Κοντεύουν δυο χρόνια απ’ τον Ιούλη του 2015, ο οποίος έχει ήδη καταγραφεί στην ιστορία ως το τέλος του ονείρου της αριστεράς κι η απαρχή της βαθμιαίας υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα. Παρά τη χρονική απόσταση, η πληγή φαίνεται να παραμένει ανοιχτή για πολλούς από τους αποχωρήσαντες του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό φαίνεται έντονα στο δημόσιο λόγο και την αρθρογραφία πρώην κομματικών στελεχών, που ακόμα προσπαθούν να ξεπεράσουν το σοκ, να προσδιορίσουν και να αρθρώσουν μια νέα πειστική εναλλακτική πρόταση για το δύσκολο παρόν και το ακόμα δυσκολότερο μέλλον της αριστεράς. Η πολιτική και ιδεολογική διάψευση είναι πιο έντονη όταν παλιές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η ΑΚΟΑ, πρωταγωνιστούν στο νέο σκηνικό, με την πλειοψηφία των στελεχών της σε υψηλές θέσεις στην κομματική, κοινοβουλευτική και κυβερνητική ιεραρχία. Αυτό ένοιωσα μιλώντας πρόσφατα μ’ έναν παλιό σύντροφο, αφανή εργάτη της «Εποχής» και της ΑΚΟΑ, ο οποίος αποχώρησε με πόνο ψυχής, πριν μερικούς μήνες, από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος το περίμενε, μου έλεγε, ότι αυτοί που πάλεψαν να κρατήσουν τον κομμουνιστικό χαρακτήρα του ΚΚΕ εσωτερικού με την «Αναβάθμιση», θα έπαιζαν κεντρικό ρόλο στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και θα αποδεχόντουσαν τη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ο σύντροφος αυτός, άντεξε γι’ αρκετό καιρό τη μια διάψευση μετά την άλλη και τώρα προσπαθεί να βρει διέξοδο από την πολιτική μοναξιά αναζητώντας την επαφή με συντρόφους του χώρου μας, τους λίγους που δεν ακολουθούν τον κατήφορο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια τέτοιου είδους επικοινωνία, συντρόφων και κοινές αναφορές και προβληματισμούς, ίσως αποτελέσει τη μαγιά μιας προσπάθειας ανασυγκρότησης και μιας νέας αρχής.
Όσον αφορά την κατάσταση της, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, αριστεράς, εκεί τα πράγματα παραμένουν απογοητευτικά. Μια πρώτη προσπάθεια της Δικτύωσης για τη Ριζοσπαστική Αριστερά με στόχο τον κοινό βηματισμό όλων αυτών των δυνάμεων, κατέληξε σε μια μίνιμουμ συμπόρευση μόνο με τις συγγενείς συλλογικότητες Δίκτυο για τα Κοινωνικά και πολιτικά Δικαιώματα και ΟΝΡΑ Ανασύνθεση. Που και που βγαίνει και καμιά κοινή ανακοίνωση ή κάλεσμα, όπως στην περίπτωση της συνόδου Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη, αλλά μέχρι εκεί. Η αδιανόητη αυταρέσκεια οργανώσεων με ελάχιστη κοινωνική αναγνωρισιμότητα και απήχηση, η βεβαιότητα ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι βαθιά νυχτωμένοι, η ανάγκη να διατηρήσουν τις ελάχιστες δυνάμεις τους και να ανανεώσουν απλά την αναπαραγωγή τους, οδηγεί στην περιχαράκωση και τις ασύμπτωτες πορείες των δυνάμεων της αριστεράς. Και δυστυχώς, αυτή η κατάσταση επικρατεί σε μια εποχή που η αριστερά έχει φάει ένα δυνατό χαστούκι ηθικής και πολιτικής απαξίωσης και θα έπρεπε να αναζητά επειγόντως έναν κοινό τόπο αποτελεσματικής κι εναλλακτικής παρουσίας στα πολιτικά πράγματα. Από τη μια, λοιπόν, ο συστημικός ΣΥΡΙΖΑ του μνημονιακού μονόδρομου και της υποταγής στο νεοφιλελεύθερο ιδεώδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι από την άλλη διάσπαρτες κι ασύμπτωτες αριστερές οργανώσεις και κόμματα που δεν πείθουν κανένα. Αν συνυπολογίσουμε και την ανυπαρξία κάθε κινηματικής διαδικασίας, θα καταλήξουμε ότι μας απέμεινε μόνο το άλλοθι της αριστερής ευαισθησίας…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
