Το φυσικό αέριο δεν είναι «αθώο»

Οπως είναι γνωστό στο πλαίσιο αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης το πρώτο ζήτημα που τίθεται, είναι η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέσω της μείωσης της χρήσης των ορυκτών καυσίμων. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα διατυπώνεται τόσο διεθνώς, όσο και στη χώρα μας η άποψη ότι θα πρέπει να γίνεται χρήση του φυσικού αερίου ως «ενέργεια-γέφυρα». Είναι παράλληλα γνωστό ότι η χρήση του φυσικού αερίου εκπέμπει σε σχέση με το πετρέλαιο το 50% του διοξειδίου του άνθρακα, αλλά πέντε φορές περισσότερο μεθάνιο. Είναι αναμφισβήτητο ότι η δράση του μεθανίου για την αύξηση του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι εκατονταπλάσια σε σχέση με εκείνη του διοξειδίου του άνθρακα. Επομένως, κάθε άλλο παρά αθώα είναι η υιοθέτηση της άποψης περί του φυσικού αερίου ως «ενέργεια-γέφυρα» και οφείλεται στο ότι οι μεγάλες ενεργειακές εταιρείες επιδιώκουν τη χρήση του φυσικού αερίου, διότι, αφενός μεν, είναι περισσότερο κερδοφόρα σε σχέση με την αντίστοιχη των ΑΠΕ, αφετέρου δε, δεν διαθέτουν τη βέλτιστη διαθέσιμη τεχνολογία για τις ΑΠΕ, καθόσον είναι ιδιαιτέρως ακριβή.
Σε αυτό το πλαίσιο είναι ευχάριστο το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (μέτοχοι της οποίας είναι τα κράτη μέλη της Ε.Ε.) πρότεινε στις 15 Οκτωβρίου 2019 στου εκπροσώπους των μετόχων κρατών να σταματήσει η χορήγηση δανείων για έργα σχετικά με τη χρήση ορυκτών καυσίμων, περιλαμβάνοντας και το φυσικό αέριο. Η πρόταση δυστυχώς βρήκε αντίθετη τη Γερμανία, η οποία είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος με ποσοστό 16%, την οποία ακολούθησαν μερικά ακόμα κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, τα οποία δεν ήθελαν να περιληφθεί το φυσικό αέριο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας ανέφερε ότι σύντομα θα θέσει εκ νέου το ζήτημα και ότι ελπίζει πως θα έχει θετική απάντηση από όλα τα κράτη μέλη. Μένει να το δούμε. Προς το παρόν, όμως, η ελληνική κυβέρνηση έχει δρομολογήσει την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με βάση το φυσικό αέριο, αρχής γενομένης από το, πρόσφατα εγκαινιασθέν από τον πρωθυπουργό, έργο της εταιρείας Μυτηλιναίος Α.Ε., προβάλλοντας το απατηλό επιχείρημα ότι θα πρέπει να προχωρήσει η χώρα στη λεγόμενη απολιγνιτοποίηση. Είναι δε απατηλό το εν λόγω επιχείρημα, καθόσον η κυβέρνηση επιθυμεί να βάλει στην αγορά εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση φυσικού αερίου. Αν ληφθεί υπόψη ότι η απόσβεση του κόστους κατασκευής των ως άνω εργοστασίων απαιτεί πολλά χρόνια, κατανοεί κανείς ότι δεν πρόκειται να ανταποκριθεί η χώρα στου στόχους μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, όπως αυτοί προβλέπονται στη Συνθήκη του Παρισιού. Η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη των εναλλακτικών μορφών ενέργειας με την εμπλοκή των ενεργειακών κοινοτήτων, έτσι ώστε η παραγόμενη ενέργεια να είναι αυτή που απαιτείται για την κάλυψη μόνο των τοπικών αναγκών.

Γιώργος Μπάλιας