Το δικαίωμα στην άδεια για τους Δημήτρη Κουφοντίνα και Αλέξανδρο Γιωτόπουλο

 

koufontinas

Υστερα από δεκατρία και πλέον χρόνια κράτησης, η φυλακή αρνείται να επιτρέψει την πρόσβαση στην τακτική άδεια – βασικό δικαίωμα του κρατούμενου- στον Δημήτρη Κουφοντίνα και τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.
Ο νόμος δεν κάνει καμία ειδική εξαίρεση για τις ποινικές κατηγορίες με τις οποίες καταδικάστηκαν. Κι ωστόσο, επίμονα η Πολιτεία αρνείται να αναγνωρίσει το αυτονόητο δικαίωμα και δείχνει να καταλαμβάνεται από πανικό στην ιδέα ότι πρέπει να εφαρμόσει τους δικούς της νόμους.

Ζητούν εχέγγυα καλής χρήσης!

Οι αιτιολογίες της Φυλακής ποικίλλουν, αλλά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: άλλοτε ο υποτιθέμενος «κίνδυνος φυγής» , άλλοτε ο «κίνδυνος τέλεσης νέων αδικημάτων» , άλλοτε το «μεγάλο υπόλοιπο της ποινής», σε πλήρη απαξίωση της ρύθμισης του νόμου που ορίζει για τα ισόβια τα 8 χρόνια ως μέγιστο όριο κράτησης για την θεμελίωση του δικαιώματος, ενώ οι δυο δικαιούχοι κοντεύουν ήδη στα 14.
Τον Δεκέμβρη που πέρασε, η Επιτροπή αδειών του Κορυδαλλού υπερθεματίζοντας, απέρριψε για μια φορά ακόμη τη σχετική αίτηση του Δημήτρη Κουφοντίνα με το σκεπτικό ότι «δεν παρέχει εχέγγυα καλής χρήσης της άδειας», διότι «στο πρόσφατο παρελθόν είχε δημοσιοποιήσει με αναρτήσεις στο διαδίκτυο απόψεις υποστηρικτικές της δράσης και των απόψεων άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων με μέλη των οποίων μάλιστα συγχρωτίζεται εκεί όπου κρατείται (!) και όπου τοποθετήθηκε μετά από δικές του έντονες πιέσεις».
Οι αιτιολογίες της απόρριψης αυτής, πέρα από αβάσιμες, ήταν και παράλογες και παραπλανητικές. Τα «εχέγγυα καλής χρήσης της άδειας», κριτήριο έτσι κι αλλιώς αόριστο και προβληματικό που επιτρέπει την αυθαίρετη κρίση και άρνηση με επίκληση μη μετρήσιμων στοιχείων, δεν μπορεί να αφορούν τις ιδεολογικές θέσεις του κρατούμενου και η θεμελίωση της απορριπτικής αιτιολογίας σ’ αυτές και στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να τις διατυπώνει δημόσια και ελεύθερα, διαρρηγνύει αξιακές βάσεις του δικαιωματικού πλαισίου, για το οποίο επαίρεται το δικαιικό σύστημα, όπως είναι το θεωρούμενο κορυφαίο στην αστική δημοκρατία δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου. Μια τέτοια κρίση αναγορεύει τη φυλακή σε κριτή και τιμητή των πεποιθήσεων του κρατούμενου και εισάγει φρονηματικό έλεγχο με ανεπίτρεπτη κύρωση την επιδείνωση του πλαισίου έκτισης της ποινής.
Εξάλλου, είναι ηθελημένα στρεβλωτική η χρήση του αρνητικού όρου του «συγχρωτισμού» προκειμένου να περιγραφεί η επικοινωνία ενός κρατούμενου με τους συγκρατούμενους του, πολύ περισσότερο όταν ο κρατούμενος αυτός έχει κρατηθεί ουσιαστικά σε απομόνωση επί 13 χρόνια. Η επικοινωνία των κρατούμενων δεν είναι μόνον δικαίωμα, αλλά ευνοείται και από το ίδιο το σύστημα του δικαίου της φυλακής, ενώ η απομόνωση έχει κριθεί επανειλημμένα από την Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ότι συνιστά βασανισμό.
Για πολλοστή φορά τα όργανα της φυλακής αποκάλυψαν την ολιγωρία και ολιγοψυχία τους μπροστά στο αίτημα των δυο κρατούμενων για άσκηση του δικαιώματός τους, ενώ την ίδια στιγμή η στάση της διοίκησης του υπουργείου παρέμεινε η ίδια με αυτή των προκατόχων της, αποκαλύπτοντας την αδυναμία της να σηκώσει το βάρος της διαχείρισης αυτού του ζητήματος και να αντιμετωπίσει τις προβλεπόμενες, ανομιμοποίητες και εκδικητικές κραυγές των πολιτικών της αντίπαλων.

Η άδεια είναι κατάκτηση

Η τακτική άδεια των κρατουμένων είναι κατάκτηση και χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι να περάσει στο νομικό σύστημα και να αναγνωρισθεί ότι αποτελούσε ένα κρίσιμο θεσμό για την άμβλυνση των συνεπειών της κράτησης και την επάνοδο του φυλακισμένου στη κοινωνική ζωή. Για να γίνει πραγματικότητα, χρειάστηκε να προηγηθούν δραματικές απεργίες και στάσεις μέσα στις φυλακές.
Η τακτική άδεια αποτελεί τρόπο έκτισης ποινής και η χορήγησή της επιτάχθηκε και από ευρωπαϊκή σύσταση (Ρ(82) 16), που προέτρεπε στη όσο το δυνατό ευρύτερη χορήγηση με ρυθμίσεις που αναδείκνυαν τη νέα αντίληψη για το δίκαιο της έκτισης της ποινής.
Είναι βέβαιο ότι η άδεια των κρατούμενων για την 17Ν δεν εξαρτάται ούτε από την Σύσταση, ούτε από τις διατάξεις του σωφρονιστικού Κώδικα, και ούτε τα παράθυρα αυθαιρεσίας είναι αυτά που είναι υπεύθυνα για τη μη χορήγησή της. Πολύ περισσότερο δεν είναι η προσωπικότητα του Δ. Κουφοντίνα και η στάση του μέχρι σήμερα απέναντι σε συγκρατουμένους, εργαζόμενους και τρίτους μέσα κι έξω από τη φυλακή, που θα μπορούσε να αφήσει το παραμικρό περιθώριο για τη θεμελίωση της άρνησης σε πραγματικά στοιχεία. Και ούτε βέβαια η θέση του Αλ. Γιωτόπουλου, που λόγω ηλικίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι έχει ήδη θεμελιώσει δικαίωμα και στην υφ’ άρον απόλυση.

Χρειάζεται πολιτική βούληση

Το ζήτημα της άδειας των κρατούμενων για την υπόθεση της 17Ν φαίνεται ότι εμπλέκει πολύ περισσότερους παράγοντες από αυτούς που έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν και αυτό είναι αδιανόητο σε ένα κράτος δικαίου, όταν μάλιστα πρόκειται για δικαιώματα που κατοχυρώνονται τόσο στο δίκαιο όσο και στην κοινωνική συνείδηση.
Η πολιτική πραγματικότητα το κάνει δυνατό, όχι όμως και αποδεκτό, ιδιαίτερα όταν στην κυβέρνηση είναι ένα κόμμα που θέλει να είναι αριστερό και επικεφαλής του Υπουργείου Δικαιοσύνης ένα πρόσωπο που το έργο του αποτέλεσε εργαλείο για την υπεράσπιση του αστικού κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων.
Ξέρουμε ότι η αναγνώριση του δικαιώματος στους κρατούμενους που αυθαίρετα αποκλείονται από αυτό, θα κριθεί σε αλλά επίπεδα από αυτά του Συμβουλίου της Φυλακής. Και χρειάζεται πολιτική βούληση που δεν μπορεί παρά να είναι αδιαπραγμάτευτη στο ζήτημα των δικαιωμάτων.
Και οι συνθήκες είναι πια, πέρα από ώριμες.

Συλλογή υπογραφών

Η Επιτροπή, που δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο, συλλέγει υπογραφές μέσω του avaaz, με το αίτημα της χορήγησης αδειών εξόδου από τη φυλακή στους Δ. Κουφοντίνα και Αλ. Γιωτόπουλο. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα πραγματοποιηθούν παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις σε πανελλαδικό πεδίο αλλά και σε άλλες χώρες. Το κείμενο υπογραφών σημειώνει: «Οι Δ. Κουφοντίνας και Αλ. Γιωτόπουλος εκτίουν ποινή ισοβίων για συμμετοχή στην Ε.Ο. 17Ν. Ήδη από τη σύλληψή τους, το 2002, υπέστησαν ακραίες παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους σε ό,τι αφορά τις συνθήκες κράτησής τους, τον τρόπο διεξαγωγής των δικών τους, ακόμη και το ύψος των ποινών τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο συγκρατούμενός τους Σάββας Ξηρός, παρότι η υγεία του βρίσκεται σε απολύτως οριακή κατάσταση και δια νόμου μπορεί να αποφυλακιστεί, παραμένει έγκλειστος στις Φυλακές Κορυδαλλού.
Οι Κουφοντίνας και Γιωτόπουλος απέκτησαν δικαίωμα άδειας εξόδου από τη φυλακή το καλοκαίρι του 2010, εν τούτοις μέχρι σήμερα δεν τους έχει χορηγηθεί η σχετική άδεια. Μάλιστα, σε πρόσφατη αίτηση του Κουφοντίνα, το υπουργείο Δικαιοσύνης απάντησε ότι δικαιούται άδεια με τη συμπλήρωση 13 χρόνων φυλάκισης, διότι εκτός από τα ισόβια έχει επιπλέον ποινή 25ετούς κάθειρξης, θέση νομικά αβάσιμη και πολιτικά ανεκδιήγητη. Όμως, επειδή και αυτός ο χρόνος έχει συμπληρωθεί, στο σκεπτικό της υπουργικής άρνησης προστέθηκε ότι ο Κουφοντίνας «συνεχίζει να υποστηρίζει την τρομοκρατία», ανοίγοντας τον ασκό της δικαστικής ασυδοσίας και της φρονηματικής αντιμετώπισης των πολιτικών κρατουμένων.
Θεωρούμε ότι αυτό αποτελεί κατάφωρη παραβίαση στοιχειωδών δικαιωμάτων, συνιστά βασανιστήριο και παραπέμπει στις σκοτεινότερες μορφές αυταρχισμού και εκδικητικότητας.
Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτή την έκκληση απαιτούμε την άμεση χορήγηση αδειών στους δύο πολιτικούς κρατούμενους, όπως και σε κάθε άλλο φυλακισμένο που τις δικαιούται. Δεν υπάρχουν αναλώσιμοι και περιττά δικαιώματα».
Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται στο
https://secure.avaaz.org/el/petition/YPOYRGO_DIKAIOSYNIS_DOSTE_TORA_ADEIES_EXODOY_APO_TI_FYLAKI_STOYS_D_KOYFONTINA_A_GIOTOPOYLO/