Η Ελλάδα και ο κόσμος ενάντια στην αυξανόμενη έμφυλη βία. Τι δεν κάνουμε σωστά.

Photo by Mika Baumeister on Unsplash


25 Νοεμβρίου. Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών θυμίζει σε όλες και όλους πόσο βαθιά ριζωμένο και πολύπλοκο είναι το πρόβλημα. Σε πορειά καλούν φεμινιστικές και αριστερές οργανώσεις σήμερα στις 18:30 στην Πλατεία Κλαυθμώνος.


Παγκόσμια εικόνα: Σχεδόν 1 στις 3 γυναίκες παγκοσμίως έχει βιώσει σωματική ή/και σεξουαλική βία στη ζωή της.

• 137 γυναικοκτονίες καταγράφονται παγκοσμίως κάθε μερα.
• Το 2023, περίπου 51.100 γυναίκες (ή κορίτσια) δολοφονήθηκαν από συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους — δηλαδή μία γυναίκα κάθε 10 λεπτά.
• Το σπίτι παραμένει το πιο επικίνδυνο μέρος: οι περισσότεροι φόνοι γίνονται από άτομα που γνωρίζουν το θύμα, όχι ξένους.


Στην Ελλάδα:

  • Από την 1η Ιανουαρίου 2010 ως την 1η Απριλίου 2024 δολοφονήθηκαν 179 γυναίκες στη χώρα μας, ενώ σύμφωνα με την Διοτίμα, πάνω από 200.
  • Τα ποσοστά βίας κατά των γυναικών είναι υψηλά: το 37 % των Ελληνίδων από την ηλικία των 15 ετών έχουν υποστεί σωματική ή/και σεξουαλική βία.
  • Σύμφωνα με έκθεση, περίπου το 17,7% των Ελληνίδων έχει υποστεί φυσική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της κάποια στιγμή.
  • το 2024 είχαμε 18.400 περιστατικά βίας κατά των γυναικών και 11.300 συλλήψεις
  • Στην Ελλάδα, ο όρος “γυναικοκτονία” έχει προβληθεί κινηματικά στο δημόσιο διάλογο κι έχει αποκτήσει πλέον ορατότητα αλλά και κοινωνική νομιμοποίηση, αλλά δεν έχει ακόμα νομική αναγνώριση ως έγκλημα που θα ξεχωρίζει την “γυναικοκτονία” από την “ανθρωποκτονία”, δηλαδή την δολοφονία που με βάση το φύλο ως ειδικό, διακριτό έγκλημα με ειδικές επιβαρυντικές συνθήκες, όπως, αντιστοιχώς, με το ρατσιστικό έγκλημα που εμπίπτει σε ειδικό νομικό καθεστώς.

Σπάμε τον μύθο:

  • Δεν ισχύει ότι η βία κατά των γυναικών αφορά κυρίως “μη ανεπτυγμένες” χώρες. Η έμφυλη βία είναι παγκόσμιο φαινόμενο, ακόμα και στον πλούσιο Βορρά.
  • Δεν περιορίζεται σε θρησκευμένες χώρες ή συγκεκριμένες πολιτισμικές περιοχές. Η κακοποίηση συμβαίνει παντού: σε όλα τα κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά στρώματα.
  • Η βία δεν είναι προσωπικό ζήτημα· είναι κοινωνικό, θεσμικό, και πολιτικό. Χρειάζεται συλλογική δράση, εφαρμοσμένες πολιτικές, επαρκή χρηματοδότηση και, κυρίως, αλλαγή νοοτροπίας, πέρα από την πατριαρχική.

Tι ΔΕΝ γίνεται σωστά:

  • Η υλοποίηση ασφαλών καταφυγίων είναι αργή, οι πόροι ανεπαρκείς και η προσφορά μεγαλύτερη από την ζήτηση.
  • Οι Λίγοι ξενώνες εκτός αστικών κέντρων
  • Η έλλειψη μακροχρόνιας ψυχολογικής και οικονομικής υποστήριξη θυμάτων.
  • Τα εκπαιδευτικά προγράμματα σε σχολεία και κοινότητες είναι από ανύπαρκτα έως ανεπαρκή.
  • Οι ισχυρές πατριαρχικές νόρμες που δεν αμφισβητούνται επαρκώς στο δημόσιο και τον ιδιωτικό λόγο με αποτέλεσμα να εμποδίζουν την πρόληψη.
  • Τα θύματα δεν νιώθουν ότι προστατεύονται πάντα.
  • Τα πολλά περιστατικά ανεπαρκούς απόκρισης αστυνομίας, όπως η δολοφονία της 28χρονης Κυριακής Γρίβα έξω από Α.Τ. Αγίων Αναργύρων ενώ ζητούσε βοήθεια, που συγκλόνισε τη χώρα.
  • Η ελλειψη ανεξάρτητης και διαφανούς καταγραφής δεδομένων.

Προτάσεις για σκέψη και δράση, ανακοινώσεις και εκδηλώσεις:

Βιβλία

Ταινίες / Ντοκιμαντέρ

  • A Touch of Sin — Πέντε αδελφές σε ένα κλειστό χωριό στην Τουρκία αγωνίζονται για ελευθερία και αυτοδιάθεση ενάντια σε πατριαρχικούς κανόνες.
  • Promising Young Woman — Μια γυναίκα αναζητά εκδίκηση για σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη φίλη της, αμφισβητώντας τη δικαιοσύνη και τα κοινωνικά στερεότυπα.
  • The Hunting Ground — Ντοκιμαντέρ για σεξουαλικές επιθέσεις σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και την ατιμωρησία των δραστών από το σύστημα.
  • The Assistant — Η καθημερινή εμπειρία μιας νεαρής γυναίκας σε ένα γραφείο όπου παρατηρείται κακοποίηση και σεξουαλική εκμετάλλευση από τους ανωτέρους της.

Διαβάστε την ανακοίνωση της “Συνέλευση 8 Μαρτη”

Η εκδήλωση της Διοτίμα σε λίγες ημέρες

Η ΑΡΕΝ Νομικής καλεί στη σημερινή πορεία: