε το απόγευμα της Πέμπτης μόνο μετά μεγάλης βίας μπορεί να αντληθεί υπολογίσιμο πολιτικό κέρδος
Η «Διακήρυξη της Αζαξιό» —συγκεκριμένα η παράγραφος 6, που αφορά την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μεσόγειο— μοιάζει περισσότερο με ευχολόγιο παρά με ανοιχτή καταγγελία της τουρκικής επιθετικότητας την οποία θα ευχόταν ο πρωθυπουργός ως τρόπαιο για τις ηγετικές του ικανότητες. Οι ηγέτες του μεσογειακού Νότου εκφράζουν την πλήρη στήριξη και αλληλεγγύη τους στην Ελλάδα και την Κύπρο για τις επανειλημμένες παραβιάσεις κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως και για τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας, και τη λύπη τους (η υπογράμμιση δική μας) για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει απαντήσει στις επανειλημμένες εκκλήσεις της Ε.Ε. να τερματίσει τις μονομερείς και παράνομες ενέργειές της στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Και καλούν όλες (η υπογράμμιση δική μας) τις χώρες της περιοχής να συμμορφωθούν με το Διεθνές Δίκαιο, και συγκεκριμένα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, και ενθαρρύνουν όλες τις πλευρές να επιλύσουν τις διαφορές τους μέσω του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης. Τέλος το κείμενο, εν είδει καλυμμένης απειλής κυρώσεων (που αιωρούνται ανέστιες και ανέλπιδες…) υποστηρίζει ότι, ελλείψει προόδου στην εμπλοκή της Τουρκίας σε διάλογο, εκτός εάν αυτή τερματίσει τις μονομερείς δραστηριότητες, «η Ε.Ε. είναι έτοιμη να καταρτίσει έναν κατάλογο περαιτέρω περιοριστικών μέτρων που θα συζητηθούν στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 24-25 Σεπτεμβρίου 2020»…
Εύλογα οι πανηγυρισμοί του Μαξίμου υπήρξαν χλιαροί – και, όπως πάντα, δια στόματος της χορείας των προθύμων της λίστας Πέτσα: «Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της. Έχει πολλούς εταίρους στο πλευρό της. Η χώρα μας πήρε αυτό που ήθελε, ένα ηχηρό μήνυμα προς τον Ταγίπ Ερντογάν να σταματήσει τις προκλήσεις, διαφορετικά ο δρόμος για την κατάρτιση λίστας πρόσθετων κυρώσεων σε βάρος της Άγκυρας, αναπόφευκτος…», Η δήλωση του κ. Μητσοτάκη κατά την κοινή συνέντευξη τύπου με τους υπόλοιπους έξι ηγέτες, με μικρές, άνευ ουσίας, λεκτικές παραλλαγές. Η κυβέρνηση και τα φίλια Μέσα απέφυγαν πανηγυρισμούς εκτεθειμένους στον προφανή κίνδυνο διάψευσής τους στην Σύνοδο Κορυφής στις 24-25 Σεπτεμβρίου.
Επιφυλάσσονται να το πράξουν, να πανηγυρίσουν, αναφορικά με το δεύτερο, την κατ’ ιδίαν συνομιλία Μακρόν-Μητσοτάκη στο περιθώριο της συνόδου, η οποία αφορούσε τα εξοπλιστικά και «μια πιθανή αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Γαλλίας» και η οποία προεξοφλείται να «αποδώσει» πολιτικά σε βάθος χρόνου. Δεν υπήρξε κοινή ανακοίνωση. Διαπιστώθηκε «απόλυτη συμφωνία», σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, οι οποίες παρέπεμπαν στην ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Forum της Θεσσαλονίκης και στην «εκτενή αναφορά του πρωθυπουργού στην ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων» το Σάββατο — εικοσιτέσσερις ώρες, αλλοίμονο, πριν το ανά χείρας λάβει την άγουσα για το τυπογραφείο…
Σε κάθε περίπτωση, οι βεβαιότητες που εξέπεμπαν σε υψηλούς τόνους επί μία εβδομάδα τα φίλια μέσα περί «λίστας εξοπλισμών που θα συζητηθεί» και «επικείμενης συμφωνίας Ελλάδας-Γαλλίας που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή, να ενισχύσει την αποτρεπτική δύναμη της χώρας, ενώ στο πολιτικό-διπλωματικό πεδίο θα αποτελέσει μια σαφή κίνηση κατά της τουρκικής προκλητικότητας» δεν θα κατέληγαν αδικαίωτες στην ομιλία Μητσοτάκη στο Forum της Θεσσαλονίκης. Επειδή, απλούστατα, δεν ήταν παρά το εφαλτήριο εκτόξευσης της ανακοίνωσης από τον πρωθυπουργό εξοπλιστικού προγράμματος ύψους 10 δισ. ευρώ. Πρόγραμμα στο οποίο, πέραν της βέβαιης συμμετοχής της Γαλλίας, «η κυβέρνηση εξετάζει προτάσεις από τη Βρετανία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, ακόμα και τις ΗΠΑ». Προφανώς δεν πρέπει να υπάρξουν, και δεν θα υπάρξουν, δυσαρεστημένοι. Ο κ. πρωθυπουργός θέλει να απολαύσει ανεμπόδιστα την αίσθηση ότι, αν όχι από την σύνοδο των 7, όμως από την κατ’ ιδίαν διαπραγμάτευση με τον κ. Μακρόν, αποκόμισε (προσωπικό…) πολιτικό κέρδος.
Τι περίμενε ο κ. Μητσοτάκης από τη σύνοδο της Κορσικής; Να εξαγοράσει πολιτική στήριξη από επίδοξους προμηθευτές όπλων σε βάθος χρόνου ικανό να τον κρατήσει στην κυβέρνηση όσο κράτησε τους μνημονιακούς προκατόχους του πρωθυπουργούς.
Τι περιμένει εμάς μετά τη σύνοδο της Κορσικής; Η ακύρωση των προεκλογικών υποσχέσεων του κ. Μητσοτάκη για «σαρωτικές» μειώσεις φόρων, με την επίκληση της κλιμακούμενης έντασης στα ελληνοτουρκικά. Η περαιτέρω υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, του κοινωνικού κράτους, της στήριξης των εποχικά εργαζομένων, των ανέργων, της επιχειρηματικότητας που πλήττεται από την πανδημία. Πρόκειται για προειλημμένη απόφαση, εξάλλου. Η επίκληση της εξωτερικής απειλής προετοιμαζόταν από καιρό, με την επικουρία της υγειονομικής κρίσης και της κατάλληλης μόχλευσης του φόβου της αγέλης. Μόνο «όταν κλείσει η παρένθεση της υγειονομικής κρίσης θα επανέλθουμε στον σωστό δρόμο των μειώσεων φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών» προετοίμαζε από καιρό ο υπουργός Οικονομικών κ. Σταϊκούρας.
Η αντιπολίτευση, κατ’ εξοχήν η αξιωματική αντιπολίτευση, πρέπει έγκαιρα να προσαρμόσει το πολιτικό και οργανωτικό της σχήμα, τις κινήσεις και τις κινητοποιήσεις της, στην προοπτική της δύσκολης αναμέτρησης με τον φόβο που εμπνέει στον άνθρωπο η υποψία του ανεξέλεγκτου δύο μεταβλητών. Δύο μεταβλητών που οι κυβερνώντες τις θέλουν να φαντάζουν αστάθμητες: της αρρώστιας και του εξωτερικού εχθρού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα ποντάρει και στις δύο χωρίς κανένα ενδοιασμό, μέχρι τέλους.

Κωστής Γιούργος