Οι απαντήσεις στον «δικηγόρο του διαβόλου», που τοποθετήθηκαν κάτω από τα κείμενα της στήλης τις περασμένες Κυριακές, έχουν πολλές αναγνώσεις. Πρώτα από όλα, είναι γνωστός ο συντάκτης τους, από το διακριτό τρόπο γραφής του, από την ξεκάθαρη ταύτισή του με την κυβέρνηση κι από την απόλυτη κι άκριτη συμπαράσταση του στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία αναφέρονται στα κείμενα της στήλης. Είναι ο ίδιος που με τα κεντρικά του κείμενα έχει συμβάλει, ώστε η «Εποχή» να καταλήξει να γίνει ένα κυβερνητικό φύλλο κακέκτυπο της «Αυγής», όργανο του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτή η εικόνα, φυσικά, οδήγησε στην απώλεια του κριτικού χαρακτήρα και της ριζοσπαστικής ταυτότητας και είχε ως άμεσο επακόλουθο την καταβαράθρωση της κυκλοφορίας της εφημερίδας, την οποία έχουν εγκαταλείψει ακόμα και σύντροφοι, που την έπαιρναν από το πρώτο της φύλλο. Αυτούς τους σκέφτηκε ποτέ ο εν λόγω συντάκτης, σκέφτηκε ποτέ τον αριστερό κόσμο που έχασε η εφημερίδα, που νιώθουν ότι δεν τους εκπροσωπεί πια η σημερινή απωθητική, κυβερνητική της εικόνα; Επικαλείται τους αναγνώστες που (επε)ρωτούν για την ποιότητα κι όχι την πολιτική κατεύθυνση της γραφής της μόνιμης στήλης «Δαιμονικά». Η στήλη χρησιμοποιεί, όντως, πολλές φορές σκληρούς χαρακτηρισμούς, οι οποίοι όμως έχουν πάντα πολιτική αναφορά. Επίσης, η στήλη δεν χαρίζεται σε πολιτικά πρόσωπα και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν μπορεί να κρύβονται κάποιοι πίσω από τις κυβερνητικές αποφάσεις και να αποποιούνται την ατομική τους ευθύνη. Όποιος βάζει την υπογραφή του στην υποτέλεια της ελληνικής κοινωνίας και την ξεθεμελίωση των κατακτήσεων των εργαζομένων, λογικό είναι να περιμένει σκληρή κριτική. Κι αυτό είναι ένδειξη ποιότητας κι ανεξαρτησίας για μια στήλη που δεν θέλει να μασά τα λόγια της. Φαίνεται, όμως, ότι αυτό που πραγματικά ενοχλεί είναι η πολιτική κατεύθυνση των κειμένων, γιατί αυτή είναι που χαλάει τη σούπα της μονοδρομημένης πολιτικής γραμμής της εφημερίδας. Κι αυτό, ίσως, ενοχλεί υψηλά ιστάμενους στο κόμμα και την κυβέρνηση, που δεν ανέχονται σε μια δικιά τους, απόλυτα ελεγχόμενη, εφημερίδα να υπάρχει ένα μόνιμο αγκάθι.
Η υπόθεση, όμως, αποκτά κωμικοτραγικό χαρακτήρα, γιατί ο κακόμοιρος συντάκτης της στήλης βρίσκεται, τον τελευταίο καιρό, μεταξύ δύο πυρών: από τη μια, πολλοί με εγκαλούν γιατί συνεχίζω να γράφω σε μια κυβερνητική εφημερίδα, που δεν είναι πια αυτή που ήταν παλιά, ένα ζωντανό, αντισυμβατικό, ριζοσπαστικό φύλλο που συντρόφευσε την πολιτική μας ενηλικίωση και δράση. Υποστηρίζουν ότι το μόνο που κάνω είναι να δίνω άλλοθι σε μια πολυφωνία που έχει χαθεί οριστικά. Από την άλλη, μέσα από την ίδια την εφημερίδα, υπάρχουν φωνές που χαρακτηρίζουν τη στήλη με τα πιο μελανά χρώματα, εγκαλώντας την για σεξισμό, για βάναυσους χαρακτηρισμούς και για κριτική που ξεφεύγει από την πολεμική και γίνεται ατομική τρομοκρατία! Πολύ βαρείς χαρακτηρισμοί, τους οποίους όμως δεν τους παίρνω σοβαρά και τους αντιμετωπίζω με χαλαρή κι αυτοσαρκαστική διάθεση. Επειδή για μένα η «Εποχή» είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, που δεν το χαρίζω σε κανέναν και το κρατώ μέσα μου σαν μια παλιά μεγάλη αγάπη, θα απαντήσω και στις δυο πλευρές με έναν ωραίο στίχο παλιού τραγουδιού: «Ήρεμα, ήρεμα δεν είμαι τρομοκράτης / Ήρεμα, ήρεμα είμαι το θύμα μιας αγάπης»!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
