ZINENTIN ZINTAN: Ενας Καμπίλ από την Λα Καστελάν

diogos

Του Μάκη Διόγου

«Η επιθυμία και το πάθος που έχω για ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου προέρχεται από τις ρίζες μου. Το σημαντικότερο για εμένα είναι πως ακόμα ξέρω ποιος είμαι και πού ανήκω. Είμαι πρώτα ένας Καμπίλ από την Λα Καστελάν, στη συνέχεια ένας Αλγερινός από τη Μασαλία και τέλος ένας Γάλλος». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Ζινεντίν Ζιντάν. Θα μπορούσαν φυσικά να είναι λόγια του Πογκμπά, του Φεκίρ, του Γκριεζμάν, του Καντέ. Απλά ο «Ζιζού» και η Εθνική Γαλλίας του 1998 άνοιξε το δρόμο για τη νέα γενιά που την περασμένη Κυριακή στέφθηκαν πρωταθλητές κόσμου.
Ολα άρχισαν από την κοινότητα Καμπίλε της Αλγερίας. Από εκεί έφυγε η οικογένεια Ζιντάν το 1953, πριν από την επανάσταση για την ανεξαρτησία, αναζητώντας καλύτερη τύχη στη Γαλλία. Το 1962, η Αλγερία έγινε ανεξάρτητη και ο Ζμαΐλ Ζιντάν αποφάσισε να επιστρέψει στη γενέτειρά του όπου, σε άλλη εποχή, βοσκούσε πρόβατα. Στη Γαλλία, εννέα χρόνια έβγαζε το ψωμί του ως εργάτης σε οικοδομή. Λίγες ημέρες πριν πάρει το βαπόρι από το λιμάνι της Μασαλίας, γνώρισε την Μαλίκα, μια «ξαδέλφη», όπως αποκαλούνται χαϊδευτικά άνθρωποι που προέρχονται από την ίδια περιοχή. Εκείνη η συνάντηση έγινε η αιτία για να μη φύγει από την Μασαλία και να εγκατασταθεί μόνιμα στη δεύτερη πατρίδα του. Ο Ζμαΐλ με την Μαλίκα έμειναν στη φτωχική γειτονιά της Λα Καστελάν και έκαναν πέντε παιδιά. Το μικρότερο εξ αυτών γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1972 και τον βάφτισαν Ζινεντίν, όνομα που στη γλώσσα των Καμπίλ σημαίνει «η ομορφιά της θρησκείας».

Ο άνθρωπος που έκτισε το «Σταντ ντε Φρανς»

Ο Ζμαΐλ δούλευε την ημέρα ως οικοδόμος και το βράδυ ως φύλακας. Οι γονείς υπήρξαν οι παντοτινοί ήρωες του Ζινεντίν, ο οποίος ντρίμπλαρε τις κακές παρέες και συνήθειες χάρη στην μπάλα. «Σχεδόν όλα όσα ξέρω για το ποδόσφαιρο τα έμαθα σε εκείνες τις αλάνες της Μασαλίας» θα πει ο Ζιζού που ήταν το παιδί που αγαπούσαν όλοι στην παρέα κι αυτό γιατί είχε την τύχη να έχει μια μπάλα που του είχε αγοράσει ο πατέρας του ο οποίος, σε αντίθεση με τη μητέρα του Μαλίκα που τον μάλωνε αρκετές φορές γιατί παραμελούσε τα μαθήματά του, τον υποστήριζε πάντα. Η μοίρα θέλησε να φτάσει στον απόγειο της δόξας του στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, όταν με δύο κεφαλιές οδήγησε τους «Τρικολόρ» στην κορυφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Το έκανε στο «Σταντ ντε Φρανς», γήπεδο που βρίσκεται στο Σεντ Ντενί, μια γειτονιά όπου τα προηγούμενα χρόνια είχε αποπερατωθεί από, στην πλειοψηφία τους, οικοδόμους μετανάστες. Μεταξύ αυτών και ο Ζμαΐλ Ζιντάν!
Ο Έντσο Φραντσέσκολι…

Μικρός, ο Γιαζίντ όπως τον φώναζαν όλοι στη γειτονιά του, ήταν πολύ άτακτος. Δεν είχε μάτια παρά μόνο για την μπάλα, αμελώντας το σχολείο. Στα φτωχικά σοκάκια καθημερινά και για ατελείωτες ώρες μαζεύονταν όλη η πιτσιρικαρία από τους βορειοαφρικανούς μετανάστες των εργατικών πολυκατοικιών για να παίξει μπάλα, να δοκιμάσει νέα κόλπα με τη στρογγυλή θεά και να κάνουν μεταξύ τους αστεία, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Εξι χρονών έγινε ballboy της Μαρσέιγ και εκεί είδε πρώτη φορά από κοντά αγωνιζόμενο το ίνδαλμά του, τον Ουρουγουανό Έντσο Φραντσέσκολι. Ο «Ζιζού» προσπαθούσε να μιμηθεί τον Φρατσέσκολι στις ατελείωτες ώρες που περνούσε στα σοκάκια μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, όταν είχαν οργανώσει ένα τουρνουά με την ονομασία «Κύπελλο», που είχε για έπαθλο ένα ομοίωμα κυπέλλου φτιαγμένο από πλαστικό μπουκάλι νερού και τυλιγμένο από αλουμινόχαρτο για να του προσδίδει λάμψη.
Τα παιδικά του χρόνια, παρά τις δύσκολες συνθήκες, πέρασαν με εκτίμηση, σεβασμό και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μεταναστών. «Ποτέ δεν υπέφερα από ρατσισμό αφού οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν από τη Βόρεια Αφρική. Είμαι περήφανος για την αλγερινή καταγωγή μου και αυτό το χρωστάω στον πατέρα μου, που με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου και με συμβούλευε ότι ένας μετανάστης πρέπει να δουλεύει δύο φορές πιο σκληρά για να επιβιώσει».
Το πρώτο δελτίο το έβγαλε στη Σεντ Ανρί, ενώ στα 14 θα τον επιλέξουν οι Κάνες. Ηταν η στιγμή που έπρεπε να διαλέξει αν θα γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ή θα ακολουθήσει το επάγγελμα του φορτηγατζή. Ευτυχώς για όλους μας ο Ζιζού έκανε πράξη το παιδικό του όνειρο.