«Το φως που καίει»

 

«Ίσως θα μου πει κανείς ότι το να κριτικάρεις είναι εύκολο πράγμα και μπορεί να το κάνει ο καθένας· το να προτείνει όμως τί πρέπει να κάνουμε σχετικά με την παρούσα κατάσταση, αυτό είναι έργο πολιτικού ανδρός. Αλλά εγώ δεν αγνοώ, Αθηναίοι, ότι εσείς πολλές φορές, αν η έκβαση κάποιου ζητήματος δεν είναι όπως την περιμένετε, δεν οργίζεστε με τους υπαιτίους, αλλά μ’ εκείνους που μίλησαν τελευταίοι για την κατάσταση. Παρ᾽ όλα αυτά, νομίζω πως δεν έχω το δικαίωμα, αποσκοπώντας στην προσωπική μου ασφάλεια, να αποσιωπήσω από φόβο όσα νομίζω ότι σας συμφέρουν.»
Δημοσθένη, Α΄ Ολυνθιακός

Του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη*

Ανακολουθίες, αδεξιότητες, άνοιγμα περιττών μετώπων, προβληματικές συμμαχίες σπατάλησαν πολύτιμους πολιτικούς «πόρους», με αποτέλεσμα να εισπράξουμε αθροιστικά και αναδρομικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια και για τα ατιμώρητα ανοσιουργήματα των «υπαίτιων» της 40χρονης μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, ενός εσμού από ντόπιους ολιγάρχες υπό κοινοβουλευτικό μανδύα.
«Ο Καρλ Μαρξ», τόνιζε ο Μπλοχ, «ακτινογράφησε τη δυσαρέσκεια των καταπιεσμένων, χωρίς ποτέ να ξεχνά τον έσχατο στόχο που εξυπονοείται μέσα τους:[…] την εξάλειψη όλων των όρων που κάνουν τον άνθρωπο να είναι ένα καταπιεσμένο, χαμένο, αξιοκαταφρόνητο, λησμονημένο και δειλό ον».
Η μετάβαση από την ταπείνωση των μνημονίων στην κατάσταση της ψαλιδισμένης ελευθερίας, που πέτυχε με πολύ κόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, προκαλεί στη συνείδηση των συνειδητοποιημένων πολιτών ελπίδα και φόβο ταυτόχρονα, μαζί και ένα δισταγμό σαν αυτόν που προκαλεί ένα απαιτητικό, αλλά αναγκαίο προσκλητήριο για δράση.
Ο ανηλεής επικοινωνιακός βομβαρδισμός που υφίστανται ολημερίς οι πολίτες, ώστε να αποδεχθούν έναν νέο εφιάλτη, προβληματίζει και ανησυχεί, έστω και όψιμα, εκείνους που κινούνται συνήθως στον αστερισμό της ανεμελιάς, της απάθειας και του εκλογικού «οπορτουνισμού». Ο κόσμος, όμως, δεν ψηφίζει μόνο με βάση την ταξική του θέση, αλλά και τις προσδοκίες του. Αν πιστεύει ότι η Αριστερά μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματά του και στις προσδοκίες του, στρέφεται προς τα εκεί. Αν πιστεύει ότι με τη Δεξιά θα έχει καλύτερη τύχη, πηγαίνει εκεί.
Το «μειλίχιο τέρας», στο οποίο επιχειρεί να μασκαρευτεί σήμερα η ΝΔ –η πιο ύπουλη εκδοχή της κοινωνικής και οικονομικής Δεξιάς μεταπολιτευτικά– θεωρεί ότι οι συντάξεις, η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός, τα κοινά αγαθά, όπως είναι το ρεύμα και το νερό, αποτελούν «βαρίδια» για τον αγοραίο καπιταλισμό στον οποίο θητεύει. Γι’ αυτό πρέπει να μετατραπούν σε πεδία κερδοφορίας για το παρασιτικό κεφάλαιο. Ταυτόχρονα, τα άθλια καθεστωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να σβήσουν από την κοινή συνείδηση τις οδυνηρές εμπειρίες της προηγούμενης περιόδου. Κάνουν ακόμη και τις αυτοκτονίες και τους θανάτους από την απελπισία να φαίνονται –σε όσους τις θυμούνται ακόμη– σχεδόν αναπόφευκτες «παράπλευρες απώλειες».

Ο λογαριασμός δεν έχει κλείσει ακόμα

Ωστόσο, ο συσχετισμός δυνάμεων στον οποίο στηρίζεται η κατάσταση αυτή, δεν έχει ξεκαθαρίσει, ο λογαριασμός δεν έχει κλείσει ακόμα. Το σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» μας αφορά σήμερα περισσότερο από ποτέ: η Αριστερά, από τη μια, να στέκεται δίπλα στους εργαζόμενους και τους άνεργους, για να τους κινητοποιήσει να υπερασπίσουν τα δικαιώματα και τη δημοκρατία, και, από την άλλη, ο Κ. Μητσοτάκης, με τους πρόθυμους συμμάχους του και τον εσμό της ακροδεξιάς να αναγορεύουν τις ανισότητες σε φυσικό δίκαιο, σε νομοτέλεια, για να επαναφέρουν τη βάρβαρη κατάσταση, στην οποία έριξαν την κοινωνία.
Συμμεριζόμενοι την αισιοδοξία του φιλοσόφου Ernst Fischer, πιστεύουμε πως, αν και «μέσα στο μπουμπουνητό της βλακείας, βουβαίνεται η λογική, όταν το μπουμπουνητό γίνει τόσο δυνατό σα να βροντούσε κιόλας η καταστροφή, ακούγεται το ψιθύρισμα. Ένα ψιθύρισμα μέσα στα τείχη της εξουσίας. Και την κρίσιμη στιγμή, πολλοί προτιμούν να ακούσουν τη συμβουλή των σκεπτόμενων παρά τη μπουρδολογία του δαιμονισμένου». (Ernst Fischer, Τέχνη και Ανθρωπισμός).
Σήμερα δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως μόνο μια νέα εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία μπορεί να θέσει τέρμα σε μια παρατεταμένη «εποχή στην κόλαση». Πιστεύω ότι ο δυσαρεστημένος λαός, επειδή δεν αποτελείται από αμνήμονες «ιδανικούς αυτόχειρες», θα ψηφίσει στις 7 Ιούλη τους/τις αγωνιστές/τριες της Αριστεράς, που για δεκαετίες υπηρετούν την υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής και προκοπής, το «φως που καίει», με το νόημα που του έδωσε ο Κώστας Βάρναλης.

*Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης είναι υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στην Α΄ Θεσσαλονίκης.