Με το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών υπέρ του μετασχηματισμού

Το κείμενο των οκτώ στελεχών της ΔΗΜΑΡ, που δόθηκε στη δημοσιότητα ελάχιστα 24ώρα πριν από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, έχει αναμφισβήτητα μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που αξίζει να μνημονεύσει κανείς.
Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι στο εν λόγω κείμενο παρουσιάζεται ως πρώτη πρόκληση για την Αριστερά, αλλά και τον πλανήτη, το οικολογικό ζήτημα, η βιωσιμότητα του περιβάλλοντος, αλλά και η σχέση του ανθρώπου μ’ αυτό. Στοιχεία ιδιαίτερα σημαντικά, με την έννοια ότι το οικολογικό ζήτημα και οι αναφορές του μέσα στο κόμμα σίγουρα χρειάζονται ενίσχυση.
Στα καθαρά πολιτικά προτάγματα, οι προτάσεις του κειμένου είναι μάλλον αναμενόμενες. Κατά τους 8, ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και ΚΙΝΑΛ οφείλουν να βρουν κοινά μονοπάτια για να πορευτούν, έτσι ώστε να είναι σε θέση να δώσουν συνολικά μια δυναμική απάντηση στις συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες δυνάμεις που αυτόν τον καιρό έχουν την εξουσία στη χώρα. Αναφέρει, μάλιστα, ως μοντέλο λειτουργίας τις κυβερνήσεις της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, χώρες στις οποίες πράγματι οι ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις που βρίσκονται από το κέντρο και αριστερά στο πολιτικό φάσμα έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους «παράγοντας» κυβερνητικά σχήματα, που ως τώρα έχουν κάνει αξιοσημείωτη δουλειά.

Συμμαχίες και εξωτερική πολιτική

Ωστόσο, ως προς τις εν Ελλάδι συνθήκες θα πρέπει να τονιστεί ότι όλο το προηγούμενο διάστημα, και κυρίως αυτό κατά το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην εξουσία, το ΚΙΝΑΛ έθεσε ως πολιτική προτεραιότητα τη συγκρότηση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, το οποίο ακόμη και σήμερα υπηρετεί. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η απορία της Φώφης Γεννηματά γιατί η ΝΔ αφήνει εκτός του κάδρου των ευθυνών στην υπόθεση Παππά – Μιωνή, τον Αλέξη Τσίπρα. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει απευθύνει πολλές φορές και δημοσίως προσκλητήριο ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων. Ειρήσθω εν παρόδω σε άλλο σημείο οι συντάκτες αναφέρουν ότι “πρέπει να αξιοποιηθεί άφοβα η μεγάλη επιρροή και διείσδυση του Αλέξη Τσίπρα σε ευρύτερα πολιτικά ακροατήρια και να παγιωθεί μια σχέση εμπιστοσύνης, που θα βοηθήσει και στην οργανωτική ανάπτυξη του κόμματός μας”.
Ως προς την εξωτερική πολιτική οι επισημάνσεις του κειμένου θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εύστοχες. Κατά τους συντάκτες η χώρα θα πρέπει να εξελιχθεί σε ήρεμη δύναμη της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου και χωρίς να αδιαφορεί για την ενίσχυση της άμυνάς της, θα πρέπει να είναι σε θέση να συζητά κρίσιμα θέματα ακόμα και με την Τουρκία. Προτείνεται να αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι των ελληνοτουρκικών σχέσεων υπό άλλο πρίσμα και ως μία από τις επιλογές που προτείνονται για τη διευθέτηση των διαφορών με τη γείτονα είναι και η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Τονίζεται, επίσης, και αυτό έχει ξεχωριστή σημασία, ότι οδηγός σ’ όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Αριστερά και ήθος

Ομοίως ενδιαφέρουσες και οι προτάσεις των συντακτών για το προσφυγικό ζήτημα, για το οποίο αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι «δεν λύνεται», προφανώς αναφερόμενοι σε ό,τι έχει ως λύση στα υπόψη της η ρατσιστική και αντιπροσφυγική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Αξίζει να μεταφέρουμε σ’ αυτό το σημείο το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο: «Είναι απόλυτο ψεύδος ότι μπορούν να στεγανοποιηθούν εντελώς τα σύνορα. Η μετανάστευση είναι σαν το νερό. Θα βρει κάπου μια σχισμή, μια ρωγμή και θα περάσει. Τα σύνορα πρέπει να ελέγχονται. Ταυτοχρόνως, όμως, κάθε χώρα υποχρεούται από τις Διεθνείς Συμβάσεις να έχει ανοιχτό ένα τουλάχιστον ασφαλές πέρασμα για πρόσφυγες/μετανάστες για υποβολή αιτήματος ασύλου».
Εκ των πραγμάτων και των θέσεών τους οι οκτώ τάσσονται υπέρ του μετασχηματισμού του κόμματος λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία δεν θα είναι κόμμα ιδεολογικής ενότητας, προσκολλημένο σε μία μόνο αριστερή παράδοση. Η Αριστερά της εποχής μας θα συγκροτηθεί εν κινήσει πάνω στο έδαφος που δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές αριστερών και προοδευτικών πολιτών για να συνθέσει τις πολύτιμες παραδόσεις της πληθυντικής Αριστεράς – κομμουνιστικής, σοσιαλιστικής, ανανεωτικής, ριζοσπαστικής, φεμινιστικής και οικολογικής – με τα σύγχρονα ρεύματα και τα κινήματα διεύρυνσης και υπεράσπισης των δικαιωμάτων».
Τέλος, αναφερόμενοι στο ηθικό πλεονέκτημα υποστηρίζουν ότι το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς προφανώς και ισχύει. Μόνο που αυτό δεν συνοδεύει αναγκαστικά όποιον δηλώνει αριστερός, ως σφραγίδα δωρεάς. Υποστηρίζεται και αναδεικνύεται κάθε στιγμή και σε κάθε πράξη. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι η αισθητική των λόγων και των πράξεών μας είναι η εξωτερική έκφραση του ήθους που περικλείει η ιδεολογία μας».
Το κείμενο υπογράφουν οι Σπύρος Δανέλλης, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Λιάκος, Νίκος Μουζέλης, Νίκος Μπίστης, Παναγιώτης Παναγιώτου, Δημήτρης Χαλαζωνίτης και Δημήτρης Χατζησωκράτης.

N. Γ.