Υποδειγματικά κράτη…

Υψηλή αίσθηση του χιούμορ διαθέτει ο γνωστός μας κ. Σόιμπλε, αν και μαύρου, πολύ μαύρου. Μιλώντας στη γαλλική «Λιμπερασιόν», θυμήθηκε παλιότερη ρήση τού επίσης γνωστού μας. κ. Γιουνκέρ, σύμφωνα με την οποία «οι Έλληνες είναι σπουδαίος λαός, αλλά η Ελλάδα δεν είναι κράτος».
Παρόμοιες «κριτικές» ακούμε επί δεκαετίες στις εγχώριες καφενειακές συζητήσεις, οι οποίες καταλήγουν συνηθέστατα στο συμπέρασμα: «Δεν υπάρχει κράτος!» Άλλο είναι, όμως, να το λένε ο Σόιμπλε ή ο Γιουνκέρ. Γιατί αυτοί δεν είναι όποιοι κι όποιοι. Βρέθηκαν ή βρίσκονται σε θέσεις κορυφής κρατών… υποδειγμάτων.
Ο πρώτος διοικεί ένα κράτος, στο οποίο μόλις προ ημερών αποκαλύφθηκε (από άλλους…) ότι η μεγαλύτερη αυτοκινοβιομηχανία του χρησιμοποιούσε μια περιβαλλοντικά επικίνδυνη απάτη, για να προωθεί τις πωλήσεις των προϊόντων της σ’ όλο τον κόσμο. Μια απάτη που τη γνώριζαν, όπως λέγεται, όχι μόνο όλα τα κορυφαία στελέχη της γνωστής βιομηχανίας, αλλά και τα αρμόδια στελέχη των κυβερνήσεων που διευθύνουν το γερμανικό κράτος. Το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι άμαθο από τις υπηρεσίες «προστασίας» υπέρ των μεγαλοβιομηχάνων του· αρκεί να θυμηθούμε πόσο αποτελεσματικά προστατεύει τους απατεώνες της Ζίμενς από την ελληνική δικαστική εξουσία. Αφήστε πια την αίσθηση καθήκοντος που το διακρίνει να είναι (α)συνεπές με τις διεθνείς υποχρεώσεις του, ιδίως εκείνες που προκύπτουν από την ειδεχθή άσκηση του ρόλου του ως δύναμης κατοχής (βλέπε, π.χ. κατοχικό «δάνειο» από την Ελλάδα).
Όσο για τον κ. Γιουνκέρ, στον οποίο αποδίδεται η πατρότητα της διαπίστωσης, υπήρξε πρωθυπουργός ενός κράτους, το οποίο είναι υπόδειγμα διδασκαλίας του πιο άνομου, αθέμιτου και ανήθικου τρόπου φοροδιαφυγής. Κάπως έτσι αναδείχθηκε το Λουξεμβούργο φορολογικός παράδεισος στην καρδιά της Ευρώπης, σε βάρος των άλλων ευρωπαϊκών κρατών και προς όφελος του ίδιου και του μεγάλου κεφαλαίου.
Τέτοιο κράτος, σίγουρα, δεν είναι η Ελλάδα. Δεν είναι, βέβαια, ούτε το κράτος που θα θέλαμε, ούτε καν σύγχρονο αστικό, πολύ λιγότερο φιλολαϊκό. Αλλά πάει πολύ να μας μιλούν για κράτος αυτοί που είναι χωμένοι ως το λαιμό στη διαφθορά και τη διαπλοκή, που δεν παραβιάζει μόνο τους κανόνες μιας άπιαστης ηθικής, αλλά και της απλής αστικής νομιμότητας.

Χ.Γ.