Ζει ο βασιλιάς δογματισμός;

 
 
Φαίνεται ότι ζει ακόμα. Αλλά το πιο ουσιαστικό ερώτημα είναι αν θα επιστρέψουμε να βασιλεύει. Θα του το επιτρέψουμε; Όπως φαίνεται, αρκετοί από το χώρο τής αριστεράς δεν νοιάζονται και τόσο να διακόψουν τη βασιλεία του. Θα εξηγήσουμε γιατί το λέμε.

Σχολιάζει, λοιπόν, η «Εποχή» σε κείμενο που δημοσιεύει στις σελίδες της (22/11), την πολιτική συμπεριφορά ενός αριστερού, χωρίς να τον κατονομάζει, γιατί δεν την ενδιαφέρει να «σταυρώσει» ένα πρόσωπο, αλλά να απαξιώσει μια συμπεριφορά. Κάποιος άλλος που θεωρεί ότι φωτογραφίζεται, δεν απαιτεί διευκρίνιση από την εφημερίδα προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αλλά δηλώνει ότι το σχόλιο είναι συκοφαντικό, γιατί ποτέ δεν είχε εκείνος τέτοιου είδους συμπεριφορά. Ισχυρίζεται, δηλαδή, ότι η «Ε» ψεύδεται και ο ίδιος ζημιώνεται από το ψεύδος. Όλα αυτά στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», όπως κατ’ ευφημισμόν ονομάζονται.Ακολουθεί ένας ατελείωτος χορός σχολιαστών και λάικ-ιστών (που κάνουν λάικ, κατά το κοινώς λεγόμενο) με κοινό παρανομαστή «τι καλά που τα λέει» το «θιγόμενο» πρόσωπο και τι απαράδεκτη που είναι η «Ε», και με κοινό συμπέρασμα ότι «τέτοιοι που είναι (οι μνημονιακοί…) τέτοια κάνουν». Όλα αυτά με χαρακτηρισμούς απαράδεκτους και αναφορές απίστευτες, που «αποδεικνύουν» ότι οι «κατηγορούμενοι» είναι «ένοχοι» όχι γιατί έκαναν ό,τι έκαναν (αυτό δεν το έψαξε κανείς αν έγινε…), αλλά γιατί είναι αυτοί που είναι –και τι περιμένεις από τέτοιους! Τουλάχιστον να σωπάσουν, για να μη χαλάνε την ομοιομορφία του άλογου θορύβου.

Η απαγγελία κατηγορίας, η παραπομπή σε δίκη και η με συνοπτικές διαδικασίες έκδοση καταδικαστικής απόφασης, που δεν στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά σε μια προκατάληψη, σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζονται αποδείξεις για να χαρακτηρίσουμε παραβάτη έναν «αυταπόδεικτα» παραβάτη (γιατί οι απόψεις του είναι αυτές που χαρακτηρίζουν τις πράξεις του και όχι η υπόσταση των πράξεων του), αυτή, λοιπόν, η πρακτική έχει όνομα στην ιστορία της αριστεράς. Όποιος δυσκολεύεται να δώσει ο ίδιος, αυθόρμητα το όνομα αυτό στη συγκεκριμένη πρακτική, ας καταφύγει στα παραδοσιακά ή ηλεκτρονικά λεξικά και εγκυκλοπαίδειες.

Ευτυχώς, για όλους τους κατηγορούμενους του κόσμου, το ψέμα (ή, έστω, η βλάβη της αλήθειας) έχει κοντά ποδάρια. Η «Ε» επικοινώνησε η ίδια με το «θιγόμενο» πρόσωπο και του διευκρίνισε ότι η πολιτική συμπεριφορά που σχολίασε δεν είναι ανύπαρκτη, αποδεδειγμένα υπάρχει, και ότι δεν αφορά το πρόσωπο που θεώρησε ότι θίγεται. Κοινοποίησε, μάλιστα, την πραγματικότητα αυτή σε όλους όσοι φάνηκαν πρόθυμοι σχολιαστές της «απαράδεκτης» συμπεριφοράς της ή πρόθυμοι και ανέμελοι λάικ – ιστές στα σόσιαλ μίντια.
Παρ΄ όλα αυτά, και ενώ ήταν καταφανής η βλάβη που προκάλεσαν οι απαράδεκτες αναφορές τους στην «Ε», μέχρι στιγμής κανείς απ’ όλους αυτούς (ή καμία, που θα επέμενε φορτικά κι ο Λάμπρου…) δεν ένιωσε την ανάγκη να επανορθώσει, να ζητήσει συγγνώμη, να παραδεχτεί ότι βιάστηκε, ότι παραπλανήθηκε, έκανε λάθος –βρε αδερφέ!

Να συμπεράνουμε ότι ο βασιλιάς δογματισμός έχει και βασίλισσα δίπλα του – την ανευθυνότητα; Ότι ζει κι αυτή και βασιλεύει; Δεν το πιστεύουμε. Κι ούτε θέλουμε να το δεχτούμε. Γι’ αυτό και επιμένουμε: γιατί η υπόθεση που και η «Εποχή» προσπαθεί να υπηρετήσει, δεν είναι υπόθεση ευκαιρίας, έρχεται από μακριά και πάει ακόμα μακρύτερα, και όσοι συναπαντιούνται στην πορεία αυτή έχουν χρέος να νιώθουν αλληλέγγυοι, ακόμα και την ώρα που κάνουν σκληρή κριτική ο ένας στον άλλο. Όποιος έχει την τάση να σπεύδει σε πρώτη ευκαιρία να ξεκαθαρίσει το χωράφι της αριστεράς από «ζιζάνια», προκειμένου να το αποδώσει αποκαθαρμένο στην υπηρεσία των εργαζομένων, καλό είναι να ανακρούει πρύμναν πότε – πότε αναλογιζόμενος ότι το πιο πικρό αίμα που έχυσε ο αριστερός φανατισμός, ήταν αυτό που χύθηκε στο Μεξικό με τη δολοφονία ενός πρωτεργάτη της Οκτωβριανής Επανάστασης από τους κατά τεκμήριο υποστηρικτές της.

«Ε»
 
ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, κακολογείται η «Ε», επειδή χρησιμοποιεί στοιχεία από τα social media, πράγμα ασύμβατο, λέει, με τη δημοσιογραφία, δηλαδή, αν καταλαβαίνουμε καλά, μπορούν οι πάντες να λένε ό,τι θέλουν στα social media για όλους και για την «Ε», αλλά η «Ε» δεν έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ποιος την ανακάλυψε αυτή την υπεράνω πάσης υποψίας δημοσιογραφία; Πάντως όχι η αριστερά.